پرش به محتوا

بلم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
یک بلم چوبی و بوم (کرباس) ساخت شرکت بی‌ان موریس در حدود سال ۱۹۱۲

بلم که در زبان انگلیسی به آن کانو گفته می شود (به انگلیسی: Canoe)، یک شناور سبک و باریک است که معمولاً هر دو انتهای آن نوک‌تیز بوده و روی آن باز است. این قایق توسط یک یا چند پاروزن که رو به جهت حرکت نشسته یا زانو زده‌اند و از پارو استفاده می‌کنند، رانده می‌شود.[۱]

در انگلیسی بریتانیایی، اصطلاح کانو می‌تواند به کایاک نیز اشاره داشته باشد، در حالی که برای تمایز کانوها از کایاک‌ها، به آن‌ها کانوی کانادایی یا کانوی باز می‌گویند. با این حال، برای مقاصد مسابقات رسمی، تقریباً همیشه تمایز آمریکایی بین کایاک و کانو پذیرفته می‌شود.[۲] در بازی‌های المپیک، از هر دو قرارداد استفاده می‌شود: تحت عناوین کلی کانو اسلالوم و کانو اسپرینت، رویدادهای جداگانه‌ای برای کانوها و کایاک‌ها وجود دارد.

بلم ساخته‌شده از پوست درخت توس در موزه ابی در بار هاربر، مین

بلم ها در فرهنگ‌های سراسر جهان توسعه یافتند، از جمله برخی از آن‌ها که برای استفاده با بادبان یا پایهٔ تعادل طراحی شده‌اند. تا اواسط قرن نوزدهم، بلم ابزار مهمی برای حمل‌ونقل در اکتشافات و تجارت بود و در برخی نقاط هنوز هم به همین شکل، گاهی اوقات با افزودن یک موتور برون‌نصب، استفاده می‌شود.

در مکان‌هایی که بلم نقش کلیدی در تاریخ داشته است، مانند شمال ایالات متحده آمریکا، کانادا و نیوزیلند، این قایق همچنان یک موضوع مهم در فرهنگ عامه است. به عنوان مثال، بلم ساخته‌شده از پوست توس در فرهنگ مبتنی بر درخت توس در میان اقوام اولیه کانادا و سایر نقاط آمریکای شمالی، تحرک ضروری برای این سبک زندگی را برای این مردمان شکارچی فراهم می‌کرد.[۳]

امروزه بلم ها به‌طور گسترده‌ای برای مسابقات (در واقع، بلم رانی از سال ۱۹۳۶ بخشی از المپیک بوده است) و تفریحاتی مانند مسابقه کانو، آب‌های خروشان، گشت‌وگذار و کمپینگ، کانوی نمایشی و تفریح عمومی استفاده می‌شوند.

کاربریِ در نظر گرفته شده برای بلم، شکل بدنه، طول کلی و مواد سازندهٔ آن را تعیین می‌کند. اگرچه بلم ها در گذشته قایق‌های تنه درختی بودند یا از پوست درخت روی یک قاب چوبی ساخته می‌شدند،[۴] مواد ساخت آن‌ها بعداً به کرباس روی قاب چوبی و سپس به آلومینیوم تکامل یافت. اکثر بلم های مدرن از پلاستیک قالب‌گیری شده یا مواد مرکب مانند فایبرگلاس، یا موادی شامل کولار یا گرافیت ساخته می‌شوند.

فرانسیس آن هاپکینز: عبور از تنداب‌ها (کبک) (۱۸۷۹)، بلم وویجر

فرض بر این است که کلمهٔ canoe (کانو) از اصطلاح 'canoa' وارد زبان انگلیسی شده است که برای قایق‌های تنه درختی کارائیب در سفرنامه‌های کلمب در سال ۱۴۹۳ استفاده شده بود. احتمالاً کلمه 'canoa' از کلمه تاینو `kanawa' گرفته شده است که ساکنان اصلی کارائیب برای این شناور به کار می‌بردند. پس از ورود به اسپانیایی، اصطلاح "canoa" راه خود را به زبان فرانسوی باز کرد. در حالی که فرانسوی‌ها شکلی شبیه به اسپانیایی مانند "canoë" یا "canot" را پذیرفتند، شواهدی نیز وجود دارد که نشان‌دهندهٔ تأثیر احتمالی از سایر زبان‌های بومی است که کاشفان فرانسوی در آمریکای شمالی با آن‌ها مواجه شدند، مانند کلمهٔ فرانسوی "casnouey" که از زبان ایروکوایی‌های سنت-لورنس در روایات ژاک کارتیه در ۱۵۳۵ گرفته شده و در سال ۱۶۰۰ توسط جغرافیدان انگلیسی ریچارد هاکلوت ترجمه شده است.[۵]

قایق‌های تنه درختی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
قایق تنه درختی از نوع پیروگ در جزایر سلیمان

مردمان بسیاری در طول تاریخ قایق‌های تنه درختی ساخته‌اند و آن‌ها را از یک تکه چوب تراشیده‌اند: یا یک تنهٔ کامل یا تخته‌ای از تنهٔ درختان بسیار بزرگ.[۶][۷] قایق‌های تنه درختی به دوران باستان بازمی‌گردند. بلم دوفونا که در نیجریه کشف شده است، قدمت آن به ۸۵۰۰ تا ۸۰۰۰ سال قبل از میلاد برمی‌گردد.[۸] بلم پس که در هلند کشف شده است، به ۸۲۰۰ تا ۷۶۰۰ سال قبل از میلاد بازمی‌گردد.[۹] حفاری‌ها در دانمارک نشان‌دهندهٔ استفاده از قایق‌های تنه درختی و پارو در طول دورهٔ ارتبوله (حدود ۵۳۰۰ تا ۳۹۵۰ قبل از میلاد) است.[۱۰]

بلم ها نقش حیاتی در استعمار پیشاکلمبی منطقهٔ کارائیب داشتند، زیرا تنها وسیلهٔ رسیدن به جزایر کارائیب از سرزمین اصلی آمریکای جنوبی بودند.[۱۱] در حدود ۳۵۰۰ قبل از میلاد، گروه‌های باستانیِ سرخ‌پوستان با استفاده از بلم های تک‌بدنه در اولین جزایر کارائیب ساکن شدند.[۱۲] تنها چند بلم پیشاکلمبی در کارائیب پیدا شده است.[۱۳] چندین تیره از درختان می‌توانستند برای ساخت بلم های کارائیب استفاده شوند، از جمله چوب‌های خانواده ماهون (Meliaceae) مانند ماهون کوبایی (Swietenia mahagoni) که می‌تواند تا ۳۰ الی ۳۵ متر قد بکشد و سدر قرمز (سدرلا اودوراتا) که می‌تواند تا ۶۰ متر رشد کند، و همچنین سردهٔ سیبا (Malvaceae)، مانند درخت پنبه که می‌تواند به ارتفاع ۶۰ تا ۷۰ متر برسد.[۱۴] احتمالاً این بلم ها در اندازه‌های مختلفی ساخته می‌شدند، از بلم های ماهیگیری که تنها یک یا چند نفر را در خود جای می‌دادند تا بلم های بزرگتر که می‌توانستند چند ده نفر را حمل کنند و می‌توانستند برای رسیدن به جزایر کارائیب از سرزمین اصلی استفاده شوند. گزارش‌های مورخان تاریخی ادعا می‌کنند که بلمی را مشاهده کرده‌اند که «شامل ۴۰ تا ۵۰ نفر کاریب بود [...] وقتی برای تجارت با یک کشتی انگلیسی در حال بازدید بیرون آمد».[۱۵]

