Infernal Runner

Artykuł ten został zgłoszony do umieszczenia na stronie głównej w rubryce „Czy wiesz”.
Pomóż nam go sprawdzić: oceń zgłoszoną nominację.

Infernal Runner – komputerowa gra platformowa wyprodukowana i wydana w 1985 roku przez francuską wytwórnię Loriciels na komputer Commodore 64. Jej autorami byli Michel Koell i Yves Korta. Gra została następnie przeniesiona na platformę Amstrad CPC przez Érica Chahiego, późniejszego twórcę Another World. Jest jedną z pierwszych gier utrzymanych w stylistyce survival horroru.

Infernal Runner jest grą platformową, składającą się z serii połączonych ze sobą pomieszczeń wyświetlanych na osobnych ekranach. Gracz pokonuje je, omijając rozmieszczone w nich przeszkody i pułapki; w przypadku nieudanych prób ominięcia przeszkód gracz obserwuje drastyczne animacje śmierci swojego awatara^[1.1]. Strukturę rozgrywki porównuje się niekiedy do brytyjskiej gry Jet Set Willy. Grę przedstawiono w satyrycznym tonie, nawiązującym do francuskich realiów społeczno-politycznych połowy lat 80. XX wieku^[1.2].

Gracz wciela się w postać uwięzioną w domu pełnym śmiercionośnych pułapek i innych zagrożeń. Aby wydostać się z budynku żywym, musi zebrać wszystkie klucze i otworzyć wszystkie kufry, a także zbierać jedzenie, by nie umrzeć z głodu^[1.1]. Fabuła gry nigdy nie zostaje jasno wyjaśniona. Po zebraniu wystarczającej liczby przedmiotów jedna ze ścian budynku znika, umożliwiając opuszczenie domu. W finałowej scenie postać gracza zostaje jednak natychmiast potrącona przez ambulans i wywieziona na noszach, co stanowi satyryczne, ironiczne zakończenie gry^[1.3].

Oryginalną wersję gry Infernal Runner na komputer Commodore 64 opracowali Michel Koell i Yves Korta. Wydało ją studio Loriciels w 1985 roku^[2]. Port na platformę Amstrad CPC przygotował Éric Chahi. Było to jedno z jego pierwszych dzieł w branży gier komputerowych, zanim zdobył sławę jako twórca Another World. Za muzykę w wersji na Amstrad CPC odpowiadał Michel Winogradoff^[2]. Wersje na Commodore 64 i Amstrad CPC różniły się nie tylko oprawą graficzną, lecz także zakończeniem. W wersji Chahiego główna postać ucieka z domu, radośnie podskakując^[3.1].

Infernal Runner nie zyskała szerszego rozgłosu w momencie wydania. W literaturze badawczej jest jednak wymieniana jako przykład satyrycznego nurtu we francuskich grach cyfrowych lat 80., będącego odpowiedzią na kryzys społeczno-polityczny we Francji^[1], a także jako jedna z wczesnych realizacji motywów charakterystycznych dla gatunku survival horror^[3.1].