Califóridos

Os califóridos adultos adoitan ser moscas brillantes con cores metálicas, con frecuencia con tórax e abdomes azuis, verdes ou negros. As antenas son aristadas e con tres segmentos. As aristas (sedas das antenas) son plumosas en toda a súa lonxitude, e o segundo segmento antenal está estriado. Os membros de Calliphoridae teñen veas Rs 2 ramificadas, suturas frontais e calípteros ben desenvolvidos.^[9] As características e disposición das quetas similares a pelos utilízanse para diferenciar os membros desta familia. Todos teñen quetas localizadas no meron. Ter dúas quetas notopleurais e unha queta posthumeral máis traseira localizada lateralmente respecto da queta presutural son dúas características que se deben examinar para identificar esta familia.^{[Cómpre referencia]}

O tórax ten a sutura dorsal continua na parte media, xunto cun ben definido calli posterior. O postescutelo está ausente ou debilmente desenvolvido. A costa non está rota e a subcosta é aparente no insecto.^[10][11][12]

A maioría das especies de califóridos estudadas ata agora son anautóxenas; unha femia necesita unha cantidade substancial de proteínas para desenvolver ovos maduros nos seus ovarios (uns 800 μg por par de ovarios en Phormia regina). A teoría actual é que as femias visitan a prea tanto para conseguiren proteínas coma para poñeren ovos, pero isto non está aínda probado. Os ovos, normalmente amarelados ou brancos, miden aproximadamene 1,5 mm × 0,4 mm, e cando os poñen, parecen grans de arroz. Aínda que as femias poñen habitualmente 150–200 ovos por lote, son xeralmente iteróparas, poñendo arredor de 2000 ovos durante a súa vida. A proporción de sexos nos ovos postos adoita ser 50:50, pero unha excepción son as femias de dúas especies do xénero Chrysomya (C. rufifacies e C. albiceps), que son ou ben arrenoxénicas (poñen só ovos que dan descendentes machos) ou ben telixénicas (só dan lugar a descendencia feminina).^{[Cómpre referencia]}

A eclosión dun ovo para dar lugar o primeiro estado larval tarda dunhas 8 horas a un día. As larvas pasan por tres estadios ou ínstares de desenvolvemento que están separados por un episodio de muda. Os estadios son separables examinando os espiráculos posteriores (aberturas do sistema respiratorio).^[13]

As larvas usan encimas proteolíticos nas súas excretas (así como a trituración mecánica cos ganchos da boca) para degradar as proteínas no gando ou cadáveres nos que se están alimentando. Son poiquilotermas e a velocidade á que crecen e desenvolven depende moito da temperatura e da especie. A unha temperatura duns 20 °C, Phormia regina pode cambiar de ovo a pupa en 150–266 horas (de 6 a 11 días). Cando se completa o terceiro estadio larval, abandona o cadáver sobre o que está e entérrase no chan para pupar, emerxendo como adulto de 7 a 14 días despois.^{[Cómpre referencia]}

Os adultos son polinizadores ocasionais, ao seren atraídos a flores que teñen un forte cheiro que lembra ao da carne descomposta, como a Asimina triloba ou a Helicodiceros muscivorus. Hai poucas dúbidas de que estas moscas usan o néctar como fonte de carbohidratos para a obtención de enerxía para o voo, pero non se sabe como e cando ocorre isto. Un estudo mostrou que o estímulo visual que estas moscas reciben polos seus ollos compostos é responsable de causar que se estendan as patas á súa posición de voo que lle permiten pousarse sobre calquera superficie.^[14]

As larvas da maioría das especies aliméntanse de prea e excrementos, e a maioría probablemente constitúen a maioría das careixas atopadas en tales materiais, aínda que non é infrecuente que estean en estreita asociación con outras larvas de dípteros das familias Sarcophagidae e Muscidae e moitas outras moscas acaliptradas.^{[Cómpre referencia]}

Os predadores dos califóridos son arañas,^[15] escaravellos, ras e aves, incluíndo as galiñas.

No deserto mexicano de Chihuahua o fungo Furia vomitoriae (Rozsypal) Humber (1989) (da familia Entomophthoraceae) afecta algúns califóridos. Forma masas de conidióforos que fan erupción polas áreas intersegmentais (ou bandas claras) no dorso abdominal das moscas infectadas e acaba por matalas.^[16]