هنوز اختلافات زیادی در مورد استفاده از بادبان در بلم های کارائیب وجود دارد. برخی از باستان‌شناسان شک دارند که حمل‌ونقل اقیانوسی بدون استفاده از بادبان امکان‌پذیر بوده باشد، زیرا بادها و جریان‌ها بلم ها را از مسیر خارج می‌کردند.[۱۶] با این حال، هیچ مدرکی مبنی بر وجود بادبان یا بلم کارائیب که می‌توانسته از بادبان استفاده کند، یافت نشده است. علاوه بر این، هیچ منبع تاریخی به بلم های کارائیبِ بادبان‌دار اشاره نمی‌کند. یک احتمال می‌تواند این باشد که بلم های بادبانی در ابتدا در دریای کارائیب استفاده می‌شدند اما بعداً قبل از تماس اروپایی‌ها کنار گذاشته شدند. با این حال، این امر بعید به نظر می‌رسد، زیرا تجارت از راه دور در کارائیب حتی پس از استعمار پیشاتاریخیِ جزایر ادامه یافت. از این رو، این احتمال وجود دارد که استعمارگران اولیه کارائیب از بلم های بدون بادبان استفاده می‌کرده‌اند.[۱۷]

گروه‌های بومی آمریکا در ساحل شمالی اقیانوس آرام، بسته به دسترسی، قایق‌های کنده‌ای را در سبک‌های مختلف و برای اهداف گوناگون از چوب سدر سرخ غربی (سرو غول‌پیکر) یا سدر زرد (سرو زرد نوتکا) می‌ساختند.[۶] شناورهای اقیانوس‌پیما در مقایسه با قایق‌های رودخانه‌ای، و همچنین صید نهنگ در مقایسه با شکار فک و صید ماهی آزاد، به سبک‌های متفاوتی نیاز داشتند. مردم کوینول در ایالت واشینگتن، قایق‌های بیل‌دماغه‌ای با دو دماغه می‌ساختند که برای سفرهای رودخانه‌ای مناسب بود و می‌توانست بدون نیاز به حمل قایق در خشکی از روی کنده‌های انباشته عبور کند. مردم کوتنی در استان بریتیش کلمبیای کانادا، قایق‌هایی با دماغه شبیه به تاس‌ماهی از پوست درخت کاج می‌ساختند که برای حفظ تعادل در شرایط بادخیز دریاچه کوتنی طراحی شده بودند.[۱۸]

در سال‌های اخیر، اقوام اولیه در بریتیش کلمبیا و ایالت واشینگتن سنت قایق‌رانی اقیانوسی را احیا کرده‌اند. از دهه ۱۹۸۰، مردم هیلسوک و هایدا از پیشگامان این جنبش بودند. پاروزنی به سوی اکسپو ۸۶ در ونکوور توسط مردم هیلسوک و پاروزنی سال ۱۹۸۹ به سوی سیاتل توسط چندین قبیله بومی آمریکا به مناسبت صدمین سالگرد تأسیس ایالت واشینگتن، از نمونه‌های اولیه این احیا به‌شمار می‌رود. در سال ۱۹۹۳، شمار زیادی از قایق‌ها از بالا و پایین ساحل به سمت بلا بلا پارو زدند تا در نخستین جشنواره قایق‌رانی آن به نام «قاتوواس» (Qatuwas) شرکت کنند.[۱۹] این احیا ادامه یافت و سفرهای قبیله‌ای با برگزاری سفرهایی به جوامع مختلف در بیشتر سال‌ها آغاز شد.[نیازمند منبع]

مردم بومیان استرالیا از تنه‌های توخالی درختان و همچنین از پوست درخت، قایق می‌ساختند.[۲۰] مردمان بومی آمازون معمولاً از درختان هایمنیا (از خانواده باقلایان) استفاده می‌کردند.[نیازمند منبع]

قایق‌های پوستی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

برخی از مردمان بومی استرالیا قایق‌های پوستی می‌ساختند.[۲۰] این قایق‌ها را تنها می‌شد از پوست درختان خاصی (معمولاً صمغ سرخ یا صمغ جعبه‌ای) و در طول تابستان ساخت. پس از برش دادن طرح کلی با اندازه و شکل دلخواه، از یک چوب حفر برای بریدن پوست تا رسیدن به چوب سخت استفاده می‌شد، و سپس پوست درخت با استفاده از چندین چوب کوچک‌تر به آرامی جدا می‌گردید. تخته‌پوست با شاخه‌ها یا طناب‌های دست‌باف در جای خود نگه داشته می‌شد و پس از جدا شدن از درخت، به پایین آورده می‌شد. سپس آتش‌های کوچکی در داخل پوست روشن می‌کردند تا پوست خشک شود و به سمت بالا خم گردد، پس از آن، دو انتهای آن را به هم می‌کشیدند و با کنف می‌دوختند و با گل می‌بستند. سپس با مالیدن مکرر چربی و خاک سرخ، اجازه می‌دادند تا قایق آماده شود. درختی که پوست آن کنده شده بود، بعدها توسط اروپایی‌ها درخت قایق نامیده شد.[۲۱]

به دلیل تخلخل پوست، این قایق‌های پوستی تنها حدود دو سال دوام می‌آوردند.[۲۱] از آن‌ها عمدتاً برای ماهیگیری یا عبور از رودخانه‌ها و دریاچه‌ها به منظور پرهیز از سفرهای طولانی زمینی استفاده می‌شد. برای حرکت دادن آن‌ها معمولاً از هل دادن با یک چوب بلند (تیرک‌رانی) استفاده می‌کردند.[۲۲] نوع دیگری از قایق پوستی از نوعی صمغ پوست‌رشته‌ای به نام پوست‌رشته‌ای هم‌سفره (اکالیپتوس مایل) ساخته می‌شد که با چین دادن پوست و بستن آن در هر دو انتها همراه با چارچوبی از اتصالات عرضی و دنده‌ها شکل می‌گرفت. این نوع به عنوان قایق پوستی چین‌دار یا گره‌خورده شناخته می‌شد. همچنین نوارهای پوست را می‌شد به هم دوخت تا قایق‌های بزرگ‌تری ساخت که به آن‌ها قایق‌های پوستی دوخته‌شده می‌گفتند.[۲۳]

قاره آمریکا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
مردم اینو در حال ساخت یک قایق از پوست توس، اردوگاه میکماق، ماتاپدیا، کبک، الکساندر هندرسون، ح. ۱۸۷۰، کانادا

بسیاری از مردمان بومی قاره آمریکا قایق‌های پوستی می‌ساختند. این قایق‌ها معمولاً با پوست توس روی یک اسکلت چوبی سبک پوشانده می‌شدند، اما اگر چوب توس کمیاب بود، از انواع دیگر نیز استفاده می‌شد. با طول معمول ۴٫۳ متر (۱۴ فوت) و وزن ۲۳ کیلوگرم (۵۰ پوند)، این قایق‌ها به اندازه‌ای سبک بودند که می‌شد آن‌ها را در خشکی حمل کرد، اما می‌توانستند مقدار مفیدی بار را حتی در آب‌های کم‌عمق جابه‌جا کنند. اگرچه این قایق‌ها در برابر آسیب ناشی از برخورد با صخره‌ها حساس هستند، اما به راحتی تعمیر می‌شوند.[۲۴] ویژگی‌های عملکردی آن‌ها به زودی توسط مهاجران و استعمارگران اولیه اروپایی شناخته شد و قایق‌ها نقش کلیدی در اکتشاف آمریکای شمالی ایفا کردند؛[۲۵] به طوری که ساموئل دو شامپلن در سال ۱۶۱۵ تا خلیج جرجین با قایق پارو زد.

