Koen Geens

Koen Geens
Geboortedatum	22 januari 1958
Geboorteplaats	Merksem
Kieskring	Vlaams-Brabant
Regio	Vlaanderen
Land	België
Partij	CD&V
Federaal minister van Financiën, belast met Ambtenarenzaken
Aangetreden	5 maart 2013
Einde termijn	11 oktober 2014
Regering	Di Rupo
Voorganger	Steven Vanackere
Opvolger	Johan Van Overtveldt (Financiën) Steven Vandeput (Ambtenarenzaken)
Federaal minister van Justitie
Aangetreden	11 oktober 2014
Einde termijn	10 december 2018
Regering	Michel I Michel II Wilmès I Wilmès II
Voorganger	Maggie De Block
Opvolger	Hijzelf
Federaal minister van Justitie, belast met de Regie der Gebouwen
Aangetreden	10 december 2018
Regering	Michel II Wilmès I Wilmès II
Voorganger	Hijzelf (Justitie) Jan Jambon (Regie der Gebouwen)
Opvolger	Vincent Van Quickenborne (Justitie) Mathieu Michel (Regie der Gebouwen)
Federaal vicepremier
Aangetreden	2 juli 2019
Einde termijn	1 oktober 2020
Regering	Michel II Wilmès I Wilmès II
Voorganger	Kris Peeters
Opvolger	Vincent Van Peteghem
Federaal minister van Europese Zaken
Aangetreden	1 december 2019
Einde termijn	1 oktober 2020
Regering	Wilmès I Wilmès II
Voorganger	Didier Reynders
Opvolger	Sophie Wilmès
Officiële website
Portaal    België Politiek

Koenraad Frans Julia (Koen) Geens (Merksem, 22 januari 1958) is een Belgisch politicus voor CD&V, advocaat en emeritus hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Leuven.

Geens begon zijn rechtenstudie aan de Universitaire Faculteiten Sint-Ignatius Antwerpen en vervolgde aan de Katholieke Universiteit Leuven waar hij in 1980 afstudeerde met grootste onderscheiding. Naast zijn licentiaatsdiploma behaalde hij in 1981 een Master of Laws aan de Harvard-universiteit en ging daarna in Leuven aan de slag als NFWO-aspirant. Hij werd er assistent in 1985 en promoveerde in 1986 tot doctor in de rechten. Zijn proefschrift over "Het vrij beroep" werd in 1987 bekroond met de tweejaarlijkse staatsprijs van de Vlaamse Gemeenschap voor Recht en Economie en in 1989 met de vijfjaarlijkse prijs Baron Emile van Dievoet.

In 1986 werd Geens docent aan de Leuvense rechts- en economiefaculteit, in 1992 hoogleraar en in 1993 gewoon hoogleraar. Samen met zijn mentor Jan Ronse leidde hij de Leuvense school voor Vennootschapsrecht volgde hem in 1986 op als directeur (en bleef dat tot 2019). In 1988 werd de school omgedoopt tot het 'Jan Ronse Instituut voor Vennootschapsrecht'. Daarnaast was Geens van 1990 tot 1993 academisch secretaris, van 2009 tot 2013 voorzitter van de Afdeling Economisch Recht en van 2010 tot 2013 voorzitter van de beoordelingscommissie en de evaluatiecommissie van de Leuvense rechtsfaculteit.

In 1994 startte hij met Xavier Dieux het advocatenkantoor Dieux Geens, later Dieux Geens Cornelis, en sinds 2001 zonder Dieux als Eubelius, waar Geens tot 2013 leidinggevende bleef. Om de combinatie mogelijk te maken kreeg Geens in 1994 het statuut van buitengewoon hoogleraar, maar behield zijn volledige leeropdracht. Van 1995 tot 1998 was hij voorzitter van de facultaire onderwijscommissie, een functie die hij weer opnam van 2001 tot 2012. Ook zette hij zijn wetenschappelijke activiteit en de begeleiding van jonge wetenschappers voort en werd hij van 1993 tot 2004 promotor van de succesvolle VAO, later MaNaMa Vennootschapsrecht aan de KU Brussel.