Os califóridos aliméntanse e desenvólvense en substratos densos en microbios e quimicamene dinámicos como a prea e feridas necróticas.^[17] Como estas moscas, as súas larvas e a microbiota asociada ao necrobioma realizan unha partición de recursos,^[18][19] a miúdo actúan como vectores de patóxenos^[20] e realizan unha bacterivoría facultativa. A dixestión bacteriana realizada polas larvas da mosca Lucilia sericata está ben demostrada para algúns microorganismos como Escherichia coli ^[21][22] pero hipotetizouse que outros taxons microbianos son evitados ou excluídos dunha dixestión significativa.^[23] Aínda que se sabe que as bacterias Providencia spp. son prexudiciais para as larvas de Cochliomyia macellaria en condicións gnotobióticas^[24] e varias especies de califóridos benefícianse de alimentarse en "ambientes microbianos mixtos" gnotobióticos,^[25] en xeral, as especificidades taxonómicas e mecanismos causais detrás deste fenómeno seguen sen coñecerse, o que axudarían a definir a persistencia microbiana pasiva nos tecidos animais de parasitismo ou mutualismo (simbiose) . Por exemplo, un estudo demostrou que Lactobacillus, Proteus, Diaphorobacter e Morganella eran os principais taxons asociados coas glándulas salivares do terceiro estadio larval de Lucilia sericata (en orde decrecente);^[26] o que suxire un balance aparente entre as bacterias grampositivas produtoras de ácido láctico e os taxons microbianos gramnegativos produtores de urease.^[26] Malia este esquema mencionado, os estudos sobre o efecto dos niveis de pH do substrato alterados no desenvolvemento das larvas da mosca aínda teñen que ligar os seus descubrimentos coas preferencias de pH específicas de hóspede das moscas, a fermentación, ou a actividade microbiana en xeral;^[27] o último dos cales é o principal contribuínte á modulación do pH en substratos de biomasa necróticos.^[28] A pesar destas cousas que se descoñecen, investigouse un mecanismo causal da selección do microbioma das larvas da mosca e os mecanismos que gobernan a ensamblaxe da comunidade microbiana larval usando ensaios axénico de exposición de larvas de Lucilia sericata a microbios.^[29] Atopouse que as larvas organizan programas transcricionais inmunes cando son ameazadas por Pseudomonas aeruginosa ou Acinetobacter baumannii, suxerindo que as moscas non realizan unha resposta inmune xenérica igual para todos senón que realizan unha sinalización específica de patóxeno polas vías IMD e Toll.^[29]

Consistente con esta especificidade inmunolóxica, os exames comparativos de Lucilia sericata e Phormia regina salvaxes mostran que a composición do microbioma está fortemente asociada coa identidade de especies hóspede, independentemente de compartir ambientes ou condicións de mostraxe.^[30] Os perfís txonómicos difiren significativamente entre especies, con xéneros como Ignatzschineria e Dysgonomonas enriquecidos en P. regina, mentres que Vagococcus e Escherichia–Shigella son máis prevalentes en L. sericata.^[30] Eses padróns apoian un papel da filtración de hóspede na ensamblaxe do microbioma da mosca, e indican que as diferenzas a nivel de especies en asociacións microbianas poden traducirse en diferentes riscos de carrexo de patóxenos.^[30]

Os califóridos espertaron o interese dos investigadores en varios campos, aínda que a maior parte da literatura sobre eles concentrouse en resolver o problema da míase^[70] no gando. Por exemplo, a mosca da ovella Lucilia cuprina causa na industria ovina australiana perdas por valor de 170 millóns de dólares australianos.^{[Cómpre referencia]}

Os causantes máis comúns da míase en humanos e animais son as tres familias de dípteros Oestridae, Calliphoridae e Sarcophagidae. A míase en humanos clasifícase clinicamente en seis tipos: dérmica e subdérmica, da cavidade facial, de feridas ou traumas, gastrointestinal, vaxinal e xeneralizada. Se se encontran en humanos, as larvas de dípteros están xeralmente no seu primeiro estadio. O único tratamento necesario é simplemente quitar as larvas, e o paciente cura de forma natural.^[71] Aínda que non é estritramente un tipo de míase, a larva de Auchmeromyia senegalensis aliméntase do sangue de mamíferos, ocasionalmente humanos.^{[Cómpre referencia]}

A especie do Novo Mundo Cochliomyia hominivorax, que antes era unha importante praga en Norteamérica, foi erradicada dos Estados Unidos, México e América Central por medio dun amplo programa da USDA de liberación de machos esterilizados. A USDA mantén unha planta de produción de exemplares estériles destas moscas e un programa de liberación na metade leste da República de Panamá para impedir que exemplares fértiles migren cara ao norte. Actualmente, esta especie está limitada ás terras baixas de países tropicais de América do Sur e algunhas illas do Caribe.^{[Cómpre referencia]}

A especie do Vello Mundo Chrysomya bezziana é un parasito obrigado de mamíferos. Esta mosca está distribuída por todo o Vello Mundo, incluíndo o sueste asiático, África tropical e subtropical, algúns países do Oriente Próximo, India, a Península de Malaca, as illas de Indonesia e Filipinas e Papúa Nova Guinea.^[72]

