Solan

La prononciacion es [su'la]. Las fòrmas ancianas son bosco Solano (segon Viteau) en 959, Solano en 1054, Segolar en 1245 (segon Viteau), Silano en 1272, Solano en 1329 e 1446^[1].
Segon Dauzat e Rostaing, Solan ven d'un nom latin d'òme Solus, ambe'l sufixe -anum o , milhor, representa un « travèrs expausat al solelh » ^[6].
Segon Negre, citat per Patrici Pojada, le nom representa l'occitan solan, lòc expausat al solelh. Segon Coromines e Astor, citats per Patrici Pojada, le sens del nom representa l'occitan solan, lòc expausat al solelh^[1].
Segon Patrici Pojada, Solan ven del mot occitan solan, masculin de solana, que designa un travèrs expausat al sud, un lòc expausat al solelh^[1].

La prononciacion es [sensi'rak]. Las fòrmas ancianas son Sensirato en 1272, Sancto Ciriaco en 1329, 1446, Sensirac, Sent Cirac en 1460, Sencirac (Cronica d'Arnaud Esquerrièr), cap a 1460. Sent Cirac es un nom de sent o pas ? I a de fals agionimes, coma per exemple Saint-Arnac qu'es en realitat Centernac [o Saint-Dos, qu'es Sendòs, o Sent Gairan, qu'es Sengairan, etc]. Dins l'edicion de las cronicas d'Arnaud Esquèrrièr e de Mièjavila, F. Pasquier e H. Courteault precisan en nòta que Sencirac es una fauta per Saint Cyrac, localament designat coma Sant Ciragou e qu'auriá sa fèsta, marcada per una procession lo 6 d'agost; mes Patrici Pojada ajusta que les dos Sanctus Cyricus an pas lor fèsta lo 6 d'agost e la fèsta de Sant Cyriacus es lo 8 d'agost. Cyricus pòt pas donar Cirac e Pojada precisa que Cyriacus seriá Ciriac en occitan [mes, pr'amor de la succession dels dos i, lo nom seriá diferent]. I a un Saint-Sirac en Comenge, entre L'Avereit de Comenge e Sent Helitz deu Castèth, qu'a de fòrmas ancianas que son Sancto Sirac, Sancto Siraco, i a tanben Sirac (Gers), sense sent, qu'a una glèisa Sant Circ o Sainte Syriaque (en francés), un Cirac o Sirac en Conflent , explicat per Coromines coma lo resultat de *Cerisiacu, mes ambe una evolucion fonetica que se pòt pas transpausar a Sent Cirac^[7].