Klasztor Disibodenberg

Klasztor Disibodenberg
Kloster Disibodenberg
	; Ruiny klasztoru
Miejscowość	Odernheim am Glan
Kościół	rzymskokatolicki
Właściciel	benedyktyni (XII wiek); cystersi (1259–1559)
Data budowy	ok. 640; 1108–1143; po 1259
Data zamknięcia	1559
Data zburzenia	XVIII wiek
	Położenie na mapie Nadrenii-Palatynatu Klasztor Disibodenberg
	Położenie na mapie Niemiec Klasztor Disibodenberg
	49°46′36″N 7°42′04″E/49,776667 7,701111
	Multimedia w Wikimedia Commons

Klasztor Disibodenberg (niem. Kloster Disibodenberg) – ruiny opactwa benedyktynów (XII wiek) i cystersów (1259–1559) znajdującego się na terenie niemieckiej gminy Odernheim am Glan, w kraju związkowym Nadrenia-Palatynat.

Historia

Około 640 roku irlandzko-szkocki mnich Disibod urządził na wzgórzu pustelnię. Uznawany był on za cudotwórcę, co przyciągało do pustelni rzeszę ludzi i skutkowało założeniem klasztoru, który stał się ośrodkiem chrześcijaństwa w rejonie rzeki Nahe. Disibod zmarł około 700 roku, a jego grób stał się celem pielgrzymów. W połowie VIII wieku na wzgórzu wzniesiono niewielki kościół^[1].

Około 1000 roku powstał tu klasztor kanoników regularnych^[1]^[2], która 100 lat później została przekształcona przez arcybiskupa Moguncji Rutharda(inne języki) w benedyktyński klasztor podwójny^[1]. W 1108 roku rozpoczęto budowę kompleksu obejmującego: kościół w formie bazyliki, trzy kaplice, krużganek, kapitularz, dormitoria, kuchnię, warsztat i ogród klasztorny^[1]^[3]. 1 listopada 1112 roku przyjęto do niego trzy kobiety – dwiema z nich były Hildegarda z Bingen, uznawana w Kościele katolickim za świętą i doktor Kościoła, oraz Judyta, czczona jako błogosławiona. Budowę kościoła klasztornego ukończono w 1143 roku. Najpóźniej w 1152 roku Hildegarda przeniosła się wraz z innymi zakonnicami do nowo założonego Klasztoru Rupertsberg, a konflikty lokalnych możnowładców z arcybiskupami Moguncji doprowadziły Disibodenberg do upadku^[1].

W 1259 roku kompleks na polecenie abpa Gerarda I von Dhauna(inne języki) przejęło dwunastu cystersów z Opactwa w Otterbergu(inne języki). Zabudowania klasztorne wówczas przebudowano i rozbudowano o hospicjum i rezydencję opata. Klasztor został zlikwidowany w 1559 roku, w okresie reformacji. Od XVIII wieku okoliczna ludność wykorzystywała kompleks jako źródło materiałów budowlanych^[1]. W 1812 roku teren opactwa sprywatyzowano^[3].

W 1840 roku ówczesny właściciel Peter Wannemann zlecił heidelberskiemu ogrodnikowi Ludwigowi Johannowi Metzgerowi przekształcenie ruin w ogród angielski. Pozostałości klasztoru zostały wówczas częściowo przebudowane, a ogród stał się popularnym celem wycieczek dla m.in. kuracjuszy z Bad Kreuznach czy Bad Münster. W 1954 roku teren ten odziedziczyła Ehrengard von Hohenthal, która wraz z mężem Hansem-Lotharem von Racknitzem zainicjowała prace konserwatorskie. W 1985 roku przeprowadzono tu prace archeologiczne pod okiem dra Güntera Stanzla. W 1989 roku małżeństwo założyło opiekującą się ruinami fundację Disibodenberger Scivias Stiftung. W 1998 roku, z okazji 900. urodzin Hildegardy z Bingen, w pobliżu klasztoru otwarto muzeum i poświęcono nowo wybudowaną Kaplicę św. Hildegardy^[1].