Kuwait

Kawasan yang kini membentuk Kuwait mempunyai sejarah manusia yang jauh lebih lama daripada negara modennya. Di Pulau Failaka, tinggalan penempatan merangkumi beberapa zaman sejak milenium ketiga SM, termasuk lapisan yang berkaitan dengan Dilmun, zaman Hellenistik dan tempoh Islam. Pada 2025, Kuwait memasukkan "Failaka Island: A Palimpsest of Human Civilizations" ke dalam Senarai Tentatif Tapak Warisan Dunia UNESCO; status tentatif ini tidak bermaksud tapak tersebut telah diiktiraf sebagai Tapak Warisan Dunia.^[14]

Pembentukan Kuwait moden dikaitkan dengan penempatan Al-Utub di kawasan Teluk Kuwait pada awal abad ke-18. Kronologi terawal pemerintahan Al Sabah tidak sepenuhnya seragam dalam sumber. Sejarah rasmi kerajaan Kuwait menyatakan bahawa penduduk memilih Sabah bin Jaber sebagai pemerintah pertama pada 1718.^[13] Sebaliknya, kajian Pete W. Moore mengenai pembentukan negara dan golongan saudagar Kuwait menyatakan 1752 sebagai tahun terawal yang direkodkan bagi pemerintahan Al Sabah. Perbezaan ini mencerminkan keterbatasan rekod bagi fasa awal pembentukan Kuwait dan tidak wajar dipersembahkan sebagai satu kronologi yang tidak dipertikaikan.^[15]

Kedudukan Kuwait di antara Arabia, Iraq dan laluan perdagangan Teluk membantu perkembangan pelabuhannya. Ekonomi sebelum petroleum bertumpu pada perdagangan maritim, pelayaran, perikanan dan penyelaman mutiara, sementara keluarga saudagar memainkan peranan penting dalam kehidupan ekonomi dan politik tempatan.^[15]

Pada 1899, Sheikh Mubarak Al-Sabah membuat perjanjian dengan Britain yang mengehadkan kebebasan Kuwait dalam hubungan luarnya dan membentuk hubungan perlindungan British. Hubungan ini membantu menghalang penggabungan Kuwait ke dalam lingkungan kuasa serantau yang lain, tetapi turut mengehadkan autonomi dasar luarnya.^[16]

Kuwait Oil Company ditubuhkan pada 1934. Petroleum ditemui di Medan Burgan pada 1938, tetapi Perang Dunia Kedua menangguhkan pembangunan komersial berskala besar; eksport minyak mentah pertama Kuwait berlangsung pada Jun 1946.^[8] Pendapatan petroleum kemudiannya membolehkan pembentukan institusi negara moden dan pengembangan pesat perkhidmatan awam serta prasarana.

Kuwait mencapai kemerdekaan pada 19 Jun 1961 apabila perjanjian hubungannya dengan Britain ditamatkan. Perlembagaan Kuwait dikeluarkan pada 11 November 1962 dan menyediakan asas kepada institusi politik negara selepas kemerdekaan.^[9][5]

Pada Ogos 1982, keruntuhan pasaran saham tidak rasmi Souk Al-Manakh mencetuskan krisis kewangan yang besar. Urus niaga kredit berskala besar dan kegagalan rangkaian cek bertarikh hadapan menyebabkan kerugian meluas serta memerlukan campur tangan kerajaan dan penyusunan semula kewangan yang berlanjutan selama beberapa tahun.^[17]

Pada 2 Ogos 1990, angkatan Iraq di bawah pemerintahan Saddam Hussein menyerang Kuwait. Pada hari yang sama, Majlis Keselamatan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu menerima pakai Resolusi 660, yang mengecam serangan tersebut dan menuntut pengunduran Iraq dengan serta-merta dan tanpa syarat.^[18] Iraq kemudian cuba mengilhakkan Kuwait.

