Saltar ao contido

Atol Onotoa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Atol Onotoa
Imaxe
 Instancia de
 Parte de
Localización
 Situado en
 Situado na entidade xeográfica
 Bañado por
 OpenStreetMap
Mapa
 Coordenadas
Cifras e dimensións
 Poboación
1.639 (1931) censo
1.491 (1947) censo
1.993 (1963) censo
1.960 (1968) censo
1.997 (1973) censo
2.034 (1978) censo
1.927 (1985) censo
2.100 (1990) censo
1.918 (1995) censo
1.668 (2000) censo
1.644 (2005) censo
1.519 (2010) censo
1.393 (2015) censo
1.417 (2020) censo Editar o valor en Wikidata
 Superficie
   15,62 km² Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
OpenStreetMap5649169 Editar o valor en Wikidata
VIAF315138359 Editar o valor en Wikidata
Freebase/m/0d6mfv Editar o valor en Wikidata
Wikidata C:Commons

Onotoa é un atol de Kiribati. Está situado nas Illas Gilbert no Océano Pacífico, a 65 km. de Tamana, a illa máis pequena das Gilbert. A poboación de Onotoa no censo de 2015 era de 1.393 habitantes.[1]

O atol é similar a moitos outros atois nas Illas Gilbert, coa súa liña continua de illotes e illas no lado leste. O lado oeste consiste en nun arrecife de coral mergullado que rodea a lagoa central da illa.[1]

Xeografía

[editar | editar a fonte]

Onotoa é un atol de baixa altitude cunha superficie terrestre de 15,62 km². Ten 7 aldeas, con Tabuarorae, un illote, situado no extremo sur da illa, seguido de Aiaki, Otoae, Temao, Buariki, Tanaeang e Tekawa no extremo setentrional da illa. As aldeas están situadas ao longo da zona costeira da lagoa en toda a illa. Os illotes combinados de Otoae e Aiaki son agora facilmente accesibles despois da construción dunha ponte de Temao a Aiaki. Tabuarorae tamén está conectada co resto da illa despois da construción dunha calzada.[1]

As instalacións están repartidas por toda a illa, co aeroporto de Onotoa preto da aldea máis setentrional de Tekawa, a canle de barcos e o peirao no illote sur de Tabuarorae, a escola secundaria de primaria situada entre Otoae e Aiaki, e as oficinas principais do Consello situadas entre Temao e Buariki.[1]

Problemas ambientais

[editar | editar a fonte]

A construción de calzadas tamén provocou unha redución significativa na descarga da lagoa, o que provocou baixos niveis de osíxeno na lagoa, que provocou unha diminución da calidade da auga.[2] A erosión e a acreción que se producen ao longo da costa identifícanse como relacionadas coa minería de áridos, a recuperación de terras e a construción de calzadas que se cre que cambian as correntes ao longo da costa.[2]

Mitos e lendas

[editar | editar a fonte]

O nome Onotoa significa "seis xigantes". Cóntase a lenda que unha muller chepuda de Tarawa, que vivía nunha aldea de Nuatabu, tiña seis fillos que se burlaban da súa deformidade. Fuxiu a Onotoa. Os fillos seguírona e construíronlle unha casa amontoando enormes rochas de coral, cuxos restos pódense ver hoxe en día.[2][5]

En 1826, o capitán Clark do barco baleeiro británico John Palmer (barco 1807) foi o primeiro europeo en avistar Onotoa, seguido polo capitán Chase do barco baleeiro estadounidense Japan.[2]

A oficina de correos de Onotoa abriu arredor de 1912.[6]

  1. 1 2 3 4 "16. Onotoa" (PDF). Office of Te Beretitent - Republic of Kiribati Island Report Series. 2012. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 18 de xaneiro de 2022. Consultado o 28 de abril de 2015.
  2. 1 2 3 4 Dr Temakei Tebano & others (abril 2008). "Island/atoll climate change profiles - Onotoa Atoll". Office of Te Beretitent - Republic of Kiribati Island Report Series (for KAP II (Phase 2). Arquivado dende o orixinal o 6 de novembro de 2011. Consultado o 28 de abril de 2015.
  3. ↑ Grimble, Arthur (1981). A Pattern of Islands. Penguin Travel Library. Penguin Books. ISBN 0-14-009517-9.
  4. ↑ Grimble, Arthur (1989). University of Hawaii Press, ed. Tungaru traditions: writings on the atoll culture of the Gilbert Islands. Penguin Travel Library. ISBN 978-0-8248-1217-1.
  5. ↑ Sir Arthur Grimble, oficial administrativo cadete nas Gilberts desde 1914 e comisionado residente da colonia das illas Gilbert e Ellice desde 1926, rexistrou os mitos e as tradicións orais do pobo de Kiribati. Escribiu os éxitos de vendas A Pattern of Islands (Londres, John Murray 1952,[3] e Return to the Islands (1957), que foi reeditado por Eland, Londres en 2011, ISBN 978-1-906011-45-1. Tamén escribiu Tungaru Traditions: writings on the atoll culture of the Gilbert Islands, University of Hawaii Press, Honolulu, 1989, ISBN 0-8248-1217-4.[4]
  6. ↑ Premier Postal History. "Post Office List". Premier Postal Auctions. Consultado o 5 de xullo de 2013.}

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Outros artigos

[editar | editar a fonte]