در سال ۱۶۰۳، یک قایق به خانه سر رابرت سیسیل در لندن آورده شد و توسط سرخ‌پوستان ویرجینیایی از تسناکوماکا در تیمز پارو زده شد.[۲۶] در سال ۱۶۴۳، دیوید پیترز. د وریس وجود یک قایق متعلق به موهاک را در تصرف هلندی‌ها در رنسلارزویک ثبت کرد که قادر به حمل ۲۲۵ بوشل ذرت بود.[۲۷][۲۸] رنه دو برئان دو گالینه، مبلغ مذهبی فرانسوی که در سال ۱۶۶۹ در منطقه دریاچه‌های بزرگ به اکتشاف پرداخته بود، بیان کرد: «راحتی این قایق‌ها در این آب‌ها که پر از آبشارها یا تندآب‌هایی هستند که عبور هیچ قایق دیگری از آن‌ها ممکن نیست، بسیار زیاد است. هنگامی که به آن‌ها می‌رسید، قایق و بارها را بر دوش خود می‌گذارید و از خشکی می‌روید تا مسیر ناوبری دوباره مساعد شود؛ و سپس قایق خود را به آب می‌اندازید و دوباره سوار می‌شوید.»[۲۹] جرج کتلین نقاش، نویسنده و جهانگرد آمریکایی نوشت که قایق پوستی «زیباترین و سبک‌ترین مدل در میان تمام شناورهای آبی است که تاکنون اختراع شده‌اند».[۳۰]

این قایق‌های کنده‌ای باستانی در حیاط بیمارستان نظامی قدیمی در مرکز تاریخی کیتو، اکوادور قرار دارند.

نخستین کاشفی که از قاره آمریکای شمالی عبور کرد، یعنی الکساندر مکنزی، استفاده گسترده‌ای از قایق‌ها کرد؛ همان‌طور که دیوید تامپسون و اکتشاف لوئیس و کلارک نیز چنین کردند.

در تجارت خز در آمریکای شمالی، ووایاژورهای شرکت خلیج هادسون از سه نوع قایق استفاده می‌کردند:[۳۱]

  • راباسکا (فرانسوی: canot du maître، از نام خانوادگی لوئیز لو مِتر، صنعتگری در استان کبک،[۳۲] هرچند در غیر این صورت این اصطلاح به معنای «قایق استاد» خواهد بود) — که با نام «قایق مونترآل» نیز شناخته می‌شود[۳۳] — برای سفرهای طولانی از رود سن‌لوران تا غرب دریاچه سوپریور طراحی شده بود. ابعاد آن شامل طول حدود ۱۱ متر (۳۵ فوت)؛ عرض ۱٫۲ تا ۱٫۸ متر (۴ تا ۶ فوت)؛ و ارتفاع حدود ۷۶ سانتیمتر (۳۰ اینچ) بود. این قایق می‌توانست ۶۰ بسته با وزن ۴۰ کیلوگرم (۹۰ پوند) و ۹۰۰ کیلوگرم (۲٬۰۰۰ پوند) آذوقه را حمل کند. با یک خدمه هشت یا ده‌نفره در حال پاروزنی، آن‌ها می‌توانستند با سرعت سه گره در آب‌های آرام حرکت کنند. چهار تا شش مرد می‌توانستند آن را به صورت وارونه در خشکی حمل کنند. هنری اسکولکرافت آن را «بی‌شک یکی از مناسب‌ترین روش‌های حمل‌ونقل که می‌توان در دریاچه‌ها استفاده کرد» توصیف نمود. آرچیبالد مک‌دونالد از شرکت خلیج هادسون نوشت: «هرگز نشنیده‌ام که چنین قایقی غرق، واژگون یا پر از آب شود … آن‌ها مانند اردک شنا می‌کردند.»[۳۴]
  • canot du nord (فرانسوی: «قایق شمال»)، شناوری که به‌طور ویژه برای سفرهای سریع ساخته و تطبیق یافته بود، اسب بارکش سیستم حمل‌ونقل تجارت خز به‌شمار می‌رفت. این قایق که اندازه آن حدود نصف راباسکا بود، می‌توانست حدود ۳۵ بسته با وزن ۴۰ کیلوگرم (۹۰ پوند) را حمل کند و توسط چهار تا هشت مرد هدایت می‌شد. این نوع قایق نیز توسط دو مرد قابل حمل بود و به صورت ایستاده (روبه‌بالا) در خشکی حمل می‌شد.[۳۴]
  • قایق سریع‌السیر (فرانسوی: "canot léger"، قایق سبک) حدود ۴٫۶ متر (۱۵ فوت) طول داشت و برای جابجایی افراد، گزارش‌ها و اخبار استفاده می‌شد.

از قایق پوست توس در یک مسیر تدارکاتی ۶٬۵۰۰-کیلومتر (۴٬۰۰۰-مایل) از مونترآل تا اقیانوس آرام و رود مکنزی استفاده می‌شد و کاربرد آن تا پایان سده نوزدهم میلادی ادامه یافت.[۳۵] تا آن زمان، ساخت قایق‌های پوست توس مدت‌ها بود که متوقف شده بود و روش‌های ساخت آن‌ها تقریباً در تاریخ گم شده بود تا اینکه توسط تاپان ادنی احیا گردید.[۳۶]

مردمان بومی شرق کانادا و شمال شرقی ایالات متحده با استفاده از پوست درخت توس کاغذی قایق می‌ساختند؛ این پوست در اوایل بهار با استفاده از گوه‌های چوبی به صورت یک تکه کنده می‌شد. سپس، دو انتهای آن (سینه و پاشنه) به هم دوخته می‌شدند و با صمغ نراد بلسان آب‌بندی می‌گردیدند. دنده‌های قایق که در فرانسوی کانادایی verons نامیده می‌شدند، از چوب سدر سفید ساخته می‌شدند و بدنه، دنده‌ها و مهارها با استفاده از واتاپ (watap، نوعی اتصال‌دهنده که معمولاً از ریشه گونه‌های مختلف مخروطیان مانند نوئل سفید، نوئل سیاه یا سدر ساخته می‌شد) به هم متصل شده و با صمغ بتونه‌کاری می‌شدند.[۳۷][۳۸]

قایق‌های پوستی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

قایق‌های پوستی با استفاده از پوست حیوانات که روی یک چارچوب کشیده شده‌اند، ساخته می‌شوند. از نمونه‌های آن می‌توان به کایاک و اومیاک اشاره کرد.

قایق‌های مدرن

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
کشیدن برزنت روی یک قایق

در آمریکای شمالی سده نوزدهم، تکنیک ساخت پوست-روی-چارچوب به قایق‌های چوبی و برزنتی تکامل یافت؛ این قایق‌ها با اتصال یک پوسته برزنتی ضدآب بیرونی به تخته‌ها و دنده‌ها توسط قایق‌سازانی مانند الد تاون کانو، ای.ام. وایت کانو، شرکت قایق‌سازی پیتربورو و در شرکت قایق‌سازی چستنات[۳۹] در نیوبرانزویک ساخته می‌شدند. اگرچه این قایق‌ها در استفاده از دنده‌ها و پوشش ضدآب شبیه قایق‌های پوستی (پوست درخت) هستند، اما روش ساخت آن‌ها متفاوت است و با خم کردن دنده‌ها روی یک قالب جامد ساخته می‌شوند. پس از جدا شدن از قالب، عرشه‌ها، مهارها و صندلی‌ها نصب می‌شوند و برزنت به‌طور محکم روی بدنه کشیده می‌شود. سپس برزنت با ترکیبی از لاک‌ها و رنگ‌ها آغشته می‌شود تا بادوام‌تر و آب‌بندی شود.

اگرچه قایق‌ها زمانی عمدتاً یک وسیله حمل‌ونقل بودند، اما با صنعتی شدن، به عنوان شناورهای تفریحی یا ورزشی محبوبیت یافتند. جان مک‌گرگور با تأسیس باشگاه سلطنتی قایق‌رانی در لندن در سال ۱۸۶۶ و انجمن قایق‌رانی آمریکا در سال ۱۸۸۰، قایق‌رانی را از طریق کتاب‌هایش رواج داد. انجمن قایق‌رانی کانادا در سال ۱۹۰۰ و اتحادیه قایق‌رانی بریتانیا در سال ۱۹۳۶ تأسیس شدند. در سوئد، کارل اسمیت، افسر نیروی دریایی، در اواخر سده نوزدهم هم مروج مشتاق قایق‌رانی و هم طراح قایق‌ها (برخی به صورت آزمایشی) بود.[۴۰]

قایق‌رانی اسپرینت یک ورزش نمایشی در المپیک ۱۹۲۴ پاریس بود و در المپیک ۱۹۳۶ برلین به یک رشته المپیکی تبدیل شد.[۴۱] هنگامی که فدراسیون بین‌المللی قایق‌رانی در سال ۱۹۴۶ تشکیل شد، به سازمان چتر تمامی سازمان‌های ملی قایق‌رانی در سراسر جهان تبدیل گردید.[نیازمند منبع]

۱ سینه، ۲ پاشنه، ۳ بدنه، ۴ صندلی، ۵ مهار سینه و پاشنه، ۶ لبه، ۷ عرشه، ۸ مهار مرکزی
قایق پراسپکتور که انحنای طولی (rocker) را در پاشنه نشان می‌دهد

طراحی بدنه باید الزامات متفاوت و اغلب متناقضی را برای سرعت، ظرفیت حمل، قدرت مانور و پایداری برآورده کند.[۴۲] سرعت بدنه قایق را می‌توان با استفاده از اصول مقاومت و پیش‌رانش کشتی محاسبه کرد.