Gabungan antarabangsa yang beroperasi di bawah mandat Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu memulakan operasi ketenteraan yang membawa kepada pembebasan Kuwait pada Februari 1991. Kerajaan Kuwait kembali berkuasa pada 26 Februari 1991.^[9]

Pengunduran Iraq meninggalkan kerosakan alam sekitar dan prasarana yang sangat besar. Lebih daripada 700 telaga minyak Kuwait dibakar semasa pengunduran tentera Iraq, menyebabkan kebakaran dan pencemaran yang mengambil masa berbulan-bulan untuk dikawal.^[19]

Selepas perang, Kuwait membina semula prasarana yang rosak dan memulihkan pengeluaran petroleum. Sistem perlembagaan dan Majlis Kebangsaan kembali berfungsi, tetapi hubungan antara kerajaan yang dilantik dan parlimen yang dipilih berulang kali menghasilkan pembubaran parlimen dan pilihan raya baharu.

Mishal Al-Ahmad Al-Jaber Al-Sabah menjadi Amir ke-17 pada Disember 2023 selepas kemangkatan Amir Nawaf Al-Ahmad Al-Jaber Al-Sabah. Rekod rasmi kerajaan menyenaraikan pemerintahannya bermula pada 16 Disember 2023; beliau mengangkat sumpah perlembagaan pada 20 Disember.^[13][20]

Pada 28 Februari 2026, konflik antara Amerika Syarikat dan Israel dengan Iran berkembang menjadi perang serantau yang memberi kesan langsung kepada beberapa negara Teluk. Iran melancarkan serangan balas terhadap kemudahan Amerika Syarikat dan sasaran lain di negara-negara Teluk, termasuk Kuwait. Pada 2 Mac, pertahanan udara Kuwait memintas serangan dron ketika operasi tempur sedang berlangsung di ruang udara negara itu.^[10]

Pada 24 Mac, sebuah dron mengenai tangki bahan api di Lapangan Terbang Antarabangsa Kuwait, menyebabkan kebakaran tetapi tiada kematian dilaporkan dalam serangan itu.^[21] Serangan terhadap kemudahan di Kuwait berterusan pada bulan-bulan berikutnya dan menjejaskan operasi ketenteraan, penerbangan serta prasarana tenaga. Menjelang akhir Ogos 2026, pertempuran berskala besar telah berkurangan berbanding fasa awal perang, tetapi konflik belum mencapai penyelesaian menyeluruh dan gangguan di Selat Hormuz masih memberi kesan kepada perdagangan serta ekonomi Teluk.^[22]

Kuwait mempunyai keluasan 17,818 km² dan terletak di bahagian barat laut Teluk Parsi. Iraq terletak di utara dan barat laut, manakala Arab Saudi terletak di selatan dan barat daya.^[3] Sebahagian besar wilayah negara terdiri daripada dataran gurun yang rata atau sedikit beralun. Ketinggian tanah meningkat secara beransur-ansur ke arah barat dan barat daya sehingga menghampiri 300 meter.^[4]

Kuwait mempunyai sembilan pulau, iaitu Failaka, Bubiyan, Miskan, Warbah, Auhah, Umm al-Maradim, Umm an-Namil, Kubbar dan Qaruh.^[4] Sebahagian besar penduduk tertumpu di kawasan metropolitan yang memanjang dari Bandar Kuwait ke kawasan pesisir di selatan.

Kuwait beriklim gurun dengan musim panas yang panjang, sangat panas dan kering, serta musim sejuk yang pendek dan lebih sederhana. Suhu musim panas kadangkala mencapai sekitar 50 °C, manakala ribut debu lebih kerap berlaku pada musim panas.^[23]

Keadaan gersang dan sumber air tawar semula jadi yang terhad menjadikan keselamatan air satu cabaran struktur. Penyelidikan mengenai pengurusan air Kuwait yang diterbitkan pada 2022 mengenal pasti penyahgaraman air laut sebagai sumber utama air tawar negara, dengan sumber lain termasuk air bawah tanah payau dan penggunaan semula air sisa terawat.^[24]

Perlembagaan Kuwait menetapkan negara sebagai emiriah turun-temurun dalam keturunan Mubarak Al-Sabah. Perkara 6 menyatakan bahawa sistem pemerintahannya demokratik dan kedaulatan berpunca daripada rakyat, manakala struktur perlembagaan mengagihkan fungsi perundangan, eksekutif dan kehakiman antara institusi negara.^[5] Islam ialah agama negara dan Bahasa Arab ialah bahasa rasmi.^[5]

Dalam aturan biasa, Majlis Kebangsaan ialah badan perundangan yang dipilih, sementara Amir melantik Perdana Menteri dan kerajaan. Kedudukan ini berubah buat sementara waktu berikutan tindakan perlembagaan 2024.