Algunhas moscas deste xénero son importantes en medicina forense en América. A especie Cochliomyia macellaria converteuse nunha das especies principais nas cales basear as estimacións forenses do intervalo post mortem porque a súa sucesión e aparición en restos en descomposición foi ben definida. Esta mosca encóntrase nos Estados Unidos e trópicos americanos e no sur do Canadá durante o verán. É unha das especies máis comúns en restos descompostos no sur dos Estados Unidos.^[73]

A terapia de desbridamento con larvas é o uso médico de larvas de moscas seleccionadas criadas no laboratorio para limpar feridas que non curan. As larvas medicinais realizan o desbridamento^[74] ao comeren selectivamente só o tecido morto da ferida. Lucilia sericata (Phaenicia sericata) é a especie preferida nesta terapia.^[75] A terapia de desbridamento con larvas pode usarse para tratar úlceras de presión, feridas en pés diabéticos, úlceras de estase venosa e feridas poscirúrxicas.^[76]

Os adultos poden ser vectores de patóxenos de doenzas como a disentería. As moscas, xeralmente Calliphoridae, foron asociadas frecuentemente coa transmisión de doenzas infecciosas en humanos e animais, así como á míase. Estudos realizados ligan as moscas dos xéneros Calliphora e Lucilia como vectores de axentes causais de infeccións bacterianas. Esas larvas, frecuentes en corpos en descompoición, aliméntanse de prea, mentres que os adultos poden ser necrófagos ou vexetativos. Durante este proceso de descomposición, os microorganismos (por exemplo, Mycobacterium) poden liberarse no corpo. As moscas chegan á escena e poñen os seus ovos. As larvas que nacen dos ovos empezan a comer e a degradar o corpo morto, inxerindo simultaneamente os microorgaismos, o cal é o primeiro paso da ruta de transmisión.^{[Cómpre referencia]}

A bacteria que causa a paratuberculose no gando vacún, porcino e aves (M. a. avium) illouse e recuperouse destas moscas en varios experimentos.^{[Cómpre referencia]}

Outras doenzas posibles e perigosas son a doenza hemorráxica dos coellos^{[Cómpre referencia]} en Nova Zelandia e a míase. Aínda que a míase non está limitada aos califóridos, as súas larvas son unha importante fonte desta invasión da pel, causando lesións, que se son dabondo graves poden ser mortais. A doenza empeza cando a mosca pon ovos nunha ferida ou material fecal das ovellas. Cando eclosionan as larvas, empezan a alimentarse nas ovellas, causándolles irritacións. Unha vez que eclosiona a primeira onda de larvas, atraen a máis moscas, causando a doenza. Disponse de insecticidas para a prevención destas moscas, que adoitan conter cipermetrina^[77], e poden tomarse medidas de precaución, como cortarlles o rabo, tosquialas, e manter a ovella cunha boa saúde xeral.^[78][79]

Tamén se demostrou que estas moscas poden transmitir a salmonelose por medio da súa saliva, feces e por contacto directo das patas. As moscas adultas poden espallar patóxenos por medio das súas pezas bucais esponxosas, vómitos, tracto intestinal, almofadas pegañentas dos pés ou mesmo polos pelos do corpo e patas.^[80]

Como as moscas son vectores de moitas doenzas, cada vez é máis importante identificar os axentes transmisibles, a ruta de transmisión e a prevención e tratamentos no caso de contacto. Debido á súa capacidade de poñeren miles de ovos durante a súa vida e a presenza de miles de larvas á vez moi xuntas, o seu potencial de transmisión é alto, especialmente a temperaturas ideais.^{[Cómpre referencia]}

Os califóridos son probablemente, xunto coas abellas silvestres ou criadas, os principais insectos polinizadores das colleitas. Visitan e polinizan moitas flores dunha ampla variedade de plantas agrícolas (por exemplo, aguacate, mango, cebola, porro, cenoira, coliflor). Ao usaren as súas pezas bucais esponxosas cando visitan as flores, a cabeza e parte superior do corpo da mosca se poñen amplamente en contacto co interior da flor. Teñen numerosos pelos, incluíndo na cabeza e tórax, que poden axudar a transportar o pole, e os califóridos na natureza víronse transportando grandes cantidades de pole. Comparados coas abellas do mel, os califóridos están activos nunha gran variedade de condicións ambientais. Porén, non se sabe como se comparan as súas habilidades de polinización coas das abellas, xa que hai poucos estudos que avaliasen a súa contribución á polinización, e as especies exactas que polinizan xeralmente non están identificadas.^[81]

Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  Califóridos

Wikispecies posúe unha páxina sobre:  Califóridos

• Galería de imaxes en Diptera.info
• Secondary screwworm dositio web Featured Creatures da Universidade da Florida / Instituto de Ciencias Agrícolas e da Alimentación