قایق‌ها تقریباً همیشه دارای یک مهار مرکزی (thwart) هستند تا صلبیت قایق حفظ شود. مهار مرکزی اغلب به گونه‌ای شکل داده می‌شود که بتواند کاربرد ثانویه‌ای به عنوان یوغ برای حمل در خشکی داشته باشد. بسیاری از قایق‌ها دارای مهار پاشنه هستند؛ این مهار معمولاً تقریباً در نیمه راه بین مهار مرکزی و صندلی پاشنه قرار دارد. برخی از قایق‌ها مهار سینه دارند؛ این مهار معمولاً درست در پشت صندلی سینه قرار می‌گیرد.

  • طول: اگرچه این مورد اغلب توسط تولیدکنندگان به عنوان طول کلی قایق بیان می‌شود، اما آنچه از نظر عملکرد اهمیت دارد، طول در خط آب و به‌طور خاص‌تر مقدار آن نسبت به جابه‌جایی (مقدار آبی که توسط قایق جابه‌جا می‌شود) قایق است که با وزن کل قایق و محتویات آن برابر است، زیرا یک جسم شناور به اندازه وزن خود آب را جابه‌جا می‌کند. هنگامی که یک قایق در آب پارو زده می‌شود، برای کنار زدن تمام آب جابه‌جاشده به تلاش نیاز است. قایق‌ها دارای بدنه‌های جابه‌جایی هستند: هرچه خط آب نسبت به جابه‌جایی آن طولانی‌تر باشد، می‌توان آن را با سرعت بیشتری پارو زد. در میان قایق‌رانان گشت‌وگذار (تورینگ) عمومی، طول ۵٫۲ متر (۱۷ فوت) یک طول محبوب است که سازش خوبی بین ظرفیت و سرعت گشت‌زنی ایجاد می‌کند.[۴۳] یک قایق بیش از حد بزرگ، به سادگی به معنای کار اضافی برای پاروزنی در سرعت گشت‌زنی خواهد بود.
  • عرض (beam): یک قایق پهن‌تر پایداری بیشتری به قیمت کاهش سرعت فراهم می‌کند. یک قایق مانند یک گوه آب را می‌شکافد، و یک قایق کوتاه‌تر برای کاهش زاویه گوه‌ای که آب را می‌شکافد، به عرض کمتری نیاز دارد.[۴۳] تولیدکنندگان قایق معمولاً سه اندازه‌گیری برای عرض ارائه می‌دهند: لبه بالایی (gunwale، اندازه‌گیری در بالای بدنه)، خط آب (اندازه‌گیری در نقطه‌ای که سطح آب هنگام خالی بودن با بدنه تلاقی می‌کند)، و عریض‌ترین نقطه. گونه دیگری از اندازه‌گیری عرض خط آب «خط آب ۴ اینچی» نامیده می‌شود که در آن میزان جابه‌جایی در نظر گرفته می‌شود. این اندازه‌گیری در سطح خط آب و زمانی انجام می‌شود که بیشترین بار به قایق اعمال گردد.[۴۴] برخی از مسابقات قایق‌رانی از اندازه‌گیری عرض خط آب ۴ اینچی به عنوان استانداردی برای قوانین خود استفاده می‌کنند.[۴۵] در مسابقات، این اندازه‌گیری با اندازه گرفتن عریض‌ترین نقطه در ارتفاع ۴ اینچی (۱۰ سانتی‌متری) از کف قایق انجام می‌شود.[۴۶]
  • تخته‌آزاد: قایقی با کناره‌های بلندتر در آب‌های متلاطم خشک‌تر می‌ماند. عیب کناره‌های بلند، وزن اضافی و بادگیری بیشتر است.[۴۳] بادگیری افزایش‌یافته، تأثیر منفی بر سرعت و کنترل فرمان در بادهای متقاطع دارد.
  • پایداری و شکل کف غوطه‌ور: بدنه می‌تواند برای پایداری اولیه (احساس ثبات قایق هنگامی که به صورت صاف روی آب قرار دارد) یا پایداری نهایی (مقاومت در برابر غلتش و واژگونی) بهینه‌سازی شود. یک بدنه با کف مسطح‌تر پایداری اولیه بالاتری دارد، در حالی که یک بدنه گردتر یا V-شکل در سطح مقطع، پایداری نهایی بالایی دارد.[۴۷] سریع‌ترین قایق‌های آب‌های مسطح غیرمسابقه‌ای دارای کف‌های V-شکل تیز برای شکافتن آب هستند، اما چرخش با آن‌ها دشوار است و آبخور عمیق‌تری دارند که آن‌ها را برای آب‌های کم‌عمق نامناسب‌تر می‌سازد. قایق‌های کف‌تخت در میان قایق‌رانان تفریحی از بیشترین محبوبیت برخوردارند. آن‌ها به قیمت کاهش سرعت، آبخور کم‌عمق و فضای بار بیشتری دارند و بهتر می‌چرخند. دلیل اینکه یک قایق کف‌تخت پایداری نهایی کمتری دارد این است که بدنه در مقایسه با یک قایق با کف گردتر، باید زاویه تندتری را بین کف و کناره‌ها در بر بگیرد.[۴۳]
  • مازه: یک مازه خارجی باعث می‌شود قایق بهتر مسیر خود را حفظ کند (در خط مستقیم حرکت کند) و می‌تواند یک کف انعطاف‌پذیر را سفت کند، اما ممکن است روی صخره‌ها گیر کرده و پایداری در تندآب‌ها را کاهش دهد.[۴۷]
  • نمای جانبی (Profile)، شکل کناره‌های قایق. کناره‌هایی که در بالای خط آب به سمت بیرون پهن می‌شوند (flare) آب را منحرف می‌کنند، اما نیازمند آن هستند که پاروزن بیشتر از لبه قایق به سمت بیرون دست دراز کند. کناره‌هایی که برعکس عمل می‌کنند، به طوری که عرض لبه بالایی از حداکثر عرض کمتر است، اصطلاحاً دارای خمش به داخل (tumblehome) هستند. خمش به داخل باعث بهبود پایداری نهایی می‌شود.
  • انحنای طولی (Rocker): وقتی از پهلو به قایق نگاه شود، انحنای طولی مقدار انحنای بدنه نسبت به آب است، تقریباً شبیه انحنای یک موز. اگر تمام طول بدنه در آب باشد، مسیر را به خوبی حفظ کرده و سرعت خوبی دارد. با افزایش انحنای طولی، سهولت چرخش نیز افزایش می‌یابد اما به قیمت کاهش حفظ مسیر.[۴۸] مشخصه برخی از قایق‌های پوست توس بومیان آمریکا، داشتن انحنای طولی بسیار زیاد بود.[۴۳]
  • تقارن بدنه: وقتی از بالا به آن نگاه شود، یک بدنه متقارن عریض‌ترین نقطه خود را در مرکز بدنه دارد و هر دو انتهای آن یکسان هستند. یک بدنه نامتقارن معمولاً عریض‌ترین بخش خود را در عقب خط مرکزی دارد که باعث ایجاد سینه‌ای طولانی‌تر و بهبود سرعت می‌شود.[۴۸]

مواد و ساختار مدرن

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
قایق آلومینیومی
قایق بادی در یک ایستگاه قایق‌رانی در رود چارلز، ماساچوست

قایق‌های تاشو معمولاً از یک پوسته پی‌وی‌سی (PVC) روی یک چارچوب آلومینیومی تشکیل می‌شوند.

