Chapeu de 3–15cm de diámetro, cuberto de pequenas escamas escuras, de cor marrón clara amarelenta (semellante á cor do mel) e que se enganchan ao tacto cando está húmido. O pé pode o non ter anel. Non ten volva. As esporas son de cor branca. Algunhas especies son bioluminescentes e poden ser responsábeis do fenómeno coñecido coma fogo fatuo.[3][4][5]
Son fungosparasitos que medran sobre árbores e arbustos leñosos e poden ser moi destrutivos xa que son responsábeis da podremia branca ou podremia seca (a madeira que a padece tórnase nunha masa clara, mol e fariñenta). A súa alta capacidade destrutiva provén do feito que, a diferenza da maioría dos parasitos, non lle fai falla moderar o seu crecemento para evitar a morte do seu hóspede xa que se nutrirá, igualmente, da materia morta.[4]
Algunhas das súas especies son os organismos máis lonxevos e grandes do planeta. Así, por exemplo, Armillaria ostoyae pode cubrir 8,9km² de superficie e chegar a ter milleiros de anos de idade.[4][10]
↑Pegler DN., 2000. "Taxonomy, nomenclature and description of Armillaria". A: Fox RTV. Armillaria Root Rot: Biology and Control of Honey Fungus. Intercept. pp. 81–93. ISBN 1-898298-64-5.
Anderson, J.B. i R.C. Ullrich., 1979. Biological species of Armillaria in North America. Mycologia 71: 402-414.
Anderson, J. B., (1986). Biological species of Armillaria in North America: Redesignation of groups IV and VIII and enumeration of voucher strains for other groups. Mycologia 78: 837-839.
Banik, M. T., J. A. Paul & H. H. Burdsall, (1995). Identification of Armillaria species from Wisconsin and adjacent areas. Mycologia 87: 707-712.
Banik, M. T., T. J. Volk & H. H. Burdsall, (1996). Armillaria species of the Olympic Peninsula of Washington state, including confirmation of North American biological species XI. Mycologia 88: 492-496.
Baumgartner, K. & Rizzo, D. M., (2001). Distribution of Armillaria species in California. Mycologia 93: 821-830.
Kim, M-S. Et al., (2000). Characterization of North American Armillaria species by nuclear DNA content and RFLP analysis. Mycologia 92: 874-883.
Mallett, K.I., 1990. Host range and geographic distribution of Armillaria root rot pathogens in the Canadian prairie provinces. Canad, J. Forestry Res. 20: 1859-1863.
Marxmüller, H., 1992. Some notes on the taxonomy and nomenclature of five European Armillaria species. Mycotaxon 44: 267-274.
Morrison, D.J., D. Chu i A.L.S. Johnson, 1985. Species of Armillaria in British Columbia. Can. J. Plant Pathol. 7:242-246.
Thiers, H. D. & Sundberg, W. J., (1976). Armillaria (Tricholomataceae, Agaricales) in the western United States including a new species from California. Madrono 23: 448-453.
Volk, T. J. & Burdsall, H. H., (1993). The state of taxonomy in the genus Armillaria. McIlvainea 11: 4-11.
Volk, T. J. i H. H. Burdsall, Jr., (1995). A nomenclatural study of Armillaria and Armillariella species. Synopsis Fungorum 8. Fungiflora: Oslo, Noruega. 121 pp.
Volk, T. J., (2005). Key to North American Armillaria species.
Watling, R., G.A. Kile i N.M. Gregory, 1982. The genus Armillaria - Nomenclature, Typification, the identity of Armillaria mellea and species differentiation. Trans. British Mycol. Soc. 78:271-285.
