Meinersa
Meinersa
Locus: 52°28′0″N 10°22′0″E
Numerus incolarum: 7 971
Situs interretialis
Gestio
Geographia
Tabula aut despectus
Meinersa[1] (Theodisce Meinersen; Saxonice Maanze) commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Gifhornensis est. Meinersa ab anno 1974 sedes administrationis communis generalis Meinersae est. Ad commune etiam vici Ahnsa[1] (Theodisce Ahnsen) (1314 incolae), Bockelsa[2] (Theodisce Böckelse) (183), Locus Principalis Meinersa[3][1] (Theodisce Hauptort Meinersen) (4145), Hofa[1] (Theodisce Höfen) (74), Hunenberga[4] (Theodisce Hünenberg) (34), Ohofa[5] (Theodisce Ohof) (762), Pasa[2] (Theodisce Päse) (503), Praedium Hardessense[6][7] (Theodisce Gutshof Hardesse) (12), Siradisson[8] (Theodisce Seershausen) (1622), Siedersdamum[9] (Theodisce Siedersdamm) (6) atque Warmsa[2] (Theodisce Warmse) (44) pertinent.
Historia
[recensere | fontem recensere]
Meinersa anno 1147 primo in actis descripta est. Fuit ab anno 1292 pars Ducatus Luneburgensis. Anno 1705 ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducato a copiis Francicis occupata est. Annis 1810 - 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Ab anno 1933 ad circulum Gifhornensem pertinet. Ab anno 1946 Meinersa pars Saxoniae Inferiori, ab anno 1974 Meinersa sedes administrationis communis generalis Meinersae est.
Notae
[recensere | fontem recensere]- 1 2 3 4 Germanica toponyma cum terminatione -en plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae", quamquam huius terminationis variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Stolpa, Dresda apud articulum Vicipaedia de indice urbium et communium Saxoniae; et Ala, Amma, Brema, Salancema, Wisa, Groninga, Toringa apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
- 1 2 3 Germanica et Romanica (praecipue Francica) toponyma cum suffixo -e plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-a-ae". Qua de latinizatione, vide Botanical Latin, ubi dicitur "(...) -e : -a (...)".
- ↑ Theodiscum suffixum -ort Latino substantivo "locus-i" et Theodiscum vocabulum Gutshof Latino "praedium-i" vertitur.
- ↑ Germanica toponyma cum suffixis -berg aut -berge aut -bergen aut -berghe plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-berga-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Amberga, Annaberga, Arensberga, Asschaberga, Bamberga, Berga, Blancoberga, Bobbinberga, Brunsberga, Cassonberga, Coloberga, Eversberga, Freiberga apud J. G. Th. Graesse, Orbis Latinus (Dresdae: Schönfeld, 1861; 1909. Brunsvici, 1972, 3 voll.) 1 (A–D), 2 (E–M), 3 (N–Z).
- ↑ Germanica toponyma cum suffixis -hof(f)(e)(n) plerumque latinizari solent addito suffixo latinizato "-hofa-ae", quamquam huius suffixi variantes inveniri possunt. Exempli gratiā: Hattenhofa Bavarica, Pfaffenhofa ad fluvium Glon, Pfaffenhofa ad Rotam, Poohofa, Gundershofa, Hattenhofa Badeniae-Virtembergiae, Pfaffenhofa, Matichofa, Philshofa apud Gugulam.
- ↑ Theodiscum praefixum Haupt- Latino adiectivo "principalis-e" vertitur.
- ↑ Latinum gentilicium "Hardessensis-e" Theodiscum toponymum Hardesse vertit.
- ↑ Vide NOB I Die Ortsnamen des Landkreises und der Stadt Hannover [nexus deficit], ubi dicitur "(...) in pago Flutwidde in prefectura Thammonis: Alenhusen, Eddinkhusen, Scelhusen, Wendelingeroth, Hardeshem, Utisson, Siradisson, Schoplica, Waditlagu (...)".
- ↑ Germanica et Romanica (praecipue Francica) toponyma cum suffixo -am plerumque latinizari solent addita terminatione latinizata "-amum-i". Qua de latinizatione, vide Botanical Latin, ubi dicitur "(...) -a : -amum (...)". Hoc casu, Theodiscum suffixum -damm variatio Germanici suffixi -dam; cui igitur variationi latinizans terminatio -amum applicatur
Nexus externi
[recensere | fontem recensere]
| Vicimedia Communia plura habent quae ad Meinersam spectant. |
 |