Eldinga
EldingaRes apud Vicidata repertae:
Civitas: Germania
Locus: 52°41′5″N 10°20′40″E
Numerus incolarum: 1 968
Situs interretialis
Eldinga: Situs
Locus: 52°41′5″N 10°20′40″E
Numerus incolarum: 1 968
Situs interretialis
Gestio
Procuratio superior: Circulus Cellensis, Lachendorfium
Geographia
Superficies: 57.04 chiliometrum quadratum
Territoria finitima: Escheda, Steinhorst, Oesinga Maior, Ummern, Hohna, Alrebekesa, Lachendorfium, Bedenbostelum
Territoria finitima: Escheda, Steinhorst, Oesinga Maior, Ummern, Hohna, Alrebekesa, Lachendorfium, Bedenbostelum
Tabula aut despectus
Eldinga[1] (Theodisce et Saxonice Eldingen) commune Saxoniae Inferioris 2.158 incolarum in Circulo Cellensi est.
Historia
[recensere | fontem recensere]Anno 1231 "Elthinge" vicus primo in tabulis descripta est. Anno 1543 confessio Lutherana ab incolis accepta est. Ab anno 1973 Eldingen una cum Bedenbostelo[2] (Theodisce Beedenbostel; Saxonice Bedenbossel), Alrebekesa[3] (Theodisce et Saxonice Ahnsbeck), Hohna[4] (Theodisce et Saxonice Hohne) atque Lachendorfium[5] (Theodisce Lachendorf; Saxonice Lachendörp) ad commune generale Lachendorfium pertinet.
Notae
[recensere | fontem recensere]- ↑ Germanica toponyma cum suffixis -ing et -ingen plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-inga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Huninga, Ihilinga, Incinga, Isininga, Lauginga, Leichlinga, Liuchinga, Liutmuntinga, Lollinga, Machtolvinga, Mecchinga, Memminga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
- ↑ Niedersächsisches Landesarchiv (1924). Niedersächsisches Jahrbuch für Landesgeschichte. Veröffentlichungen de Historischen Kommission für Niedersachsen und Bremen.
- ↑ Oven, A. von (Ed.) (1872). Urkundenbuch des Herzogthums Lüneburg: Diplomata, chartae et registra historica saeculi XII (Documentum anni MCXCVII de venditione praedii Alrebekesae) (Vol. I). Hannoverae: Carl Rümpler.
- ↑ Germanica et Romanica (praecipue Francica) toponyma cum suffixo -e plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae". Qua de latinizatione, vide Botanical Latin, ubi dicitur "(...) -e : -a (...)".
- ↑ Germanica toponyma cum suffixo -dorf plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-dorfium-i", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Ensdorfium, Burgdorfium, Altdorfium, Oberndorfium, Rebdorfium, Schenckendorfium, Wilhelmersdorfium apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
 |