Pada 10 Mei 2024, Amir Mishal membubarkan Majlis Kebangsaan dan menggantung beberapa peruntukan Perlembagaan untuk tempoh tidak melebihi empat tahun. Dalam tempoh ini, fungsi perundangan yang biasanya dilaksanakan bersama Majlis Kebangsaan dijalankan dalam susunan sementara oleh Amir dan kerajaan.^[6] Kesatuan Antara Parlimen menyatakan bahawa Kuwait tidak mempunyai parlimen yang berfungsi semasa penggantungan tersebut.^[7]

Keadaan ini membezakan sistem politik semasa daripada aturan perlembagaan biasa Kuwait. Oleh itu, Kuwait masih mempunyai perlembagaan dan institusi yang ditetapkan olehnya, tetapi sebahagian mekanisme parlimen yang lazim tidak beroperasi setakat 2026.

Kuwait ialah salah sebuah daripada enam negara pengasas Majlis Kerjasama Teluk yang ditubuhkan pada 25 Mei 1981.^[27] Negara ini turut mempunyai hubungan keselamatan yang rapat dengan Amerika Syarikat dan menempatkan anggota serta kemudahan tentera Amerika. Kedudukan tersebut menjadi faktor penting dalam perkembangan konflik serantau 2026 apabila Iran menyasarkan kemudahan Amerika di Kuwait dalam beberapa serangan balas.^[10][22]

Industri petroleum menjadi asas ekonomi moden Kuwait selepas minyak ditemukan dalam kuantiti komersial di Medan Burgan pada 1938. Kuwait Oil Company (KOC), yang ditubuhkan pada 1934, memulakan eksport minyak mentah pertama Kuwait pada Jun 1946. KOC kemudian dinasionalisasikan sepenuhnya pada 1975.^[8] Kuwait Petroleum Corporation (KPC) pula ditubuhkan pada 1980 untuk menyatukan syarikat petroleum negara yang terlibat dalam pengeluaran, pemprosesan dan pengangkutan minyak dan gas.^[29]

Rantaian industri petroleum Kuwait merangkumi kegiatan huluan, penapisan, petrokimia, pengangkutan dan pemasaran antarabangsa. Pembangunan kapasiti penapisan menjadi semakin penting dalam usaha meningkatkan eksport produk petroleum bernilai lebih tinggi. Kilang Penapisan Al-Zour mempunyai kapasiti pemprosesan 615,000 tong sehari, manakala jumlah kapasiti penapisan Kuwait, termasuk kilang Mina al-Ahmadi dan Mina Abdullah, dinyatakan oleh Kuwait National Petroleum Company sebagai kira-kira 1.415 juta tong sehari.^[30]

Kebergantungan ekonomi pada pengeluaran petroleum menyebabkan perubahan kuota OPEC+ memberi kesan langsung terhadap keluaran negara. Menurut IMF, keluaran dalam negara kasar (KDNK) benar Kuwait menguncup sebanyak 2.6% pada 2024, dengan pengeluaran sektor minyak merosot 6.9%, sementara sektor bukan minyak berkembang 1.8%. IMF menganggarkan pertumbuhan kembali positif pada 2025 apabila pemotongan pengeluaran OPEC+ mula dilonggarkan dan kegiatan bukan minyak terus berkembang.^[12]

Hasil minyak kekal sebagai sumber utama kewangan kerajaan. Bagi tahun kewangan 2026/27, Kementerian Kewangan menganggarkan hasil keseluruhan sebanyak 16.3 bilion dinar Kuwait, terdiri daripada 12.8 bilion dinar hasil minyak dan 3.5 bilion dinar hasil bukan minyak. Perbelanjaan pula dianggarkan sebanyak 26.1 bilion dinar, menghasilkan anggaran defisit belanjawan sebanyak 9.8 bilion dinar. Gaji dan subsidi merangkumi 76% daripada perbelanjaan yang dirancang, manakala perbelanjaan modal merangkumi 11.8%.^[31] Struktur ini mencerminkan kedua-dua kepentingan hasil petroleum kepada kerajaan dan kekangan fiskal yang berpunca daripada perbelanjaan semasa yang besar.

