Latina: Repraesentatio Systematis solaris secundum veros colores, proportiones, ac physicas corporum caelestium proprietates expressa. Nomenclatura scientifica sollemnis nominibus ex astronomica traditione antiqua (vel: Graeco-Romana) depromptis integrare debet (velut Lucifer et Phaethon), quae inter parentheses minoribus litteris scribuntur ut claritas datorum technicorum servetur.

Nomina prisca haec sunt:

Mercurius (Stilbōn): Ex Graeco coruscans dicitur, quia hic planeta, soli proximus, tremulo ac rapidissimo fulgore ad horizontem micat. Ob angustissimum circulum suum, in caelo crepusculari ante solis ortum aut post occasum parvo tantum temporis spatio mortalibus apparet, quasi per vices celerrime evolvatur. Mercurius a merce nomen trahit, quod illum quasi "Negotiatorem" vel "Mercatorem" designat.

Venus (Lucifer/Vesper): Vices positionesque eiusdem stellae designat. Cum ante auroram in oriente surgit, Lucifer (lucem ferens) vocatur, noctis tenebras fugans; cum post solis occasum in occidente splendescit, Vesper appellatur. Antiquitus haec duo astra omnino distincta putabantur, antequam ratio astronomorum unum esse docuit. Nomen Veneris primum significabat ipsam cupiditatem vel amorem, quod deinde in nomen deae conversum est.

Mars (Gradivus): Cognomen patrium ac sollemne dei proeliorum refert, quo rutilus eius et sanguineus color in firmamento designatur. Antiqui hanc stellam cum ignis fervore et bellico furore consociabant, praesertim cum celerrimo gradu ac motu suo erratico et retrogrado inter sidera incedit. Mars, cum docti de origine eius etymologica dissentiant, patet tamen ex antiqua forma, quae est Māvors, ortus esse.

Iuppiter (Phaethon/Iovis): Graecum nomen Phaethon radiantem vel flamingantem significat, sed in casu genetivo proprie Stella Iovis appellatur. Hoc eximium et propitium eius splendorem indicat, qui constantissimo candore eminet; quamquam per zodiacum lentius movetur, singulari luminis puritate maiestatem regis deorum clare declarat. Nomen Iuppiter a radice protoindoeuropaea (Dyēus ph₂tḗr) "Pater Caelestis" ducitur, ex qua nata est forma Latina Iovis.

Saturnus (Phainōn): Ex Graeco apparens vel visibilis significat. Ita nominatus est quia, ob longissimum triginta fere annorum cursum, in summo caeli fastigio velut immotus diu mortalibus patet; lux eius, quamvis longinqua, assidue splendet, qua re finis ac supremus terminus systematis solaris antiqui putabatur. Saturnus a satu appellatus est, cuius flavescens color cum segetibus maturis et ipsa satione coniungitur.

Corpora caelestia in hac imagine sunt:

{Sol}

Planetae terrestres: Mercurius, Venus, Terra et Luna, Mars.

Planeta nanus in zona asteroidum: Ceres.

Gigantes gaseosi: Iuppiter eiusque satellites (Io, Europa, Ganymedes, Callisto); Saturnus eiusque satellites (Mimas, Enceladus, Tethys, Dione, Rhea, Titan, Iapetus).

Gigantes glaciales: Uranus eiusque satellites (Miranda, Ariel, Umbriel, Titania, Oberon); Neptunus eiusque satelles (Triton).

Planetae nani in zona Kuiperi: Orcus, Pluto, Haumea, Quaoar, Makemake; duo planetae nani in disco sparso: Gonggong et Eris cum omnibus satellitibus eorum; et corpus transneptunianum remotum: Sedna.

Creditum: CactiStaccingCrane, Łukasz Dziedzic (Lato font), MotloAstro, Ardenau4, Grevera, NASA / ESA / ISRO / ISSDC / Justin Cowart / Gordan Ugarković

Opus derivatum et interpretatio: Omarius257