Se ben Klamydia nunca foi a banda favorita da crítica, si que se converteu nunha banda popular,[1] en parte polos seus directos. En 2013 o seu álbum XXV alcanzou o número un na lista de álbums finlandeses, repetindo o éxito dos seus traballos anteriores: Rujoa taidetta (2009) e Loputon luokkaretki (2011).[2] Con todo, a finais de 2013 a banda foi premiada polo xunta cultural da Asociación Ostrobotnia, que premia a entidades que promoven a cultura en lingua finesa en Ostrobotnia, pola súa longa e exitosa traxectoria, así como por lembrar nos seus concertos as súas orixes na reixón.[3] En 2018, coincidindo co 30º aniversario de Klamydia, a banda vendera máis de 700000discos.[4]
Se ben Klamydia ten composto moitas cancións serias e profundas, a banda fíxose especialmente coñecida polo seu humor.[4] Nas súas letras falan de temas como o sexo ou o alcohol, aínda que tamén expresan a súa opinión sobre temas como a obrigatoriedade da lingua sueca ou a pederastia.[1] En palabras de Jokinen, cando comezaron a tocar decidiron evitar o tema do amor nas súas letras.[5]
Toni ”Kape” Karppi (Pitkäsalo) – batería (1988–1990, no verán de 1989 Kape foi substituído por Purtola, Pitkäsalo regresou á banda na primavera de 1990 para facer unha xira con Purtola). Karppi escribiu letras durante moito tempo despois. Morreu en decembro de 2020.[6]
.jpg?lang=gl)
Vesa ”Vesku” Jokinen (voz)
Jari ”Jakke, Shitsi” Helin (guitarra)
Sami ”Severi” Kohtamäki (baixo)
