O Intel 8008 é un dos primeiros microprocesadores deseñados e producidos por Intel utilizando a arquitectura creada por Computer Terminal Corporation (CTC). Dispoñible no mercado desde abril de 1972, foi encargado orixinalmente por CTC (máis tarde Datapoint) para o seu uso no seu terminal programable Datapoint 2200 pero, debido a que o chip foi entregado demasiado tarde e non cumpriu os obxectivos de rendemento de CTC, non se utilizou no Datapoint 2200. Un acordo entre Intel e CTC permitiu a Intel vender o chip a outros clientes.[1]
O chip (limitado polos 18 pins do seu paquete en liña dual) só ten un bus de 8 bits e requiriu moitos outros chips de soporte para o seu funcionamento. Por exemplo, os enderezos de 14 bits, que permiten o acceso a 16 KB de memoria, deben almacenarse nun búfer externo, chamado Memory Address Register (MAR, ou «Rexistro de Enderezos de Memoria»).[2] Pode acceder a 8 portos de entrada e 24 de saída.[3]
Aínda que un pouco máis lento en termos de instrucións por segundo (36.000 a 80.000 a 0,8MHz) que os 4004 e 4040 (con arquitectura de 4 bits),[4] o feito de que o 8008 puidese procesar datos de 8 bits á vez permitiulle acceder a moita máis memoria RAM, facéndoo de 3 a 4 veces máis rápido que os procesadores de 4 bits. O 8008 ten 3.500 transistores.[5]
Para controladores e terminais, o 8008 era un compoñente aceptable, pero era demasiado difícil de usar para a maioría dos outros propósitos. Algúns ordenadores foron desenvolvidos baseados neste microprocesador, pero o desenvolvemento real viría co posterior e moito mellorado Intel 8080.[1]