Lembaga Pelaburan Kuwait (Kuwait Investment Authority, KIA) memainkan peranan utama dalam mengurus kekayaan kewangan negara. Institusi ini berakar daripada Kuwait Investment Board yang ditubuhkan di London pada Februari 1953 untuk melaburkan lebihan hasil minyak. Kuwait Investment Board disusun semula sebagai Kuwait Investment Office pada 1965, manakala Dana Generasi Akan Datang (Future Generations Fund, FGF) diwujudkan pada 1976. KIA sendiri ditubuhkan melalui Undang-undang No. 47 tahun 1982 sebagai badan kerajaan autonomi yang bertanggungjawab mengurus aset negara.^[32]

KIA mengurus dua dana utama, iaitu Dana Rizab Am (General Reserve Fund, GRF) dan FGF. GRF berfungsi sebagai perbendaharaan kerajaan dan sumber pembiayaan perbelanjaan negara, selain memegang pelbagai aset kerajaan. FGF pula merupakan dana simpanan antara generasi yang kebanyakannya dilaburkan di luar Kuwait dalam pelbagai kelas aset. Pengeluaran daripada FGF memerlukan kebenaran melalui undang-undang.^[33] Pada asalnya, undang-undang mewajibkan pemindahan 10% hasil negara kepada FGF setiap tahun. Undang-undang No. 18 tahun 2020 meminda mekanisme tersebut supaya pemindahan bergantung pada kewujudan lebihan dalam akaun penutup kerajaan.^[34]

KIA tidak menerbitkan secara berkala nilai keseluruhan asetnya kepada umum. IMF menganggarkan bahawa aset di bawah pengurusan KIA bersamaan kira-kira 640% KDNK Kuwait pada akhir 2025, sekali gus menyediakan penampan kewangan yang sangat besar terhadap kejutan ekonomi dan fiskal.^[12] Pada Mac 2025, kerajaan turut mengeluarkan Undang-undang Pembiayaan dan Kecairan No. 60 tahun 2025, yang menetapkan had hutang awam sebanyak 30 bilion dinar dan membenarkan penerbitan instrumen hutang dengan tempoh matang sehingga 50 tahun. Undang-undang tersebut mewujudkan semula rangka kerja undang-undang bagi pembiayaan kerajaan melalui pasaran hutang domestik dan antarabangsa.^[35]

Bank Pusat Kuwait (CBK) bertanggungjawab terhadap dasar monetari dan penyeliaan sistem perbankan. Sejak 20 Mei 2007, kadar pertukaran dinar Kuwait ditentukan berdasarkan bakul berwajaran yang tidak didedahkan, terdiri daripada mata wang negara yang mempunyai hubungan perdagangan dan kewangan utama dengan Kuwait. Dasar ini menggantikan tambatan langsung kepada dolar Amerika Syarikat yang digunakan antara 2003 dengan 2007, dengan matlamat mengekalkan kestabilan relatif dinar dan mengehadkan kesan inflasi import.^[36]

Sistem perbankan secara keseluruhannya mengekalkan penampan modal dan kualiti aset yang tinggi sebelum gangguan serantau pada 2026. Data CBK menunjukkan bahawa pada akhir 2025, nisbah kecukupan modal bank Kuwait ialah 19.1%, manakala pinjaman tidak berbayar kasar bersamaan 1.4% daripada jumlah pinjaman.^[37] IMF juga menilai sistem kewangan sebagai stabil dan dikawal selia secara berhemat dalam konsultasi Artikel IV yang selesai pada Februari 2026.^[12]

Dasar kepelbagaian ekonomi kerajaan digariskan menerusi Wawasan Kuwait 2035, atau New Kuwait, yang menyasarkan Kuwait sebagai pusat kewangan dan perdagangan serantau yang menarik pelaburan serta memberi sektor swasta peranan lebih besar dalam kegiatan ekonomi. Rancangan tersebut merangkumi antara lain pembangunan sektor swasta, penswastaan terpilih, penambahbaikan prasarana dan pembentukan persekitaran perniagaan yang lebih berdaya saing.^[38]

