Μετάβαση στο περιεχόμενο

NGC 6520

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Συντεταγμένες: Sky map 18h 03m 24s, −27° 53′ 00″

NGC 6520
Το NGC 6520 και το σκοτεινό νεφέλωμα Barnard 86.
Παρατηρησιακά δεδομένα (J2000 Εποχή)
ΑστερισμόςΤοξότης
Ορθή αναφορά18h 03m 25.4s[1]
Απόκλιση−27° 53′ 02″[1]
Απόσταση5,235 ly (1,605,0 pc)[1] ()
Φαινόμενο μέγεθος (V)7.6[2]
Φαινόμενες διαστάσεις (V)6.0′[2]
Άλλοι προσδιορισμοίCr 361, Mel 187[3]
Δείτε επίσης: Ανοικτό σμήνος, Κατάλογος ανοικτών σμηνών

Το NGC 6520 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό αστέρων Τοξότη,[4] περίπου 4° ανατολικά του γαλαξιακού Κέντρου.[5] Το ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 24 Μαΐου 1784.[6] Με φαινόμενο μέγεθος 7,6 και γωνιακή διάμετρο 6,0′, είναι ορατό με κιάλια ή μικρό τηλεσκόπιο. Ακριβώς δυτικά του σμήνους βρίσκεται το σκοτεινό νεφέλωμα Barnard 86, γνωστό με το προσωνύμιο «Κηλίδα Μελανιού» (αγγλικά: Ink Spot‎‎).[2] Και τα δύο αστρονομικά αντικείμενα προβάλλονται πάνω στο πυκνό αστρικό υπόβαθρο του Μεγάλου Αστρικού Νέφους του Τοξότη.[7] Το NGC 6520 απέχει περίπου 5.235 έτη φωτός από τον Ήλιο.[1] Ο αστρονόμος Στίβεν Τζέιμς Ο'Μίρα (Stephen James O'Meara) του έχει δώσει τα προσωνύμια «Σμήνος του Ναυαγού» (αγγλικά: Castaway Cluster‎‎) και «Σεντούκι του Νεκρού» (αγγλικά: Dead Man's Chest‎‎).[8]

Πρόκειται για νεαρό ανοικτό σμήνος, με την ηλικία του να εκτιμάται μεταξύ 150 και 190 εκατομμυρίων ετών,[5] ενώ η παρουσία αστέρων φασματικού τύπου B4 και B5 ενδεχομένως υποδηλώνει πολύ μικρότερη ηλικία, της τάξεως των 60 εκατομμυρίων ετών.[9] Η μάζα του σμήνους εκτιμάται σε 364±54 ηλιακές μάζες.[5]

Το NGC 6520 και το γειτονικό σκοτεινό νεφέλωμα Barnard 86 παρουσιάζουν ακτινικές ταχύτητες που διαφέρουν κατά 30 km/s, γεγονός που υποδηλώνει ότι ενδέχεται να μην συνδέονται φυσικά μεταξύ τους.[9] Μεταξύ των μελών του σμήνους έχουν εντοπιστεί δύο χημικά ιδιόμορφοι αστέρες τύπου 2 καθώς και δύο αστέρες που ενδεχομένος είναι τύπου λ Βοώτη. Επίσης, οι μετρήσεις της πόλωσης του φωτός των αστέρων του NGC 6520 υποδηλώνουν ότι ανάμεσα στη Γη και το ίδιο παρεμβάλλονται τρία στρώματα σκόνης τα οποία αποκρύπτουν εν μέρει την εικόνα του.[10]

  1. 1 2 3 4 Tarricq, Y.; Soubiran, C.; Casamiquela, L.; Cantat-Gaudin, T.; Chemin, L.; Anders, F.; Antoja, T.; Romero-Gómez, M. και άλλοι. (March 2021), «3D kinematics and age distribution of the open cluster population», Astronomy & Astrophysics 647: id. A19, doi:10.1051/0004-6361/202039388
  2. 1 2 3 Thompson, Robert Bruce· Thompson, Barbara Fritchman (2007). Illustrated Guide to Astronomical Wonders: From Novice to Master Observer. DIY Science. Maker Media, Inc. σελ. 410. ISBN 9781449310264.
  3. ↑ «NGC 6520». SIMBAD. Centre de données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2024.
  4. ↑ Burnham, Jr., Robert (2013). Burnham's Celestial Handbook: An observer's guide to the universe beyond the solar system. 3. Dover Publications. σελ. 1555. ISBN 9780486318035.
  5. 1 2 3 Carraro, Giovanni και άλλοι. (August 2005). «The Open Cluster NGC 6520 and the Nearby Dark Molecular Cloud Barnard 86». The Astronomical Journal 130 (2): 635–642. doi:10.1086/431284. Bibcode: 2005AJ....130..635C.
  6. ↑ Seligman, Courtney. «NGC 6520 (= OCL 10)». Celestial Atlas. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2026.
  7. ↑ «Zooming into the star cluster NGC 6520 and the dark cloud Barnard 86». ESO. 13 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2024.
  8. ↑ O'Meara, Stephen James (2007). Deep-Sky Companions: Hidden Treasures. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-83704-0.
  9. 1 2 Odell, Andrew P. (January 2014). «A New Look at Open Cluster NGC 6520». The Astronomical Journal 147 (1): id. 7. doi:10.1088/0004-6256/147/1/7. Bibcode: 2014AJ....147....7O.
  10. ↑ Feinstein, Carlos και άλλοι. (November 2008). «Optical polarization study in the open cluster NGC 6250». Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 391 (1): 447–456. doi:10.1111/j.1365-2966.2008.13917.x. Bibcode: 2008MNRAS.391..447F.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6520 στο Wikimedia Commons