قایق‌های بادی هیچ جزء صلبی در چارچوب خود ندارند و می‌توان آن‌ها را باد کرد، بادشان را خالی کرد، تا کرد و در کیف و جعبه نگهداری نمود. انواع بادوام‌تر آن‌ها از یک پوسته بیرونی نایلونی یا لاستیکی مقاوم در برابر سایش با محفظه‌های هوای جداگانه پی‌وی‌سی برای دو لوله کناری و کف قایق تشکیل شده‌اند.[۴۹]

رویالکس (Royalex) — یک ماده کامپوزیت شامل یک لایه بیرونی از وینیل و پلاستیک سخت ای‌بی‌اس (ABS) و یک لایه داخلی از فوم ای‌بی‌اس که با عملیات حرارتی به هم چسبیده‌اند — تا سال ۲۰۱۴ یکی دیگر از جایگزین‌های پلاستیکی برای قایق‌ها بود؛ در این سال تولید این ماده کامپوزیت خام توسط تنها تولیدکننده آن متوقف شد.[۵۰] به عنوان یک ماده برای ساخت قایق، رویالکس سبک‌تر، در برابر آسیب‌های فرابنفش مقاوم‌تر و صلب‌تر است و حافظه ساختاری بیشتری نسبت به پلاستیک‌های غیرکامپوزیتی مانند پلی‌اتیلن دارد. با این حال، قایق‌های ساخته‌شده از رویالکس گران‌تر از قایق‌های آلومینیومی یا قایق‌هایی با بدنه پلی‌اتیلنی قالب‌گیری‌شده به روش سنتی یا قالب‌گیری دورانی بودند.[۵۰] رویالکس سنگین‌تر از کامپوزیت‌های تقویت‌شده با الیاف مانند فایبرگلاس، کولار یا گرافیت است و برای قایق‌رانی حرفه‌ای (با عملکرد بالا) تناسب کمتری دارد.

کامپوزیت‌های تقویت‌شده با الیاف

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

قایق‌های مدرن معمولاً با لایه‌بندی یک ماده الیافی در داخل یک قالب «ماده» ساخته می‌شوند. فایبرگلاس رایج‌ترین ماده مورد استفاده در ساخت قایق است.[۵۱] فایبرگلاس گران نیست، می‌تواند به هر شکلی قالب‌گیری شود و تعمیر آن آسان است.[۴۳] کولار در میان قایق‌رانانی که به دنبال قایقی سبک و بادوام هستند و قصد ندارند از آن در آب‌های خروشان (تندآب‌ها) استفاده کنند، محبوب است. فایبرگلاس و کولار قوی هستند اما صلبیت ندارند.[نیازمند منبع] از الیاف کربن در قایق‌های مسابقه‌ای برای ایجاد یک ساختار بسیار سبک و صلب استفاده می‌شود که برای دوام بیشتر، معمولاً با کولار ترکیب می‌گردد. قایق‌ها با کشیدن پارچه (الیاف) درون یک قالب و سپس آغشته کردن آن با یک رزین مایع ساخته می‌شوند. به عنوان یک گزینه اختیاری، می‌توان از فرایند خلأ برای حذف رزین اضافی و کاهش وزن استفاده کرد.

استفاده از ژل‌کوت در سطح بیرونی، ظاهر صاف‌تر و صیقلی‌تری به آن می‌بخشد.[۴۳]

در روش کوک و چسب (stitch and glue)، پنل‌های تخته‌سه‌لایی به هم دوخته می‌شوند تا شکل بدنه را تشکیل دهند و درزها با کامپوزیت‌های تقویت‌شده با الیاف محکم شده و لاک الکل می‌خورند.

قایق ساخته‌شده از نوارهای چوب سدر، در واقع یک قایق کامپوزیتی با هسته سدر است. معمولاً از فایبرگلاس برای تقویت قایق استفاده می‌شود زیرا شفاف است و اجازه می‌دهد چوب سدر دیده شود.

آلومینیومی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پیش از اختراع فایبرگلاس، آلومینیوم به دلیل ارزش و نسبت استحکام به وزن، انتخاب استانداردی برای قایق‌رانی در آب‌های خروشان بود.[۴۳] این ماده زمانی محبوبیت بیشتری داشت اما امروزه در حال جایگزینی با مواد مدرن و سبک‌تر است. «این ماده سخت و بادوام است و در برابر کشیده شدن روی بستر آب مقاومت بسیار خوبی دارد»، زیرا فاقد پوشش بیرونی ژلی یا پلیمری است که آن را در معرض سایش قرار دهد. بدنه در اثر قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض نور خورشید تخریب نمی‌شود و «سرمای و گرمای شدید تأثیری روی این ماده ندارند». این نوع قایق ممکن است دچار فرورفتگی شود، تعمیر آن دشوار است، سروصدا ایجاد می‌کند، ممکن است به اشیاء زیر آب گیر کند و برای کمک به شناور ماندن در هنگام واژگونی، به محفظه‌های شناوری نیاز دارد.[۵۲]

نواری (Strip-built)

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
قایق ساخته‌شده با روش نواری (تخته‌کوبی)

قایق‌های نواری (تخته‌کوبی) با استفاده از نوارهای نازک چوب (معمولاً سدر) ساخته می‌شوند که روی یک قالب قرار می‌گیرند تا شکل بدنه ایجاد شود و سپس برای استحکام، دوام و مقاومت در برابر آب، در داخل و خارج با فایبرگلاس و اپوکسی لایه‌بندی (لمینت) می‌گردند. نتیجه کار، یک ساختار کامپوزیتی بدون دنده با پوسته‌های فایبرگلاس و هسته چوبی است. رگه‌های چوب در قایق نهایی قابل مشاهده است و می‌تواند بسیار جذاب باشد.

قایق‌ها در فرهنگ

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
آنری ژولین: شاس-گالری، نقاشی رنگ روغن، ۱۹۰۶

در کانادا، قایق مضمونی در تاریخ و فولکلور بوده و نمادی از هویت کانادایی محسوب می‌شود.[۵۳] از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۸۶، روی سکه دلار ووایاژور کانادا، تصویری از یک قایق با حضور یک ووایاژور (تاجر خز فرانسوی-کانادایی) و یک مرد بومی در پشت سکه نقش بسته بود.

شاس-گالری (La Chasse-galerie) یک افسانه فرانسوی-کانادایی دربارهٔ ووایاژورهایی است که پس از یک شب می‌گساری در شب سال نو در یک اردوگاه چوب‌بری دورافتاده، می‌خواهند به دیدار معشوقه‌های خود در فاصله حدود ۱۰۰ فرسنگی (حدود ۴۰۰ کیلومتر) بروند. از آنجا که آن‌ها باید صبح روز بعد به موقع برای کار برگردند، با شیطان پیمان می‌بندند. قایق آن‌ها در هوا پرواز خواهد کرد، به این شرط که در حین پرواز با قایق، نام خدا را بر زبان نیاورند یا به صلیب هیچ برج کلیسایی دست نزنند. یک نسخه از این افسانه با یک تیر خلاص پایان می‌یابد، زمانی که ووایاژورها در حالی که هنوز در ارتفاع بالای آسمان هستند سفر خطرناک خود را به پایان می‌رسانند اما قایق واژگون می‌شود، بنابراین شیطان می‌تواند به عهد خود برای رساندن ووایاژورها عمل کند و در عین حال روح آن‌ها را نیز تسخیر نماید.