Walaupun terdapat pertumbuhan dalam kegiatan bukan petroleum, struktur ekonomi dan pasaran buruh masih banyak dipengaruhi oleh negara. IMF menilai bahawa kerajaan memiliki sebahagian besar aset produktif, sektor awam kekal sebagai majikan utama warga Kuwait dan projek infrastruktur besar masih banyak dipacu oleh kerajaan. Antara pembaharuan yang disarankan IMF ialah memperkukuh hasil bukan minyak, mengawal pertumbuhan perbelanjaan awam, mengurangkan perbezaan insentif antara pekerjaan sektor awam dengan swasta, memperbaiki persekitaran perniagaan dan memperdalam pasaran kewangan.^[12]

Prospek ekonomi berubah dengan ketara selepas tercetusnya perang Iran pada 2026 dan gangguan berpanjangan terhadap pelayaran melalui Selat Hormuz. Sebelum gangguan tersebut, IMF pada Februari 2026 mengunjurkan pertumbuhan KDNK benar sebanyak 3.8% bagi 2026, didorong oleh peningkatan semula pengeluaran minyak dan pertumbuhan bukan minyak.^[12] Namun, tinjauan Reuters terhadap ahli ekonomi pada Julai, selepas gangguan perdagangan melalui Hormuz berlarutan, menghasilkan unjuran median bahawa ekonomi Kuwait akan menguncup 8.1% pada 2026. Reuters menegaskan bahawa angka tersebut ialah ramalan yang sangat bergantung pada tempoh gangguan pelayaran dan bukannya hasil ekonomi muktamad.^[39]

Gangguan tersebut turut menonjolkan kelemahan geografi Kuwait sebagai pengeksport tenaga yang bergantung pada laluan keluar dari Teluk melalui Hormuz. Pada Ogos 2026, Reuters melaporkan bahawa KPC sedang berbincang dengan Arab Saudi dan Emiriah Arab Bersatu mengenai kemungkinan memperluas penggunaan sistem saluran paip negara-negara tersebut bagi membawa penghantaran minyak Kuwait melalui laluan alternatif. Pada masa yang sama, negara-negara Teluk mempercepat pelaburan dalam pelabuhan, saluran paip dan rangkaian pengangkutan bagi mengurangkan pergantungan jangka panjang pada selat itu.^[40] Perkembangan ini mengukuhkan kepentingan kepelbagaian sumber hasil, ekonomi bukan petroleum dan laluan perdagangan dalam strategi ekonomi jangka panjang Kuwait.

Banci 2021 merekodkan 4,385,717 penduduk Kuwait.^[11] Anggaran rasmi bagi 2025 meningkat kepada 4,881,254 orang. Daripada jumlah tersebut, 1,566,168 ialah warganegara Kuwait dan 3,315,086 ialah penduduk bukan warganegara, bermakna penduduk bukan warganegara membentuk lebih daripada dua pertiga penduduk negara.^[11]

Berdasarkan keluasan rasmi 17,818 km² dan anggaran penduduk 2025, kepadatan penduduk kasar Kuwait ialah kira-kira 274 orang bagi setiap km².^[3][11] Walau bagaimanapun, taburan penduduk sangat tidak sekata kerana kawasan bandar tertumpu di pesisir dan sekitar metropolitan Bandar Kuwait.

Bahasa Arab ialah bahasa rasmi negara sebagaimana diperuntukkan oleh Perlembagaan. Dalam kehidupan seharian, warga Kuwait lazimnya menggunakan variasi tempatan bahasa Arab Kuwait.^[41]

Islam ialah agama rasmi Kuwait, dan Perlembagaan menyatakan bahawa syariah merupakan salah satu sumber utama perundangan.^[5] Komposisi agama keseluruhan penduduk dipengaruhi dengan kuat oleh jumlah penduduk bukan warganegara yang besar.

