Przejdź do zawartości

1G

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

1G (skrót od ang. 1st Generation) – technologia pierwszej generacji telefonii komórkowej. Jest to zespół standardów transmisji analogowej, wdrożony we wczesnych latach 80. XX wieku.

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze komercyjne systemy telefonii komórkowej pojawiły się w latach 80. Opracowano kilka niekompatybilnych ze sobą systemów analogowych[1]. Największe znaczenie odegrały: NMT (Nordic Mobile Telephone System), system wykorzystywany m.in. w krajach skandynawskich, wschodniej Europie i w Rosji[2.1], AMPS (Advanced Mobile Phone System) oraz TACS (Total Access Communications System)[2.1].

Zastosowanie technologii analogowej pociągało za sobą szereg wad, takich jak niski poziom bezpieczeństwa, ograniczone możliwości transmisji danych oraz wysokie koszty połączeń[1].

W Polsce sieć 1G powstała w 1992 roku i zrobił to operator Centertel (później przekształcił się jako Idea, a następnie stała się częścią Orange Polska)[2.2].

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Bartłomiej Jadczak, Od 1G do 5G, czyli historia technologii mobilnej [online], Poradnik Orange, 9 lipca 2024 [dostęp 2026-11-01].
  2. Marek Błachut. WYKORZYSTANIE ORAZ ARCHITEKTURA SIECI BEZPRZEWODOWEJ PIĄTEJ GENERACJI (5G) W OBSZARZE ZAGROŻEŃ W CYBERPRZESTRZENI. „Zeszyty Naukowe Pro Publico Bono”, 2022. ISSN 2719-3403.
    1. 1 2 s. 57–58
    2. ↑ s. 58