Saltar ao contido

Roqueiro azul

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirección desde «Merlo azul»)
Roqueiro azul
 Nome taxon
    Monticola solitarius
 Nome curto
    M. solitarius (mul) Editar o valor en Wikidata
 Nome común
    Merlo solitario (gl) Editar o valor en Wikidata
Femia
Femia ♀
Macho
Macho ♂
 Instancia de
Características
 Categoría taxonómica
 Combinación orixinal
 Conservación
Especie pouco preocupante
Clasificación taxonómica
SuperreinoHolozoa
ReinoAnimalia
FiloChordata
ClaseAves
OrdePasseriformes
FamiliaMuscicapidae
XéneroMonticola
EspecieMonticola solitarius Editar o valor en Wikidata
(Linnaeus, 1758) Monticola solitarius Editar o valor en Wikidata
Cifras e dimensións
 Masa
   5,95 g peso de nacemento Editar o valor en Wikidata
 Tamaño da niñada
   4,2 Editar o valor en Wikidata
 Período de incubación
   13 d Editar o valor en Wikidata
Localización
 Mapas
Distribución
Fontes e ligazóns
Freebase/m/023q1l Editar o valor en Wikidata
ITIS179834 Editar o valor en Wikidata
UICN22708286 Editar o valor en Wikidata
CoL44B89 Editar o valor en Wikidata
Wikidata G:Commons C:Commons

O roqueiro azul[1], tamén chamado merlo azul,[2][3][4] (Monticola solitarius) é unha especie de ave paseriforme da familia Turdidae que se caracteriza pola súa plumaxe azulada nos machos adultos.

Descrición

[editar | editar a fonte]

É unha ave duns 22 cm de lonxitude, algo máis grande có merlo rubio. A súa plumaxe é parda con pintas claras na femia, e o macho presenta un rechamante ton azulado, máis escuro nas ás. O peteiro é escuro.

Distribución e hábitat

[editar | editar a fonte]

Distribúese polo sur de Europa e o noroeste de África, e dende Asia Central até o norte da China e de Malaisia. Habita en rocuedos, cantís e barrancos de orixe fluvial, podendo ocupar ocasionalmente construcións humanas. Os seus desprazamentos limítanse a cambios altitudinaisno inverno.[5]

Comportamento

[editar | editar a fonte]
Monticola solitarius solitarius

Ten un canto afrautado, que reproduce tanto parado como en voo, máis comunmente na época de celo.[6] A súa posta é de 3 a 5 ovos.[7] Aliméntase dunha gran variedade de insectos, ademais de bagas e outros vexetais.

Ameazas e conservación

[editar | editar a fonte]

Esta especie pode verse favorecida por varios factores, como os lumes, as canteiras e minas, que reducen a vexetación e aumentan a superficie de rocha dispoñible para construír os seus niños. Con todo, vese prexudicada por actividades como a presión urbanística sobre as zonas montañosas, a escalada preto dos seus niños, ou a creación de encoros, que alagan gorxas e canóns rochosos.[8]

  1. ↑ "Denominación das aves". Real Academia Galega. Consultado o 2024-12-07.
  2. ↑ Dicionario Digalego merlo Arquivado 17 de novembro de 2018 en Wayback Machine.
  3. ↑ Penas Patiño, Xosé M.; Pedreira López, Carlos (setembro de 2004). Guía das aves de Galicia. Ilustrado por Calros Silvar (2ª ed.). A Coruña: Baía Edicións. ISBN 84-96128-69-5.
  4. ↑ Conde Teira, M. A. (1999). "Nomes galegos para as aves ibéricas: lista completa e comentada" (PDF). Chioglossa (A Coruña) 1: 121–138. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 15 de marzo de 2016. Consultado o 28 de setembro de 2016.
  5. ↑ Guía de las Aves de Castilla y León, de Joaquín Sanz Zuasti, Tomás Velasco e Carlos Sánchez, Páx. 273. ISBN 84-933730-2-8
  6. ↑ Aves de España, de Eduardo de Juana e Juan M. Varela, Páx. 166, ISBN 84-87334-88-1
  7. ↑ "Naturalicante: Monticola solitarius". Arquivado dende o orixinal o 07 de xullo de 2010. Consultado o 03 de xaneiro de 2012.
  8. ↑ "Informe sobre o Monticola solitarius do Ministerio de Medio Ambiente e Agricultura de España" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 09 de outubro de 2018. Consultado o 09 de outubro de 2018.

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]