در رمان کوتاه مروارید اثر جان استاین‌بک که داستان آن در مکزیک می‌گذرد، قایق شخصیت اصلی وسیله‌ای برای امرار معاش است که نسل به نسل منتقل شده و نشان‌دهنده پیوندی با سنت‌های فرهنگی است.[۵۴]

مائوری‌ها، مردمان بومی پلی‌نزی، در چندین موج از سفرهای قایقی (به نام واکا) وارد نیوزیلند شدند. سنت‌های قایق‌رانی برای هویت مائوری‌ها مهم است. واکاپاپا (پیوندهای تبارشناسی) که به خدمه قایق‌های بنیان‌گذار بازمی‌گردد، به تثبیت خاستگاه قبایل کمک کرد و مرزها و روابط قبیله‌ای را مشخص نمود.[۵۵]

انواع قایق‌های مدرن معمولاً بر اساس کاربرد مورد نظرشان دسته‌بندی می‌شوند. بسیاری از طراحی‌های قایق‌های مدرن ترکیبی (هیبریدی) هستند (ترکیبی از دو یا چند طراحی، که برای کاربردهای چندگانه در نظر گرفته شده‌اند). هدف استفاده از قایق اغلب مواد مورد استفاده را نیز تعیین می‌کند. بیشتر قایق‌ها برای یک نفر (انفرادی) یا دو نفر (پشت‌سرهم) طراحی شده‌اند، اما برخی از آن‌ها برای بیش از دو نفر ساخته می‌شوند.

قایق دونفره زنان (C2)

قایق‌رانی اسپرینت به عنوان مسابقه آب‌های مسطح نیز شناخته می‌شود. قایق‌ران روی یک زانو زانو می‌زند و از یک پاروی تک‌پره استفاده می‌کند.[۵۶] از آنجا که این قایق‌ها سکان ندارند، باید توسط پاروی ورزشکار و با استفاده از پاروزنی جی‌شکل (J-stroke) هدایت شوند. قایق‌ها ممکن است کاملاً باز یا تا حدی پوشیده باشند. حداقل طول دهانه در یک قایق یک‌نفره (C1) ۲۸۰ سانتیمتر (۱۱۰ اینچ) است. قایق‌ها طولانی و آیرودینامیک با عرض کم هستند که آن‌ها را بسیار ناپایدار می‌کند. یک قایق چهارنفره (C4) می‌تواند تا ۹ متر (۳۰ فوت) طول و ۳۰ کیلوگرم (۶۶ پوند) وزن داشته باشد.[۵۷] دسته‌بندی‌های فدراسیون بین‌المللی قایق‌رانی (ICF) شامل C1 (انفرادی)، C2 (خدمه دونفره) و C4 (خدمه چهارنفره) است. مسافت‌های مسابقه در بازی‌های المپیک ۲۰۱۲ ۲۰۰ و ۱۰۰۰ متر بود.

اسلالوم و آب‌های خروشان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
قایق اسلالوم آب‌های خروشان

در رقابت‌های اسلالوم آب‌های خروشان فدراسیون بین‌المللی قایق‌رانی، قایق‌رانان مسیر خود را در امتداد ۳۰۰ متر (۹۸۰ فوت) از تندآب‌های آب‌های خروشان از میان حداکثر ۲۵ دروازه (جفت میله‌های آویزان) پیدا کرده و طی می‌کنند. رنگ میله‌ها جهت عبور قایق‌رانان را نشان می‌دهد؛ برای برخورد با میله‌ها یا از دست دادن دروازه‌ها جریمه زمانی در نظر گرفته می‌شود. دسته‌بندی‌ها عبارتند از C1 (انفرادی) و C2 (دونفره)، که دومی برای دو مرد است، و C2M (مختلط) برای یک زن و یک مرد.[۵۸] قایق‌های C1 باید حداقل ۱۰ کیلوگرم (۲۲ پوند) وزن و ۰٫۶۵ متر (۲ فوت ۲ اینچ) عرض داشته باشند و طول آن‌ها بیش از ۳٫۵ متر (۱۱ فوت) نباشد. قایق‌های C2 باید دارای حداقل وزن و عرض به ترتیب ۱۵ کیلوگرم (۳۳ پوند) و ۰٫۷۵ متر (۲ فوت ۶ اینچ) باشند و طول آن‌ها از ۴٫۱ متر (۱۳ فوت) بیشتر نشود. استفاده از سکان ممنوع است. قایق‌ها دارای عرشه (پوشیده) هستند و با پاروهای تک‌پره به جلو رانده می‌شوند و شرکت‌کننده باید زانو بزند.[۵۹] در رقابت‌های آب‌های خروشان فدراسیون بین‌المللی قایق‌رانی (ICF)، ورزشکاران در مسیری از آب‌های خروشان کلاس III تا IV (با استفاده از مقیاس بین‌المللی درجه‌بندی سختی رودخانه) پارو می‌زنند و از روی امواج، چاله‌ها و صخره‌های یک بستر طبیعی رودخانه در رویدادهایی که بین ۲۰ تا ۳۰ دقیقه (مسابقات «کلاسیک») یا ۲ تا ۳ دقیقه (مسابقات «اسپرینت») طول می‌کشند، عبور می‌کنند. دسته‌بندی‌ها برای زنان و مردان شامل C1 و C2 است. قایق‌های C1 باید حداقل وزن و عرض ۱۲ کیلوگرم (۲۶ پوند) و ۰٫۷ متر (۲ فوت ۴ اینچ) و حداکثر طول ۴٫۳ متر (۱۴ فوت) داشته باشند. قایق‌های C2 باید حداقل وزن و عرض ۱۸ کیلوگرم (۴۰ پوند) و ۰٫۸ متر (۲ فوت ۷ اینچ) و حداکثر طول ۵ متر (۱۶ فوت) داشته باشند. استفاده از سکان ممنوع است. این قایق‌ها از نوع عرشه‌دار (پوشیده) هستند که باید با پاروهای تک‌پره به حرکت درآیند و قایق‌ران باید در داخل آن زانو بزند.[۶۰]

تابلوی راهنما در مرکز قایق‌رانی پراگ-ترویا، جمهوری چک

ماراتون‌ها مسابقات مسافت طولانی هستند که ممکن است شامل حمل قایق (portage) نیز باشند. طبق قوانین ICF، حداقل وزن قایق برای C1 و C2 به ترتیب ۱۰ و ۱۴ کیلوگرم (۲۲ و ۳۱ پوند) است. سایر قوانین ممکن است بسته به مسابقه متفاوت باشد. به عنوان مثال، در مسابقات بین‌المللی قایق‌رانی کلاسیک موریسی، ورزشکاران با قایق‌های C2 رقابت می‌کنند که حداکثر طول آن‌ها ۵٫۶ متر (۱۸ فوت ۶ اینچ)، حداقل عرض در فاصله ۸ سانتیمتر (۳ اینچ) از کف مرکز شناور ۶۹ سانتیمتر (۲۷ اینچ)، حداقل ارتفاع در سینه قایق ۳۸ سانتیمتر (۱۵ اینچ) و در مرکز و پاشنه ۲۵ سانتیمتر (۱۰ اینچ) است.[۶۱] مسابقات سافاری آبی تگزاس، با مسافت ۴۲۲ کیلومتر (۲۶۲ مایل)، دارای یک کلاس آزاد است و تنها قانون آن این است که شناور باید با نیروی انسانی به حرکت درآید. اگرچه ترکیب‌های جدیدی در این زمینه آزمایش شده‌اند، اما سریع‌ترین نوع تاکنون قایق شش‌نفره بوده است.[۶۲]

قایق «گردشگری» (Touring) یا «سفری» (Tripping) قایقی برای سفر در دریاچه‌ها و رودخانه‌ها با ظرفیت حمل تجهیزات کمپینگ است. قایق‌های سفری مانند مشتقات پراسپکتور (Prospector) شرکت چستنات (Chestnut) و تریپر (Tripper) شرکت اولد تاون (Old Town)، قایق‌های گردشگری برای سفرهای طبیعت وحشی (بیابانی) هستند. این قایق‌ها معمولاً از مواد سنگین‌تر و سخت‌تر ساخته می‌شوند و به گونه‌ای طراحی شده‌اند که ضمن قابلیت حمل مقادیر زیادی بار، مانورپذیری کافی برای رودخانه‌های دارای آب‌های خروشان را نیز داشته باشند. پراسپکتور اکنون نامی عمومی برای مشتقات مدل چستنات است که نوع محبوبی از قایق سفری طبیعت‌گردی به‌شمار می‌رود. ویژگی بارز پراسپکتور، داشتن کفی با قوس کم‌عمق و مقدار نسبتاً زیادی انحنای طولی (rocker) است که تعادل مطلوبی برای سفرهای بیابانی روی دریاچه‌ها و رودخانه‌های دارای تندآب فراهم می‌کند.