Menurut data Public Authority for Civil Information yang dipetik dalam 2023 Report on International Religious Freedom, kira-kira 74.7% daripada keseluruhan penduduk ialah Muslim, 16.6% Kristian dan 8.7% penganut agama bukan Abrahamik.^[42] Statistik rasmi tidak menyediakan pecahan menyeluruh Sunni-Syiah bagi keseluruhan penduduk.^[42]

Bendera kebangsaan Kuwait dalam bentuk semasa ditetapkan melalui undang-undang yang dikeluarkan pada 7 September 1961 dan dipinda pada 18 November tahun yang sama. Bendera itu berupa segi empat tepat dengan tiga jalur mendatar sama lebar berwarna hijau, putih dan merah, serta sebuah trapezium hitam pada bahagian tiang. Reka bentuk tersebut menggantikan beberapa bentuk bendera merah yang digunakan sebelum kemerdekaan pada 1961.^[47]

Lambang negara pula menggambarkan seekor falkon dengan sayap terkembang yang merangkum sebuah kapal boom, sejenis dhow tradisional, yang belayar di atas ombak biru dan putih. Unsur kapal itu merujuk kepada warisan maritim yang memainkan peranan penting dalam sejarah ekonomi dan sosial Kuwait.^[47] Lagu kebangsaan Kuwait mula disiarkan pada 25 Februari 1978. Liriknya ditulis oleh penyair Ahmad Meshari al-Adwani, manakala melodinya digubah oleh Ibrahim al-Soula.^[48]

Antara seni kraf yang paling menonjol ialah Al Sadu, tradisi tenunan masyarakat Badwi yang secara tradisional diamalkan oleh wanita dengan menggunakan alat tenun mendatar di tanah. Serat semula jadi ditenun menjadi tekstil yang dihiasi corak geometri dan digunakan dalam persekitaran kediaman serta kehidupan nomad. Tradisi yang dikongsi Kuwait dengan negara lain di Semenanjung Arab itu dimasukkan ke dalam Senarai Perwakilan Warisan Budaya Tidak Ketara Kemanusiaan UNESCO; pencalonan terkini yang melibatkan Kuwait, Arab Saudi dan Qatar dicatatkan pada 2025.^[49] Usaha pemuliharaan turut melibatkan pendidikan formal. "Al Sadu Educational Programme: Train the trainers in the art of weaving", yang dibangunkan bersama institusi pendidikan Kuwait, dimasukkan oleh UNESCO ke dalam Daftar Amalan Perlindungan Baik pada 2022.^[50]

Institusi utama negara dalam bidang kebudayaan ialah National Council for Culture, Arts and Letters (NCCAL), yang ditubuhkan melalui dekri amiri pada 17 Julai 1973. Bidang kegiatannya meliputi pemeliharaan warisan, arkeologi, penerbitan, kesusasteraan dan kesenian.^[51] Antara institusi yang berada dalam lingkungan kebudayaan negara ialah Dar al-Athar al-Islamiyyah, yang berkaitan dengan Koleksi al-Sabah dan menjalankan pameran serta program kebudayaan mengenai seni Islam.^[52]

Seni bina Kuwait berubah dengan ketara selepas peningkatan hasil petroleum dan program pemodenan negara pada pertengahan abad ke-20. Tempoh sekitar 1950 hingga 1980 menghasilkan binaan moden yang menggabungkan perancangan bandar baharu, teknologi antarabangsa dan usaha membentuk identiti seni bina tempatan. Sebahagian warisan moden ini kemudiannya hilang akibat perobohan dan pembangunan semula, menjadikan pemuliharaannya suatu bidang kajian dalam sejarah seni bina Kuwait.^[53]

Contoh paling dikenali ialah Abraj Al-Kuwait, kompleks tiga menara yang menggabungkan fungsi penyimpanan air dengan kemudahan awam dan reka bentuk monumental. Kompleks itu direka dalam rangkaian sistem bekalan air negara dengan penglibatan firma kejuruteraan Sweden VBB dan arkitek Denmark Malene Bjørn. Sejak dibuka pada 26 Februari 1977, menara tersebut menjadi salah satu simbol visual identiti negara. Kuwait memasukkannya ke dalam Senarai Tentatif Tapak Warisan Dunia UNESCO pada 12 Jun 2014.^[54]

Warisan arkeologi turut menjadi sebahagian daripada pemeliharaan budaya negara. Pulau Failaka mengandungi jejak penempatan manusia daripada milenium ketiga SM hingga zaman moden, termasuk tapak daripada beberapa zaman sejarah Teluk. Pada 29 Januari 2025, Kuwait memasukkan "Failaka Island: A Palimpsest of Human Civilizations" ke dalam Senarai Tentatif Tapak Warisan Dunia UNESCO. Status ini merupakan pencalonan awal dan tidak bererti pulau tersebut telah menjadi Tapak Warisan Dunia.^[55]

