Przejdź do zawartości

Kenneth Arthur Noel Anderson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kenneth Arthur Noel Anderson
Sunshine
Ilustracja
Kenneth Arthur Noel Anderson (1943)
generał generał
Data i miejsce urodzenia

25 grudnia 1891
Madras

Data i miejsce śmierci

29 kwietnia 1959
Gibraltar

Przebieg służby
Lata służby

1911–1952

Siły zbrojne

 British Army

Jednostki

Seaforth Highlanders

Stanowiska

Dowódca:

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa:

II wojna światowa:

Odznaczenia

Kenneth Arthur Noel Anderson, ps. „Sunshine” (ur. 25 grudnia 1891 w Madras, zm. 29 kwietnia 1959 na Gibraltarze) – brytyjski generał i administrator kolonialnym oficer British Army, uczestnik I i II wojny światowej. Dowódca brytyjskiej 1 Armii podczas operacji Torch, inwazji aliantów na Algierię, w latach 1947–1952 gubernator Gibraltaru.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata i I wojna światowa

[edytuj | edytuj kod]

Anderson urodził się w Indiach, jako syn szkockiego inżyniera kolejowego. Kształcił się w Charterhouse School oraz w Królewskiej Akademii Wojskowej Sandhurst. We wrześniu 1911 został podporucznikiem. Pierwsze zasługi zdobył walcząc we Francji podczas I wojny światowej. Został odznaczony Military Cross za odwagę. Został ranny w bitwie nad Sommą w dniu jej rozpoczęcia, 1 lipca 1916 roku.

II wojna światowa

[edytuj | edytuj kod]

Kiedy gen. Montgomery został awansowany na dowódcę II Korpusu podczas ewakuacji z Francji, dowódca korpusu gen. Alan Brooke zdecydował, że Anderson powinien objąć dowodzenie nad 3 Dywizją Piechoty Montgomery’ego. Po wycofaniu wojsk brytyjskich z Dunkierki i powrocie do Wielkiej Brytanii, Anderson został awansowany do stopnia generała majora, i otrzymał Order Łaźni. W 1941 otrzymał rozkaz dowodzenia pierwszą dywizją, która miała za zadanie bronić wybrzeża Lincolnshire. W tym samym roku został awansowany do generała porucznika. W 1943 roku gen. Anderson otrzymał rozkaz dowodzenia wojskami aliantów pod Kasserine. Taktyka Andersona nie przyniosła oczekiwanych rezultatów i alianci przegrali bitwę.

Po wojnie

[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie został naczelnym dowódcą wojskowym i gubernatorem Gibraltaru. Jego najbardziej znaczącymi osiągnięciami były zmiany w konstytucji Gibraltaru oraz budowanie nowych domów, w celu polepszenia warunków do życia. W czerwcu 1952 przeszedł na emeryturę. Jego ostatnie lata były pełne tragedii: jego jedyny syn zginął w akcji na Malajach. Również jego córka zmarła po długiej chorobie. Anderson zmarł na zapalenie płuc na Gibraltarze w 1959.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]