Apjohnit
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Inne nazwy |
apjonit, manganalaun[1] |
|---|---|
| Skład chemiczny |
uwodniony siarczan glinu i żelaza[1] |
| Twardość w skali Mohsa |
1,5–2[2] |
| Przełam |
nierówny, ziarnisty[1] |
| Łupliwość |
dobra |
| Pokrój kryształu | |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający[2] |
| Układ krystalograficzny | |
| Klasa krystalograficzna |
pryzmatyczna[2] |
| Właściwości mechaniczne |
miękki |
| Gęstość |
1,78–1,81 g/cm3[2] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
biała, białożółta, białoszara[1] |
| Rysa | |
| Połysk | |
| Współczynnik załamania |
1,478–1,482 (dwuosiowy)[2] |
| Inne |
dwójłomność: 0,004[2] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
7.CB.85[2] |
Apjohnit, apjonit, manganalaun – minerał należący do gromady siarczanów[1].
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Jest to bardzo rzadki minerał, wydobywany głównie z Alum Cave w Tennessee i Belagoa Bay w Tanzanii. Powstaje w wyniku wietrzenia, będąc produktem utleniania minerałów siarczkowych, zwykle pirytu i markasytu. Jest minerałem wtórnym. Czasem spotykany w kopalniach węgla[1].
Właściwości i zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]Występuje w skupieniach zbitych, nerkowatych, groniastych, promienistych, skorupowych, czasem tworząc szczotki krystaliczne. Jest wyjątkowo delikatny i łatwo ulega zniszczeniu, stanowi cenny minerał w kolekcjach[1].