Kesusasteraan Kuwait moden berkembang terutamanya melalui cerpen sebelum novel menjadi bentuk yang semakin penting pada separuh kedua abad ke-20. Karya prosa Kuwait telah membicarakan perubahan antara masyarakat sebelum dan selepas era petroleum, kesan pencerobohan Iraq pada 1990 dan perang yang menyusul, serta persoalan jantina, penghijrahan, kemiskinan dan kedudukan masyarakat Bidun. Novel sejarah, falsafah dan fiksyen sains kemudiannya turut berkembang sebagai subgenre.^[56]

Antara penulis yang penting dalam perkembangan prosa moden ialah Ismail Fahd Ismail, yang menghasilkan karya dalam beberapa bentuk dan genre, serta Laila al-Othman, yang dikenali melalui cerpen dan novel yang mengangkat persoalan sosial dan pengalaman wanita. Kajian mengenai perkembangan novel Kuwait turut menempatkan Ismail, al-Othman dan Nuriya al-Sadani antara tokoh yang membantu membentuk tradisi novel negara pada abad ke-20.^[57] Pencerobohan Iraq pula melahirkan kelompok karya yang sering dibincangkan sebagai sastera perang Kuwait, termasuk novel yang menggambarkan trauma, pendudukan dan perubahan masyarakat akibat konflik 1990–1991.^[56]

Kuwait juga memainkan peranan dalam penerbitan kebudayaan Arab yang melampaui pasaran domestiknya. Majalah bulanan Al-Arabi, yang mula diterbitkan di Kuwait pada Disember 1958, dibentuk sebagai penerbitan kebudayaan untuk pembaca di seluruh dunia Arab dan merangkumi kesusasteraan, pemikiran, sains, seni serta isu masyarakat.^[58]

Tradisi muzik Kuwait berkait rapat dengan kedua-dua lingkungan bandar dan maritim. Muzik bahri, atau muzik laut, berkembang daripada kehidupan pelaut dan masyarakat pesisir, manakala sawt menjadi salah satu bentuk muzik bandar yang paling penting di rantau Teluk. Kuwait bersama Bahrain merupakan antara pusat sejarah utama genre sawt; banyak sumber mengaitkan pembentukan bentuk modennya di Kuwait dengan penyair, penyanyi, penggubah dan pemain oud Abdullah al-Faraj pada abad ke-19.^[59]

Persembahan sawt lazimnya menggabungkan nyanyian dengan oud, gendang mirwas, tepukan tangan dan, dalam perkembangan kemudian, biola. Repertoir tradisional Kuwait turut merangkumi bentuk seperti samra, leywa dan pelbagai muzik laut, dan sebahagian persembahan terus berlangsung dalam ruang persendirian serta diwaniya. Kehadiran komuniti pendatang juga menambahkan tradisi muzik lain kepada landskap persembahan negara.^[60]

Teater Kuwait moden bermula melalui kegiatan sekolah dan pertubuhan kebudayaan sebelum berkembang menjadi gerakan teater yang lebih tersusun pada pertengahan abad ke-20. Kumpulan seperti al-Masrah al-Sha'bi, al-Masrah al-Arabi, al-Masrah al-Khaliji dan al-Masrah al-Kuwaiti muncul pada 1950-an dan 1960-an. Kedatangan pengarah teater Mesir Zaki Tulaimat pada penghujung 1950-an dan penglibatannya dalam latihan, pengarahan serta pembentukan al-Masrah al-Arabi pada 1961 membantu memprofesionalkan kegiatan teater tempatan.^[61] Teater seterusnya menjadi salah satu wadah penting bagi penulis dan pelakon Kuwait untuk membincangkan perubahan sosial, hubungan keluarga dan persoalan masyarakat melalui drama pentas.

