Interkosmos 11
Aparencia
| Interkosmos 11 | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| Wikidata |
Interkosmos 11 (Интеркосмос 11 en ruso), tamén denominado DS-U3-IK Nº 4, foi un satélite artificial soviético lanzado o 17 de maio de 1974 mediante un foguete Kosmos 3M desde a base de Kapustin Yar.[1][2][3]
Características
[editar | editar a fonte]Interkosmos 11 foi o cuarto membro da serie de satélites DS-U3-IK e estaba adicado ó estudo da magnetosfera e a atmosfera superior terrestre. Estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países.[1]
Foi inxectado nunha órbita inicial de 511 km de apoxeo e 483 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 50,6 graos e un período de 94,5 minutos. Reentrou na atmosfera o 6 de setembro de 1979.[4][1][5]
Notas
[editar | editar a fonte]- 1 2 3 NASA (14 de maio de 2012). "Intercosmos 11" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 22 de outubro de 2012. Consultado o 2 de decembro de 2012.
- ↑ Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. "Interkosmos 1, 4, 7, 11, 16 (DS-U3-IK)" (en inglés). Consultado o 2 de decembro de 2012.
- ↑ "Intercosmos 11 launched" (PDF). 6 de xuño de 1974: 729. FLIGHT International. Consultado o 2 de decembro de 2012.
- ↑ N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. "Intercosmos 11" (en inglés). Consultado o 2 de decembro de 2012.
- ↑ Mark Wade (2011). "DS-U3-IK" (en inglés). Consultado o 2 de decembro de 2012.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- I. P. Tindo, A. I. Shuryghin e W. Steffen (xaneiro de 1976). "The polarization of X-ray emission of some solar flares in July 1974". Solar Physics 46 (1): 219–227. doi:10.1007/BF00157568. Consultado o 2 de decembro de 2012.
- H. Boehnhardt, H. Koehnhke e A. Seidel (decembro de 1989). "The acceleration and the deceleration of the tumbling period of Rocket Intercosmos 11 during the first two years after launch". Astrophysics and Space Science 162 (2): 297–313. doi:10.1007/BF00640745. Consultado o 2 de decembro de 2012.