Saltar ao contido

R136

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
R136
Imaxe
 Parte de
 Composto por
R136c (pt) Traducir
R136b
R136a3 (pt) Traducir
R136a2 (en) Traducir
R136a1 Editar o valor en Wikidata
Características
 Astro pai
 Constelación
 Clasificación espectral
O+WN Editar o valor en Wikidata
Datas
 Época
Cifras e dimensións
 Velocidade radial
   274 km/s Editar o valor en Wikidata
 Declinación do movemento propio
   8 mas/a Editar o valor en Wikidata
 Ascensión do movemento propio
   −2,7 mas/a Editar o valor en Wikidata
 Ascensión recta
84,67665 °
84,6667 ° Editar o valor en Wikidata
 Declinación
−69,1009333 °
−69,0967 ° Editar o valor en Wikidata
 Distancia da Terra
   170.000 a.l. Editar o valor en Wikidata
 Magnitude aparente
9,5
9,63
5,4
5,81 Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
Freebase/m/0gpl7s Editar o valor en Wikidata
 Código do catálogo
Wikidata C:Commons

R136, formalmente coñecido coma RMC 136, é un gran cúmulo estelar[1] preto do centro do complexo de 30 Doradus (coñecido coma a Nebulosa da Tarántula), dentro da Gran Nube de Magallanes. É un cúmulo moi novo de estrelas xigantes e superxigantes, cunha idade de 1-2 millóns de anos.[1]. A maioría da súas estrelas son do tipo espectral O3,[1] con 39 estrelas deste tipo confirmadas.[1][2] E por engadidura tamén foi confirmada a existencia de varias estrelas Wolf-Rayet.[2][3]

O cúmulo R136 contén varias compoñentes.[4] A natureza da compoñente central, R136a, era inicialmente pouco clara. No pasado chegouse pensar que R136 era unha estrela hiperxigante de case 1500 masas solares, e 30 millóns de veces máis luminosa có noso Sol, cunha temperatura de 55-60.000 K e con 80,50 millóns de km de diámetro. A súa natureza real foi resolta grazas a interferometría e deuse cun denso cúmulo de estrelas[5] que contiña entre outras cousas, doce estrelas moi masivas e luminosas no seu núcleo.[6] Os cálculos iniciais dábanlles a estas estrelas unhas masas entre 37 a 76 masas solares.[6] Tres estrela extremadamente luminosas (R136a1, R136a2 e R136a3) dominan o cúmulo e están separadas entre si por só 0,10 a 0,48 arcsec. Unha destas estrelas, a R136a1, é unha das estrelas máis masivas atopadas até o día de hoxe, cunhas 265 masas solares,[7] e tamén é unha das estrelas máis luminosas, unhas 8.700.000 veces máis luminosa có noso Sol.[8] R136 produce a meirande parte da enerxía que fai que a Nebulosa da Tarántula sexa visible. A masa estimada do cúmulo é dunhas 450.000 masas solares, suxerindo que no futuro se poida converter nun cúmulo globular.[9]

Compoñentes

[editar | editar a fonte]

Lista parcial de compoñentes:

NOMEAscensión rectaDeclinaciónMagnitude aparente (V)Tipo espectralReferencias nas bases de datos
R136a05h 38m 43.3s−69° 06′ 08″cúmulo estelarSIMBAD
R136a1 (BAT99 108)05h 38m 42.43s−69° 06′ 02.2″12.77Wolf–RayetSIMBAD
R136a2 (BAT99 109)05h 38m 42.45s−69° 06′ 02.2″13.38Wolf–RayetSIMBAD
R136a3 (BAT99 106)05h 38m 42.291s−69° 06′ 03.45″12.93Wolf–RayetSIMBAD
R136 Ab (SNR B0538-69.2)05h 37m 51.6s−69° 10′ 23″9.59Restos de SupernovaSIMBAD
R136 Ac (PSR J0537-6910)05h 37m 47.6s−69° 10′ 20″pulsarSIMBAD
R136b (BAT99 111)05h 38m 42.78s−69° 06′ 03.1″13.66O4SIMBAD
R136c (BAT99 112)05h 38m 42.896s−69° 06′ 04.92″12.86Wolf–RayetSIMBAD
Estrela fuxitiva' afastándose velozmente de 30 Doradus, imaxe tomada polo telescopio Hubble
Estrela fuxitiva' afastándose velozmente de 30 Doradus, imaxe tomada polo telescopio Hubble
  1. 1 2 3 4 Massey, P ; Hunter, D. (xaneiro de 1998). "Star Formation in R136: A Cluster of O3 Stars Revealed by Hubble Space Telescope Spectroscopy". The Astrophysical Journal 493 (1): 180. Bibcode:1998ApJ...493..180M. doi:10.1086/305126.
  2. 1 2 Lebouteiller, V.; Bernard-Salas, J.; Brandl, B.; Whelan, D. G.; Wu, Yanling; Charmandaris, V.; Devost, D.; Houck, J. R. (xuño do 2008). "Chemical Composition and Mixing in Giant H II Regions: NGC 3603, 30 Doradus, and N66". The Astrophysical Journal 680 (1): 398–419. Bibcode:2008ApJ...680..398L. doi:10.1086/587503.
  3. ↑ Melnick, J. (decembro de 1985,). "The 30 Doradus nebula. I - Spectral classification of 69 stars in the central cluster". Astronomy and Astrophysics 153 (1): 235–244. Bibcode:1985A&A...153..235M.
  4. ↑ Simbad data for RMC 136
  5. ↑ Weigelt, G.; Baier, G. (setembro de 1985). "R136a in the 30 Doradus nebula resolved by holographic speckle interferometry". Astronomy and Astrophysics 150: L18–L20. Bibcode:1985A&A...150L..18W.
  6. 1 2 Alex Koter, Sara R. Heap, e Ivan Hubeny (1998). "An Empirical Isochrone of Very Massive Stars in R136A". The Astrophysical Journal 509 (2): 879–896. Bibcode:1998ApJ...509..879D. doi:10.1086/306503. Arquivado dende o orixinal o 07 de decembro de 2019. Consultado o 04 de agosto de 2011.
  7. ↑ Amos, Jonathan (21-07-2010). BBC News, ed. "Astronomers detect 'monster star'". Consultado o 21-07-2010.
  8. ↑ Chow, Denise (21-07-2010). SPACE.com, ed. "Heftiest Star Discovery Shatters Cosmic Record". Consultado o 21-07-2010.
  9. ↑ Bosch, Guillermo; Terlevich, Elena; Terlevich, Roberto (2009). "Gemini/GMOS Search for Massive Binaries in the Ionizing Cluster of 30 Dor". Astronomical Journal 137 (2): 3437–3441. Bibcode:2009AJ....137.3437B. doi:10.1088/0004-6256/137/2/3437.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Outros artigos

[editar | editar a fonte]

Lecturas recomendadas

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]