Pierre Emmanuel

Pierre Emmanuel
Persona informo
Pierre Emmanuel
Naskiĝo	3-an de majo 1916 (1916-05-03) en Gan, Pyrénées-Atlantiques,  Francio
Morto	22-an de septembro 1984 (1984-09-22) (68-jaraĝa) en 7-a arondismento de Parizo
Tombo	Tombejo Père-Lachaise, 57 vd
Religio	katolika eklezio vd
Lingvoj	franca vd
Ŝtataneco	Francio vd
Alma mater	Universitato de Liono vd
Subskribo
Familio
Edz(in)o	Janine Loo (mul) vd
Profesio
Alia nomo	Pierre Emmanuel vd
Okupo	ĵurnalisto • membro de Franca rezistado • verkisto • poeto • instruisto vd
Postenoj Postenoj president of the French PEN Club (mul) (1973–1976) prezidanto (1970–1971) Member of the Académie française (en) (1968–1984) vd
Honorigoj Honorigoj (1982)  prix Alfred-de-Vigny (Création) (fr) (1968)  Broquette-Gonin prize in poetry (en) (1963)  Grand prix de poésie de l'Académie française (mul) (1963)  Broquette-Gonin prize in poetry (en)  Grand Officer of the National Order of Merit (en)  Komandoro de la Artoj kaj la Literaruro  Oficiro de la Honora Legio vd
Membrecoj Membrecoj Franca Akademio (1968–1984) vd
vd	Fonto: Vikidatumoj
v • d • r

Pierre EMMANUEL (naskiĝnomo: Noël MATHIEU ; la 3-an de majo 1916 en Gan, Pyrénées-Atlantiques ; m. la 22-an de septembro 1984 en Parizo) estis franca poeto, ĵurnalisto kaj verkisto, kiu estis membro de la Franca Akademio de 1968 ĝis sia demisio en 1975.

Lin edukis sia patraflanka onklo (liaj gepatroj elmigris al Usono). Li diplomiĝis ĉe la Fakultato de Filologio ĉe la Universitato de Liono kaj laboris kiel instruisto. Lia poezia mentoro fine de la 1930-aj jaroj estis Pierre Jean Jouve.

Dum la milito li partoprenis en la Rezistado, liaj poemoj estis inkluditaj en la fama kontraŭfaŝisma antologio Honoro de Poetoj (1943). Post la milito li laboris kiel ĵurnalisto, publikigante en maldekstra-katolikaj publikaĵoj (Esprit, ktp.). Li estris la anglajn kaj usonajn redakciojn de Franca Radio kaj Televido (RTF, 1945-1959). Li funkciis kiel vizitanta profesoro ĉe usonaj universitatoj. Li estis la prezidanto de la Internacia Asocio por Kultura Libereco, estris la PEN-Klubon de Francio (1973-1976), la Nacian Instituton de Aŭdvidaj Amaskomunikiloj, ktp.

Aŭtoro de monografio pri Baudelaire (1967, tradukita en la anglan kaj japanan lingvojn), li ankaŭ funkciis kiel tradukisto.

Kvankam lia unua poemaro, Élégies, estis publikigita en 1940, li ricevis pli vastan atenton kun Tombeau d'Orphée, publikigita en 1941.

Dum la germana okupacio de Francio fare de la Wehrmacht, li daŭre laboris kiel instruisto kaj ankaŭ aktivis en la Franca Rezisto. Li integrigis ĉi tiujn spertojn en poemarojn kiel Jour de colère (1942), Combats avec tes défenseurs (1942), kaj La liberté guide nos pas (1945).

La verkoj de Emmanuel estas inter la plej gravaj poeziopublikaĵoj en postmilita Francio. Liaj unuaj gravaj volumoj de poezio estis Le Poète et son Christ (1942), La Colombe (1943), Le Poète fou (1944), kaj Mémento des vivants (1944).

Kun Babelo (1952), li kreis "spiritan epopeon de homa historio" en kvin partoj. Aliaj kolektoj de poezio, kelkaj el kiuj estis redaktitaj fare de Albert Béguin , inkludis Visage nuage (1956), Versant de l'âge (1958), Évangéliaire (1961), Le Goût de l'un (1963), La Nouvelle Naissance (1963), kaj La Face humaine (1965). En 1963, li ricevis la Grand Prix de Poésie por sia vivatingo.

Liaj pli konataj pli postaj poemaroj inkluzivas Jacob (1970), Sophia (1973), La Vie terrestre (1976), Tu (1978), Una ou la Mort la Vie (1978), Duel (1979), L'Autre (1980), L'Arbre et le Vent (1981) kaj plej lastatempe Le Grand Œuvre, Cosmogonie (1984). ^[1]

• La oficiala retejo de Pierre Emmanuel
• PEN Internacia