Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Na międzynarodowej arenie zadebiutował 24 lutego 2007 w Planicy , gdzie zajął 60. miejsce w zawodach zorganizowanych przez Międzynarodową Federację Narciarską . 5 września 2008 po raz pierwszy w karierze wystąpił w zawodach Pucharu Alp , zajmując 31. miejsce na skoczni w Predazzo .
W Szczyrku zdobył złoty medal Zimowego Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy 2009 w konkursie drużynowym, w którym wystartował wraz z Jaką Hvalą , Luka Lebanem i Peterem Prevcem [ 2] .
10 lipca 2009 w Villach zadebiutował w zawodach Pucharu FIS i zajął 79. miejsce. W grudniu tego samego roku uplasował się na szóstym miejscu w zawodach Alpen Cup w Seefeld . 23 stycznia 2010 w Lauscha zdobył pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji Pucharu FIS, zajmując 21. miejsce.
15 stycznia 2011 w Hinterzarten stanął na najniższym stopniu podium zawodów zaliczanych do Pucharu Alp. Niecałe dwa tygodnie później wystąpił na mistrzostwach świata juniorów w Otepää i zajął 17. miejsce w konkursie indywidualnym oraz piąte w zawodach drużynowych. 6 lutego tego samego roku w Kranju zajął trzecie miejsce w konkursie Pucharu FIS.
W Pucharze Kontynentalnym zadebiutował 19 lutego 2011, gdzie zajął 35. miejsce. Dzień później zdobył pierwsze w karierze punkty PK, plasując się na 29. miejscu. W grudniu 2011 na obiekcie w Ramsau dwukrotnie zajął miejsca w pierwszej trójce zawodów Pucharu Alp - w pierwszym konkursie był drugi, a w drugim - trzeci. W styczniu 2012 na skoczniach w Predazzo dwukrotnie zwyciężył w zawodach Pucharu FIS.
27 stycznia 2013 stanął na podium zawodów Pucharu Kontynentalnego. Zajął 2. miejsce na skoczni w Titisee-Neustadt [ 3] . 16 marca tego samego roku zwyciężył w konkursie w Niżnym Tagile [ 4] . 21 marca wystartował w kwalifikacjach do konkursu Pucharu Świata w Planicy . Zajął w nich 58. miejsce i nie dostał się do konkursu głównego[ 5] .
7 grudnia 2013 zadebiutował w zawodach indywidualnych Pucharu Świata, zajmując 38. miejsce w Lillehammer . Dwa tygodnie później zdobył pierwsze punkty po zajęciu 16. pozycji w konkursie w Engelbergu [ 6] .
W marcu 2021 tydzień przed końcem sezonu 2020/2021 postanowił zakończyć sportową karierę. Ostatni skok oddał podczas sobotniego konkursu w Planicy [ 7] .
Starty R. Justina na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo[ edytuj | edytuj kod ]
Miejsce
Dzień
Rok
Miejscowość
Skocznia
Punkt K
HS
Konkurs
Skok 1
Skok 2
Nota
Strata
Zwycięzca
17.
28 stycznia
2011
Otepää
Tehvandi
K-90
HS-100
indywid.
92,0 m
85,5 m
220,0 pkt
35,0 pkt
Władimir Zografski
5.
30 stycznia
2011
Otepää
Tehvandi
K-90
HS-100
druż.[ a]
90,0 m
89,5 m
847,0 pkt (226,0 pkt )
73,5 pkt
Austria
11.
23 lutego
2012
Erzurum
Kiremitliktepe
K-95
HS-109
indywid.
99,5 m
104,0 m
256,5 pkt
30,0 pkt
Nejc Dežman
4.
25 lutego
2012
Erzurum
Kiremitliktepe
K-95
HS-109
druż.[ b]
99,0 m
95,0 m
954,5 pkt (234,0 pkt )
34,0 pkt
Norwegia
Starty R. Justina na zimowym olimpijskim festiwalu młodzieży Europy – szczegółowo[ edytuj | edytuj kod ]
Miejsce
Dzień
Rok
Miejscowość
Skocznia
Punkt K
HS
Konkurs
Skok 1
Skok 2
Nota
Strata
Zwycięzca
19.
17 lutego
2009
Szczyrk
Skalite
K-95
HS-106
indywid.
92,0 m
94,0 m
217,5 pkt
52,0 pkt
Peter Prevc
1.
19 lutego
2009
Szczyrk
Skalite
K-95
HS-106
druż.[ c]
92,5 m
89,0 m
967,5 pkt (206,5 pkt )
–
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie[ edytuj | edytuj kod ]
Lp.
Dzień
Rok
Miejscowość
Skocznia
Punkt K
HS
Skok 1
Skok 2
Nota
1.
16 marca
2013
Niżny Tagił
Aist
K-90
HS-100
99,0 m
94,5 m
250,5 pkt
2.
17 marca
2013
Niżny Tagił
Aist
K-90
HS-100
98,0 m
96,0 m
258,5 pkt
3.
11 stycznia
2014
Courchevel
Tremplin du Praz
K-90
HS-96
97,0 m
93,0 m
267,6 pkt
4.
