O Bothus mancus pode cambiar o patrón e as cores para camuflarse coa súa contorna.Un soldado poñendo pintura de camuflaxe na cara.
A camuflaxe é o emprego de combinacións de materiais, cores ou iluminacións co obxectivo de agochar ou querer facer que obxectos e animais sexan difíciles de ver (cripse), ou aparentando ser algo diferente (mimetismo). Entre os exemplos máis destacados están a pelaxe de manchas do leopardo, o equipamento dun soldado moderno e os insectos con formas da natureza, como follas e paus.[1] A maioría dos métodos de camuflaxe perseguen a cripse, moitas veces a través dunha semellanza xeral co fondo, unha cor disruptiva de alto contraste, eliminando a sombra, e a contracoloración. En océanos abertos, onde non hai fondo co que camuflarse, os principais métodos de camuflaxe son a transparencia e as cores prateadas, mentres que a bioluminescencia está entre as habilidades de contrailuminación de cefalópodos como os téutidos. Algúns animais, como os camaleóns e os polbos, son quen de cambiar activamente o patrón da súa pel e as cores, ben para camuflaxe ou sinalización.
A camuflaxe militar foi estimulada polo aumento do alcance e precisión de armas de fogo no século XIX. Máis concretamente, a substitución do impreciso mosquete polo fusil fixo da ocultación en batalla unha habilidade de supervivencia. No século XX, a camuflaxe militar desenvolveuse axiña, especialmente durante a primeira guerra mundial. Artistas como André Mare deseñaron esquemas de camuflaxe e postos de observación que semellaban árbores.
Newman, Alex; Blechman, Hardy (2004). DPM – Disruptive Pattern Material: An Encyclopaedia of Camouflage: Nature, Military and Culture. DPM. ISBN 978-0-9543404-0-7.
Stevens, Martin; Merilaita, Sami (2011). Animal Camouflage: Mechanisms and Function. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-15257-0.