In 2001–2002 schreef Geens de statuten van de Associatie KU Leuven. Samen met Anne Benoît-Moury van de Universiteit van Luik verzorgde Koen Geens in 1999 de wetenschappelijke begeleiding voor het nieuwe Wetboek van vennootschappen, dat het Belgische vennootschapsrecht ordent voor de 21ste eeuw. Zijn wetenschappelijk kunnen vindt in 2004-2005 erkenning in de uitnodiging om aan de Université libre de Bruxelles de Binnenlandse Francqui-Leerstoel te bekleden. Dezelfde eer viel hem te beurt aan de Université catholique de Louvain in het academiejaar 2016-2017.

Naast zijn acadmische engagementen engageerde Geens zich ook als voorzitter van de Hoge Raad voor de Economische Beroepen (1992-2000) en als voorzitter van de Federatie voor Vrije en Intellectuele Beroepen (1999-2005). Daarnaast is hij sinds 2012 lid van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten, klasse humane wetenschappen, en sinds 2013 ook van de Academia Europaea. Daarnaast was hij van 2010 tot 2013 voorzitter van de Algemene Vergadering van Thomas More (hogeschool). Van 2011 tot 2012 was hij bestuurder van het Festival van Vlaanderen Brussel.

Als auteur en redactielid werkte Geens mee aan verschillende, voornamelijk wetenschappelijke werken. Zo is hij auteur van het handboek Vennootschapsrecht (met M. Wyckaert), editor van het deel 'Corporations and Partnerships' in de International Encyclopaedia of Laws (met C. Clottens) en hoofdredacteur van het Commentaar Vennootschapsrecht (met E. Wymeersch en H. Braeckmans).

Ook schreef hij mee aan de 'Overzichten van rechtspraak vennootschapsrecht', in het Tijdschrift voor Privaatrecht (met M. Wyckaert, 1993, 2000, 2012). Als stichtend redactielid zette hij mee zijn schouders onder het Tijdschrift voor Rechtspersoon en Vennootschap/ Revue Pratique des Sociétés (met M. Wyckaert, S. Van Crombrugge en D. Van Gerven). Daarnaast is Koen Geens sinds mei 2013 ook mede-hoofdredacteur van de Beginselen van Belgisch privaat recht (met R. Dillemans en R. Barbaix).

In 2009 was hij kandidaat-rector van de Leuvense universiteit in opvolging van Marc Vervenne, maar verloor het pleit van tegenkandidaat Mark Waer.

Als justitieminister concentreerde Geens zich op de vernieuwing van de basiswetgeving die nog grotendeels dateerde uit de 19e eeuw en werkte hij aan een grotere efficiëntie van de werking van de Belgische justitie en haar infrastructuur. In maart 2015 lanceerde hij een Justitieplan^[10] dat was gericht op een versnelling van de burgerrechtelijke en strafrechtelijke procedures en tegelijkertijd de werklast van magistraten moesten verminderen. Onderdeel hiervan waren een tiental verzamelwetten die betrekkingen hadden op zaken als de burgerlijke procedure, de strafprocedure, het notariaat en de invordering van facturen en RSZ-bijdragen.

Ook werd onder zijn beleid gewerkt aan de digitalisering van de Belgische justitie, waaronder de volledige digitalisering van de burgerlijke stand, het strafregister en het verkeersrechtelijk boeteverkeer, digitalisering van de gerechtelijke correspondentie (via e-box en e-deposit), de invoering van het elektronisch gerechtelijk dossier en de informatisering van centrale registers in verband met testamenten, erfrecht, onbetwiste schuldvorderingen, huwelijksovereenkomsten en faillissementen. Daarnaast werden enkele moderniseringen doorgevoerd in het burgerlijk recht, met bijvoorbeeld een nieuwe erfrechtwetgeving en het geheel herziene goederen- of zakenrecht. Later voegde hij daar als volksvertegenwoordiger nog het verbintenissenrecht en de onrechtmatige daad aan toe.

Andere verdiensten waren een grondige hervorming van het interneringsrecht, dat in de tijd werd beperkt en voortaan ook toegepast kon worden op personen die initieel toerekeningsvatbaar werden geacht, en als zodanig waren veroordeeld; de invoering van een minimale dienstverlening bij stakingen van gevangenispersoneel; de opening van Forensische Psychiatrische Centra voor geïnterneerden in Gent en Antwerpen en de start van de bouw van de gevangenissen van Dendermonde en Haren en van een Justitiepaleis in Namen.

• 2019: commandeur in de Leopoldsorde^[11]
• 2020: VRG-Alumniprijs

• Persoonlijke website