Ibor

Iste articlo ye en proceso de cambio enta la ortografía oficial de Biquipedia (la Ortografía de l'aragonés de l'Academia Aragonesa d'a Luenga). Puez aduyar a completar este proceso revisando l'articlo, fendo-ie los cambios ortograficos necesarios y sacando dimpués ista plantilla.

Ibor Ibort
Lugar d'Aragón
Entidat  • País  • Provincia  • Comarca  • Municipio	Lugar  Aragón  Uesca Alto Galligo Samianigo
Partiu chudicial	Chaca
Población  • Total	68 hab. (2022)
Altaria  • Meyana	860 m.
Codigo postal	22600
Parroquial  • Diocesi  • Arcipestrau  • Parroquia	Chaca Samianigo Sant Lorient
Coordenadas	42°28’38’’N 0°24’21’’U
Ibor Ibor en Aragón

Ibor (en castellano Ibort; en SLA probablement Ivort) ye un lugar d'a provincia de Uesca situato en o municipio de Samianigo, en a comarca de l'Alto Galligo.

Se troba en una chicota val d'a marguin dreita d'o Galligo, fa tiempos que fue albandonato pero a la fin d'o sieglo XV teneba 4 fuegos y a meyatos d'o sieglo XIX encara teneba 6 fuegos y 36 habitants.

Se documentan as formas medievals Iuort, Iuorte, Ivorte, Isvor, Hiuort o Ybort.^[1]

En o sieglo XVI s'albandonó lo primitvo lugar d'Ibor en haber-ie problemas d'estabilidat d'o suelo en tresladando-se amán, en l'actual ubicación suya.^[2]

A Ilesia de Sant Lorient d'Ibor, una ilesia d'o sieglo XVIII adedicada a Sant Lorient, que ye la ilesia parroquial d'o lugar.^[3] Ye un edificio en piedra picada con nomás que una sola nau dividida en cuatre trampos, con planta rectangular con cabecera recta, con una torre adosada en planta cuadrada y con un portico moderno en a dentrada suya.^[2] La ilesia se construyió en aprofeitando las runas de l'antiguo lugar albandonau mientres lo sieglo XVI, amán de l'actual suyo emplazamiento, y poseye una torre adosada con planta cuadrada.^[2] No se conserva l'antiga frontera suya, tresladada en os anyos 1960 enta la pardina de Larbesa.^[2]

Pueden veyer-sen muestras d'arquitectura popular en as finestras d'as casas y bella chaminera tronconica que encara no s'ha esvoldregato. A mayor parti d'as casas teneban antimás os suyo propio pozo y o suyo furno, destacando lo pozo de casa Puente con un curioso forato en o teito que le fa pareixer una chaminera. A estructura d'as carreras ye prou irregular y bi ha a-saber-los pasadizos entre unas y atras.

As bordas son en a parti norte d'o lugar. Bi'n ha una d'a fin d'o sieglo XVIII.