ReadyBoost

ReadyBoost – technologia przyspieszania odczytu danych z dysku opracowana przez firmę Microsoft dla systemów operacyjnych Microsoft Windows. Wprowadzono ją wraz z systemem Windows Vista. Umożliwia wykorzystanie urządzeń z pamięcią flash, takich jak pamięci USB i karty pamięci, jako dodatkowej pamięci podręcznej danych odczytywanych z pamięci masowej. Rozwiązanie zaprojektowano przede wszystkim z myślą o komputerach wykorzystujących dyski twarde (HDD)^[1].

ReadyBoost nie zwiększa ilości zainstalowanej pamięci RAM ani nie zastępuje pliku stronicowania. Jego zadaniem jest ograniczenie liczby powolnych odczytów z dysku poprzez przechowywanie kopii wybranych danych na szybszym przy odczycie losowym nośniku^[1].

ReadyBoost tworzy na wybranym urządzeniu plik pamięci podręcznej o nazwie ReadyBoost.sfcache. W systemie Windows Vista współpracuje z mechanizmem SuperFetch, który analizuje sposób korzystania z danych i pomaga wstępnie zapełniać pamięć podręczną. Przy odczytywaniu niewielkich, rozproszonych fragmentów danych system może skorzystać z pamięci flash, natomiast duże, sekwencyjne odczyty kieruje bezpośrednio do dysku twardego, dla którego taki rodzaj operacji jest zwykle bardziej wydajny^[1][2].

Pamięć podręczna przechowuje kopie danych znajdujących się na dysku. Odłączenie urządzenia używanego przez ReadyBoost nie powoduje więc utraty oryginalnych plików; system może odczytać je ponownie z dysku^[3].

Dane zapisywane w pamięci podręcznej mogą być kompresowane. Zgodnie z dokumentacją Microsoftu kompresja jest domyślnie włączona, ale może być wyłączona w konfiguracji. Dane na wymiennych urządzeniach wykorzystywanych przez ReadyBoost są automatycznie szyfrowane; w opisie implementacji dla Windows Vista Microsoft wskazuje algorytm AES z kluczem 128-bitowym^[2]. W przypadku wewnętrznych, niewymiennych nośników ustawienie szyfrowania może być konfigurowane^[4][5].

Urządzenie przeznaczone do ReadyBoost musi osiągać odpowiednią wydajność losowych operacji wejścia-wyjścia. W pierwotnej implementacji w Windows Vista Microsoft wymagał prędkości co najmniej 2,5 MB/s przy losowym odczycie bloków o wielkości 4 KB oraz 1,75 MB/s przy losowym zapisie bloków o wielkości 512 KB. System sprawdzał parametry podłączonego nośnika przed udostępnieniem możliwości jego wykorzystania^[1].

W Windows Vista można było korzystać z jednego urządzenia z pamięcią podręczną o maksymalnej wielkości 4 GB. Windows 7 rozszerzył obsługę do ośmiu urządzeń jednocześnie^[3]. Maksymalna wielkość pamięci podręcznej na jednym urządzeniu wzrosła do 32 GB. W przypadku systemu plików FAT32 limit wynosił 4 GB; do wykorzystania większej pamięci podręcznej potrzebny był system plików NTFS albo exFAT^[6].

ReadyBoost może skracać czas dostępu do często używanych danych na komputerach z dyskami HDD, szczególnie gdy dostępna ilość pamięci RAM jest niewielka. W testach przeprowadzonych w 2007 roku przez serwis Tom's Hardware odnotowano skrócenie czasu uruchamiania części programów, zwłaszcza na komputerach z niewielką ilością pamięci RAM. Zwiększenie ilości fizycznej pamięci RAM przynosiło jednak większe korzyści^[7].

Wraz z rozpowszechnieniem dysków SSD użyteczność ReadyBoost zmalała. Dyski półprzewodnikowe zapewniają znacznie szybszy dostęp losowy do danych niż tradycyjne dyski twarde, dlatego już w Windows 7 mechanizm ten był automatycznie wyłączany na komputerach z odpowiednio szybkimi dyskami SSD^[8].