Mentres que os principais campamentos do exército estaban en Corfú (un continxente foi enviado tamén a Bizerte, e moitos dos refuxiados civís foron aceptados por Francia), os máis enfermos e os moribundos, na súa maioría soldados, foron tratados en Vido para previr epidemias. Malia a axuda de material aliados, as malas condicións das instalacións médicas improvisadas e a escaseza de alimentos tivo como resultado unha alta taxa de mortalidade entre moitos dos pacientes da illa. Debido á pequena superficie da illa e o seu chan rochoso, pronto se fixo necesario enterrar aos mortos no mar (mediante a ponderación dos cadáveres coas rocas para evitar que flotaran). Máis de 5.000 persoas foron enterradas no mar preto da illa de Vido.
Un monumento de agradecemento á nación grega erixiuse en Vido polos serbios na década de 1930.
Mausoleo dos soldados serbios da 1ª guerra mundial
Interior do mausoleo
Placa conmemorativa no cemiterio azul