گاهی اوقات یک قایق گردشگری با عرشه‌ای بسیار کشیده پوشانده می‌شود که یک «کابین» (cockpit) برای قایق‌رانان تشکیل می‌دهد. مزیت کابین این است که لبه‌های بالایی قایق (gunwales) می‌توانند پایین‌تر و باریک‌تر ساخته شوند تا قایق‌ران راحت‌تر به آب برسد.

سبک آزاد (Freestyle)

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
قایق عرشه‌دار نمایشی

قایق سبک آزاد برای حرکات نمایشی و ترفندهای آب‌های خروشان تخصصی شده است. بیشتر این قایق‌ها، به جز در تجهیزات داخلی، شبیه به قایق‌های نمایشی (playboats) کوتاه و کف‌تخت از نوع کایاک هستند. قایق‌ران زانو می‌زند و از یک پاروی تک‌پره مخصوص بلم استفاده می‌کند. قایق‌رانی نمایشی (Playboating) رشته‌ای از قایق‌رانی در آب‌های خروشان است که در آن، قایق‌ران حرکات فنی مختلفی را در یک مکان (یک نقطه نمایشی) انجام می‌دهد؛ برخلاف قایق‌رانی در پایین‌دست رودخانه که هدف آن طی کردن طول یک بخش از رودخانه است (اگرچه قایق‌رانان آب‌های خروشان اغلب در طول مسیر توقف کرده و حرکات نمایشی انجام می‌دهند). برای این منظور از قایق‌های تخصصی معروف به قایق نمایشی استفاده می‌شود.

قایق پاشنه‌مربعی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

قایق پاشنه‌مربعی یک قایق نامتقارن است که پاشنه آن برای نصب یک موتور قایق به شکل مربع (صاف) بریده شده است و برای سفرهای دریاچه‌ای یا ماهیگیری در نظر گرفته می‌شود. از آنجا که نصب سکان روی پاشنه مربعی بسیار آسان است، این قایق‌ها اغلب برای بادبانی نیز سازگار می‌شوند.

محل‌های به آب انداختن قایق

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

محل به آب انداختن قایق (Canoe launch) مکانی برای به آب انداختن بلم هاست، شبیه به محل به آب انداختن قایق‌های بزرگ (boat launch) که اغلب برای شناورهای بزرگتر استفاده می‌شود. این مکان‌ها معمولاً در سواحل رودخانه‌ها یا سواحل دریا قرار دارند. محل‌های به آب انداختن قایق ممکن است روی نقشه‌های مکان‌هایی مانند پارک‌ها یا پناهگاه‌های حیات وحش مشخص شده باشند.[۶۳][۶۴][۶۵][۶۶][۶۷]