Penyiaran mempunyai sejarah yang panjang dalam kehidupan budaya moden Kuwait. Siaran radio negara bermula pada 1951 dengan tempoh penyiaran awal selama dua jam sehari, manakala siaran televisyen pertama bermula pada 15 November 1961. Kementerian Penerangan Kuwait sendiri ditubuhkan pada 7 Januari 1979 dan kemudiannya menjadi institusi utama bagi penyiaran awam negara.^[62]

Dalam sejarah filem, karya Khalid Al Siddiq Bas Ya Bahar (The Cruel Sea, 1972) dianggap sebagai filem cerita panjang pertama yang diarahkan oleh seorang warga negara Teluk. Berlatarbelakangkan Kuwait sebelum era petroleum, filem tersebut menggambarkan kehidupan keluarga penyelam mutiara dan bahaya pekerjaan di laut. Filem itu memperoleh pengiktirafan antarabangsa, termasuk anugerah FIPRESCI di Festival Filem Venice, dan kemudiannya menjadi salah satu karya rujukan dalam sejarah awal pawagam Teluk.^[63]

Televisyen menjadi medium yang lebih berterusan bagi industri drama Kuwait. Siri televisyen Kuwait dihasilkan untuk pasaran berbahasa Arab yang merentasi sempadan negara, khususnya dalam musim Ramadan, apabila struktur siri sekitar 30 episod mempengaruhi kaedah penulisan dan penerbitannya. Kedudukan tersebut menjadikan drama Kuwait sebahagian daripada pasaran televisyen pan-Arab dan budaya popular negara-negara Teluk.^[64] Tradisi penerbitan pula merangkumi akhbar, majalah dan penerbitan kebudayaan, dengan Al-Arabi menjadi antara penerbitan Kuwait yang mempunyai jangkauan serantau sejak pertengahan abad ke-20.

Masakan Kuwait berkait rapat dengan kehidupan keluarga dan tradisi keramaian. Hidangan beras, daging, gandum, rempah dan makanan laut membentuk sebahagian besar repertoir tradisional, manakala pertemuan keluarga dan bulan Ramadan menjadi antara konteks penting bagi penyediaan hidangan yang diwarisi antara generasi.^[65]

Antara hidangan yang paling dikaitkan dengan Kuwait ialah machboos, iaitu nasi berempah yang lazimnya dimasak atau dihidangkan dengan ayam atau kambing serta perasa seperti buah pelaga, kayu manis dan limau kering yang dikenali sebagai loomi. Hidangan ini sering disertai dakkous, sos tomato berempah. Hidangan berasaskan gandum seperti harees dan jareesh pula disediakan dengan memasak gandum bersama daging dalam tempoh yang panjang, manakala tashreeb terdiri daripada roti yang menyerap kuah daging dan sayur-sayuran. Manisan luqaimat, bebola doh goreng yang disaluti sirap atau madu, amat menonjol khususnya dalam hidangan Ramadan.^[65]

Bola sepak merupakan cabang sukan yang paling menonjol dalam pencapaian antarabangsa Kuwait. Pasukan bola sepak kebangsaan Kuwait mencapai zaman kegemilangannya pada penghujung 1970-an dan awal 1980-an. Sebagai tuan rumah Piala Asia AFC 1980, Kuwait menewaskan Iran 2–1 pada separuh akhir sebelum mengalahkan Korea Selatan 3–0 dalam perlawanan akhir untuk memenangi kejuaraan Asia pertamanya.^[66] Pasukan itu kemudiannya layak ke Piala Dunia FIFA 1982 di Sepanyol, yang kekal sebagai satu-satunya penampilan Kuwait dalam kejohanan akhir Piala Dunia lelaki setakat 2026.^[67]

Menembak pula merupakan sumber semua pingat Olimpik yang secara rasmi dikreditkan kepada Kuwait setakat 2026. Fehaid Al-Deehani meraih pingat gangsa dalam double trap pada Sukan Olimpik Musim Panas 2000 dan trap pada Sukan Olimpik Musim Panas 2012, manakala Abdullah Al-Rashidi memenangi gangsa skeet pada Sukan Olimpik Tokyo 2020, yang berlangsung pada 2021.^[68][69] Al-Deehani turut memenangi emas double trap di Rio de Janeiro pada 2016, tetapi ketika itu beliau bertanding sebagai Atlet Olimpik Bebas berikutan penggantungan Jawatankuasa Olimpik Kuwait; oleh itu, pingat tersebut tidak dikreditkan kepada delegasi Kuwait.^[70]