Butiadinga
Butiadinga
Locus: 53°33′0″N 8°20′0″E
Numerus incolarum: 6 048
Situs interretialis
Gestio
Geographia
Tabula aut despectus
Butiadinga[1] seu Budiadingia[2] seu Butiadingeria[2] seu Transiadea[3] (Theodisce et Sagterlandice et Saxonice Butjadingen) est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli terrae Paludis Visurgensis. Ad Butiadingam commune vici Burchavia[4] (Theodisce Burhave), Eckewarda[5] (Theodisce Eckwarden), Eckewarda Cornu[6] (Theodisce Eckwarderhörne, Federwurdum[7] (Theodisce Fedderwardersiel), Iseninga[8] (Theodisce Isens), Langawarda[9] (Theodisce Langwarden), Roddines[1] (Theodisce Roddens), Nova Villa[10] (Theodisce Niens), Rorwarda[11] (Theodisce Ruhwarden), Severinga[12] (Theodisce Seeverns), Sillinga[13] (Theodisce Sillens), Iffeninga[4] (Theodisce Iffens), Stolhammum[3] (Theodisce Stollhamm), Sulenwarda[14] (Theodisce Süllwarden), Thossaninga[8] (Theodisce Tossens) atque Waddindse[15] (Theodisce Waddens) pertinent.
Historia
[recensere | fontem recensere]Anno 1063 Henricus IV imperator paludem ad ripam laevam Visurgis archiepiscopo Bremae tradidit, qui hic colonos Nederlandicos collocavit. Qui "Stedingi" nominati postea libertatem suam defendentes a Gerhardo II archiepiscopo anno 1234 ut haeretici victi sunt. Ab anno 1514 Butiadingae regio a comitibus, ab anno 1815 a Ducibus Magnis Oldenburgensibus recta est. Anno 1918 Oldenburgum res publica facta est. Anno 1933 vici Eckewarda[5] (Theodisce Eckwarden), Thossaninga[8] (Theodisce Tossens), Langawarda[9] (Theodisce Langwarden), Burchavia[4] (Theodisce Burhave), Waddindse[15] (Theodisce Waddens) et Stolhammum[3] (Theodisce Stollhamm) vici ad commune Burchaviam[4] (Theodisce Burhave) coniuncti et eodem tempore etiam partes Circuli terrae Paludis Visurgensis facti sunt. Anno 1936 novum nomen "Butiadinga" accepit. Ab anno 1946 ad Saxoniam Inferiorem pertinet. Anno 1948 Butiadinga commune iterum in partes Langawardam[9] (Theodisce Langwarden), Burchaviam[4] (Theodisce Burhave) et Stolhammum[3] (Theodisce Stollhamm) divisum est, sed anno 1974 iterum ad Butiadingam coniunctum est.
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 Ehmck, D. R., & Bippen, W. von. (Ed.) (1876). Bremisches Urkundenbuch: Band 2. 1301–1350. D. Ed. Müller.
- 1 2 Hamitzsch, A. (1893). Die Grafen de Westphalen und ihre oldenburgischen Lehnsregister. Schulzesche Hof-Buchhandlung.
- 1 2 3 4 Ubbo Emmius (1616). Rerum Frisicarum Historia. Elzevir.
- 1 2 3 4 5 Bippen, W. von. (Ed.) (1880). Bremisches Urkundenbuch: Band 3. 1351–1410. D. Ed. Müller.
- 1 2 Schaten, N. (1773). Annales Paderbornenses, cum diplomatibus et chartis authenticis. Typis academicis.
- ↑ Meibom, H. (1688). Rerum Germanicarum Tomi III: Dissertationen und historische Chroniken des Herzogtums Braunschweig-Lüneburg. Typis Georgii Wolffii.
- ↑ Richthofen, K. von. (1882). Untersuchungen über Friesische Rechtsgeschichte: Theil II. Wilhelm Hertz
- 1 2 3 Friedländer, E. (Ed.) (1878). Ostfriesisches Urkundenbuch: Band 1. 787–1470. Haynel.
- 1 2 3 Rüthning, G. (Ed.) (1916). Oldenburger Urkundenbuch: Band 2. Grafschaft Oldenburg und Kloster Rastede. Gerhard Stalling.
- ↑ Höhlbaum, K. (Ed.) (1879). Hansisches Urkundenbuch: Band 2. Buchhandlung des Waisenhauses.
- ↑ Rüthning, G. (Ed.). (1926). Urkundenbuch der Grafschaft Oldenburg bis 1482. Gerhard Stalling.
- ↑ Schmid, P. (1888). Dorfwurten der römischen Kaiserzeit und des Mittelalters im Küstengebiet von Butjadingen. Siedlungsforschung: Archäologie - Geschichte - Geographie.
- ↑ Woude, C. van der. (1953). Sibrandus Lubbertus: Leven en werken van een Friese hoogleraar en heraut der Reformatie. J. H. Kok.
- ↑ Bohmbach, J. (Ed.) (1981). Urkundenbuch der Stadt Stade. Hahnsche Buchhandlung.
- 1 2 Lappenberg, J. M. (Ed.) (1842). Hamburgisches Urkundenbuch: Band 1. Perthes-Besser & Mauke.
Nexus externi
[recensere | fontem recensere]
| Vicimedia Communia plura habent quae ad Butiadingam spectant. |