  1. ↑ "Bark Canoe Construction". Canadian Museum of History. Government of Canada. Retrieved 21 April 2024. In Canada, the most popular bark for canoe construction has come from the paper birch
  2. ↑ Canoe Sprint at Paddle UK (formerly British Canoeing). Retrieved 6 August 2024.
  3. ↑ Frère Marie-Victorin (1935). "The birch bark canoe, an exceptional reign". florelaurentienne.com (in French). pp. 150 of 925. Archived from the original on 22 آوریل 2024. Retrieved 21 April 2024. Betula papyrifera Marshall. — Bouleau à papier. — Bouleau blanc, Bouleau à canot. — (Canoë birch).
  4. ↑ "Dugout Canoe". The Canadian Encyclopedia. Archived from the original on 15 November 2012. Retrieved 30 January 2013.
  5. ↑ See Michel Bideaux (ed.), Jacques Cartier, Relations, Montréal, Presse de l'Université de Montréal, 1986, p. 181
  6. 1 2 Pojar and MacKinnon (1994). Plants of the Pacific Northwest Coast. Vancouver, British Columbia: Lone Pine Publishing. ISBN 1-55105-040-4.
  7. ↑ Olympic Peninsula Intertribal Cultural Advisory Committee (2002). Native Peoples of the Olympic Peninsula. Norman, Oklahoma: University of Oklahoma Press. ISBN 0-8061-3552-2.
  8. ↑ Gumnior, Maren; Thiemeyer, Heinrich (2003). "Holocene fluvial dynamics in the NE Nigerian Savanna". Quaternary International. 111: 54. doi:10.1016/s1040-6182(03)00014-4. S2CID 128422267.
  9. ↑ "Oudste bootje ter wereld kon werkelijk varen". Leeuwarder Courant (in Dutch). ANP. 12 April 2001. Retrieved 4 December 2011.
  10. ↑ "Dugouts and paddles". Archived from the original on 1 February 2016. Retrieved 8 October 2012.
  11. ↑ Boomert, Arie (2019). The first settlers: Lithic through Archaic times in the coastal zone and on the offshore islands of northeast South America, in: C. Hofman and A. Antczak (eds.), Early settlers of the Insular Caribbean: dearchaizing the Archaic. Hofman, Corinne L. , 1959–, Antczak, Andrzej T. Leiden. p. 128. ISBN 978-90-8890-780-7. OCLC 1096240376.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  12. ↑ Napolitano, Matthew F.; DiNapoli, Robert J.; Stone, Jessica H.; Levin, Maureece J.; Jew, Nicholas P.; Lane, Brian G.; O'Connor, John T.; Fitzpatrick, Scott M. (2019). "Reevaluating human colonization of the Caribbean using chronometric hygiene and Bayesian modeling". Science Advances. 5 (12) eaar7806. Bibcode:2019SciA....5R7806N. doi:10.1126/sciadv.aar7806. ISSN 2375-2548. PMC 6957329. PMID 31976370.
  13. ↑ Fitzpatrick, Scott M. (2013). "Seafaring Capabilities in the Pre-Columbian Caribbean". Journal of Maritime Archaeology (in English). 8 (1): 101–138. Bibcode:2013JMarA...8..101F. doi:10.1007/s11457-013-9110-8. ISSN 1557-2285. S2CID 161904559.
  14. ↑ Fitzpatrick, Scott M. (2013). "Seafaring Capabilities in the Pre-Columbian Caribbean". Journal of Maritime Archaeology. 8 (1): 101–138. Bibcode:2013JMarA...8..101F. doi:10.1007/s11457-013-9110-8. ISSN 1557-2285. S2CID 161904559.
  15. ↑ McKusick, Marshall Bassford (1970). Aboriginal canoes in the West Indies. p. 7. OCLC 79431894.
  16. ↑ Callaghan, Richard T. (2001). "Ceramic Age Seafaring and Interaction Potential in the Antilles: A Computer Simulation". Current Anthropology (in English). 42 (2): 308–313. Bibcode:2001CurrA..42..308C. doi:10.1086/320012. ISSN 0011-3204. S2CID 55762164.
  17. ↑ Keegan, William; Hofman, Corinne (2017). The Caribbean before Columbus. Hofman, Corinne L. , 1959–. New York, NY. p. 27. ISBN 978-0-19-060524-7. OCLC 949669477.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  18. ↑ Nisbet, Jack (1994). Sources of the River. Seattle, Washington: Sasquatch Books. ISBN 1-57061-522-5.
  19. ↑ Neel, David The Great Canoes: Reviving a Northwest Coast Tradition. Douglas & McIntyre. 1995. شابک ‎۱−۵۵۰۵۴−۱۸۵−۴
  20. 1 2 "Carved wooden canoe, National Museum of Australia". Nma.gov.au. Archived from the original on 19 September 2012. Retrieved 25 آوریل 2013.
  21. 1 2 "Aboriginal canoe trees around found along the Murray River". Discover Murray River. Archived from the original on 22 مارس 2021. Retrieved 18 مارس 2020.
  22. ↑ "Did you know?: Canoe trees". SA Memory. 26 November 2009. Retrieved 18 مارس 2020.
  23. ↑ Couper Black, E. (December 1947). "Canoes and Canoe Trees of Australia". The Australian Journal of Anthropology. 3 (12). Australian Anthropological Society: 351–361. doi:10.1111/j.1835-9310.1947.tb00139.x. This paper was read before Section F of the Biennial Meeting of the Australian and New Zealand Association for the Advancement of Science, held at Adelaide in August, 1946.
  24. ↑ "Bark canoes". Canadian Museum of Civilization. Retrieved 8 اکتبر 2012.
  25. ↑ "Our Canoeing Heritage". The Canadian Canoe Museum. Retrieved 8 اکتبر 2012.
  26. ↑ Alden T. Vaughan, Transatlantic Encounters: American Indians in Britain, 1500-1776 (Cambridge, 2006), p. 43.
  27. ↑ Hodge, Frederick Webb (1917). Proceedings of the Nineteenth International Congress of Americanists: Held at Washington, December 27–31, 1915 (in English). International Congress of Americanists. p. 280.
  28. ↑ Jameson, John (May 2009). Narratives of New Netherland: 1609–1664 (in English). Applewood Books. p. 226. ISBN 978-1-4290-1896-8.
  29. ↑ Kellogg, Louise Phelps (1917). Early Narratives of the Northwest. 1634–1699. New York. pp. 172–173.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  30. ↑ Catlin, George (1989). Letters and Notes on the Manners. Customs, and Conditions of the North American Indians (reprint ed.). New York. p. 415.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  31. ↑ "The Canoe". The Hudson's Bay Company. Archived from the original on 5 November 2012. Retrieved 6 اکتبر 2012.
  32. ↑ "Rabaska". Definitions. Retrieved 9 مه 2024.
  33. ↑ "Hudson's Bay Company". HBC Heritage. Retrieved 9 مه 2024.[پیوند مرده]
  34. 1 2 "Portage Trails in Minnesota, 1630s–1870s" (PDF). United States Department of the Interior National Park Service. Archived from the original (PDF) on 20 سپتامبر 2015. Retrieved 20 نوامبر 2012.
  35. ↑ "Canoeing". The Canadian Encyclopedia. Archived from the original on 20 October 2012. Retrieved 8 اکتبر 2012.
  36. ↑ Behne, C. Ted; Wheaton, James W. (2024). Tappan Adney: From Birchbark Canoes to Indigenous Rights. Goose Lane Editions and Chapel Street Editions. ISBN 978-1-77310-314-3.
  37. ↑ Margry, Pierre (1876–1886). Decouvertes et etablissements des francais dans I'ouest et dans le sud de I'Amerique Septentrionale (1614–1754). 6 vols. Paris.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  38. ↑ Tom Vennum, Charles Weber, Earl Nyholm (Director) (1999). Earl's Canoe: A Traditional Ojibwe Craft. Smithsonian Center for Folklife Programs and Cultural Studies. Archived from the original on 4 January 2013. Retrieved 3 دسامبر 2012.
  39. ↑ "A Venerable Chestnut". Canada Science and Technology Museum. Archived from the original on 2 October 2012. Retrieved 8 اکتبر 2012.
  40. ↑ Jonas, Hedberg (2024). "Riddare av paddeln: kanotismens första decennier i Sverige". Digitalt Museum. Maritime Museum (Stockholm). Retrieved 23 اکتبر 2024.
  41. ↑ "Canoe / kayak sprint equipment and history". olympic.org. Retrieved 29 سپتامبر 2012.
  42. ↑ Canoeing: outdoor adventures. Champaign, IL: Human Kinetics. 2008. ISBN 978-0-7360-6715-7.
  43. 1 2 3 4 5 6 7 8 Davidson, James & John Rugge (1985). The Complete Wilderness Paddler. Vintage. pp. 38–39. ISBN 0-394-71153-X.
  44. ↑ "Canoe Design". Canoe.com. 21 ژانویه 2017. Retrieved 3 سپتامبر 2020.
  45. ↑ Competition Rules Canoe and Kayak Specifications Sanctioned Race Sponsor Requirements (PDF). United States Canoe Association. 13 ژانویه 2019. Archived (PDF) from the original on 2020-10-03. Retrieved 3 سپتامبر 2020.
  46. ↑ 38th Annual Run of the Charles (PDF). Charles River Watershed Association. 2020. p. 5. Archived from the original (PDF) on 3 October 2020. Retrieved 14 سپتامبر 2020.
  47. 1 2 "How to Choose a Canoe: A Primer on Modern Canoe Design". GORP. Archived from the original on 18 October 2012. Retrieved 7 اکتبر 2012.
  48. 1 2 "The Hull Truth". Mad River Canoe. Archived from the original on 19 اوت 2025. Retrieved 7 اکتبر 2012.
  49. ↑ James Weir, Discover Canoeing: A Complete Introduction to Open Canoeing, p.17, Pesda Press, 2010, شابک ‎۱۹۰۶۰۹۵۱۲۴
  50. 1 2 "Royalex (RX)". Archived from the original on 25 February 2011. Retrieved 20 نوامبر 2010.
  51. ↑ "Canoe Materials". Frontenac Outfittesr. Archived from the original on 3 June 2013. Retrieved 7 اکتبر 2012.
  52. ↑ "Buying The Right Canoe". Archived from the original on 21 اوت 2025. Retrieved 6 اکتبر 2012.
  53. ↑ "The Canoe". McGill University. Retrieved 16 اکتبر 2012.
  54. ↑ "The Pearl: Themes, Motifs, & Symbols". Spark Notes. Retrieved 16 اکتبر 2012.
  55. ↑ "Story: Canoe traditions". The Encyclopedia of New Zealand. Retrieved 16 اکتبر 2012.
  56. ↑ "Canoe sprint". International Canoe Federation. Archived from the original on 8 October 2010. Retrieved 22 نوامبر 2012.
  57. ↑ "Canoe Sprint Overview". International Canoe Federation. Archived from the original on 15 August 2012. Retrieved 22 نوامبر 2012.
  58. ↑ "About Canoe Slalom". International Canoe Federation. Archived from the original on 7 November 2012. Retrieved 22 نوامبر 2012.
  59. ↑ "Rules for Canoe Slalom" (PDF). International Canoe Federation. Archived from the original (PDF) on 20 March 2012. Retrieved 22 نوامبر 2012.
  60. ↑ "Wildwater Competition rules 2011" (PDF). International Canoe Federation. Retrieved 22 نوامبر 2012.[پیوند مرده]
  61. ↑ "La Classique Internationale de Canots de la Mauricie: Rules and Regulations". Retrieved 30 نوامبر 2012.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:خدمت بایگانی منسوخ (رده)
  62. ↑ "Texas Water Safari: History". Retrieved 30 نوامبر 2012. [پیوند مرده]
  63. ↑ Parks Canada Agency, Government of Canada (8 January 2018). "Canoe launch – Pukaskwa National Park". www.pc.gc.ca. Retrieved 3 سپتامبر 2019.
  64. ↑ Gonzalez, Michael (20 August 2019). "New kayak, canoe launch on Little Calumet River adds to recreation opportunities". chicagotribune.com. Retrieved 3 سپتامبر 2019.
  65. ↑ "Friends of Shiawassee say canoe launch is now open". The Argus-Press (in English). 30 August 2019. Retrieved 3 سپتامبر 2019.
  66. ↑ "Paddle – Royal Botanical Gardens". Royal Botanical Gardens. Retrieved 3 سپتامبر 2019.
  67. ↑ Schlote, Warren (19 June 2019). "Wiikwemkoong outdoor education class builds, launches 30 ft. canoe". Manitoulin Expositor (in Canadian English). Archived from the original on 3 September 2019. Retrieved 3 سپتامبر 2019.

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  • پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به Canoes در ویکی‌انبار