12 stycznia
2014
Courchevel
Tremplin du Praz
K-90
HS-96
95,0 m
95,0 m
278,1 pkt
5.
1 marca
2014
Falun
Lugnet
K-90
HS-100
93,0 m
93,0 m
245,0 pkt
6.
15 marca
2014
Niżny Tagił
Aist
K-120
HS-134
129,0 m
–
122,9 pkt
7.
27 grudnia
2014
Engelberg
Gross-Titlis-Schanze
K-125
HS-137
127,0 m
129,0 m
262,0 pkt
8.
4 marca
2016
Vikersund
Vikersundbakken
K-105
HS-117
109,0 m
111,0 m
263,2 pkt
9.
8 lutego
2020
Brotterode
Inselbergschanze
K-105
HS-117
115,0 m
110,5 m
257,1 pkt
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie [ edytuj | edytuj kod ]
Lp.
Dzień
Rok
Miejscowość
Skocznia
Punkt K
HS
Skok 1
Skok 2
Nota
Lok.
Strata
Zwycięzca
1.
27 stycznia
2013
Titisee-Neustadt
Hochfirstschanze
K-120
HS-142
131,0 m
–
124,8 pkt
2.
10,5 pkt
Manuel Fettner
2.
16 marca
2013
Niżny Tagił
Aist
K-90
HS-100
99,0 m
94,5 m
250,5 pkt
1.
–
3.
17 marca
2013
Niżny Tagił
Aist
K-90
HS-100
98,0 m
96,0 m
258,5 pkt
1.
–
4.
11 stycznia
2014
Courchevel
Tremplin du Praz
K-90
HS-96
97,0 m
93,0 m
267,6 pkt
1.
–
5.
12 stycznia
2014
Courchevel
Tremplin du Praz
K-90
HS-96
95,0 m
95,0 m
278,1 pkt
1.
–
6.
1 marca
2014
Falun
Lugnet
K-90
HS-100
93,0 m
93,0 m
245,0 pkt
1.
–
7.
2 marca
2014
Falun
Lugnet
K-90
HS-100
92,0 m
94,0 m
245,0 pkt
2.
0,8 pkt
Daniel Wenig
8.
15 marca
2014
Niżny Tagił
Aist
K-120
HS-134
129,0 m
–
122,9 pkt
1.
–
9.
27 grudnia
2014
Engelberg
Gross-Titlis-Schanze
K-125
HS-137
127,0 m
129,0 m
262,0 pkt
1.
–
10.
28 grudnia
2014
Engelberg
Gross-Titlis-Schanze
K-125
HS-137
121,0 m
131,5 m
245,0 pkt
3.
17,1 pkt
Tom Hilde
11.
4 marca
2016
Vikersund
Vikersundbakken
K-105
HS-117
109,0 m
111,0 m
263,2 pkt
1.
–
12.
10 grudnia
2016
Vikersund
Vikersundbakken
K-105
HS-117
117,0 m
114,5 m
286,4 pkt
2.
6,1 pkt
Cene Prevc
13.
5 lutego
2017
Erzurum
Kiremitliktepe
K-95
HS-109
102,5 m
99,0 m
256,7 pkt
3.
6,5 pkt
Nejc Dežman
14.
27 grudnia
2018
Engelberg
Gross-Titlis-Schanze
K-125
HS-140
129,5 m
130,0 m
304,0 pkt
2.
13,0 pkt
Markus Schiffner
15.
8 lutego
2020
Brotterode
Inselbergschanze
K-105
HS-117
115,0 m
110,5 m
257,1 pkt
1.
–
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Letniego Pucharu Kontynentalnego chronologicznie[ edytuj | edytuj kod ]
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Letniego Pucharu Kontynentalnego chronologicznie [ edytuj | edytuj kod ]
Nr
Dzień
Rok
Miejscowość
Skocznia
Punkt K
HS
Skok 1
Skok 2
Nota
Lok.
Strata
Zwycięzca
1.
30 czerwca
2013
Stams
Brunnentalschanzen
K-105
HS-115
112,0 m
111,5 m
254,8 pkt
2.
1,3 pkt
Jakub Janda
2.
9 sierpnia
2015
Wisła
im. Adama Małysza
K-120
HS-134
130,5 m
117,5 m
213,7 pkt
2.
11,2 pkt
Klemens Murańka
3.
1 lipca
2016
Kranj
Bauhenk
K-100
HS-109
106,5 m
111,5 m
305,1 pkt
2.
0,7 pkt
Peter Prevc
4.
18 września
2016
Stams
Brunnentalschanzen
K-105
HS-115
112,0 m
109,5 m
245,7 pkt
3.
8,1 pkt
Markus Eisenbichler
5.
8 lipca
2017
Kranj
Bauhenk
K-100
HS-109
107,5 m
108,5 m
242,3 pkt
2.
11,3 pkt
Klemens Murańka
6.
16 sierpnia
2019
Frenštát pod Radhoštěm
Areal Horečky
K-95
HS-106
98,5 m
99,5 m
248,5 pkt
2.
0,3 pkt
Joakim Aune
7.
17 sierpnia
2019
Frenštát pod Radhoštěm
Areal Horečky
K-95
HS-106
102,0 m
103,0 m
244,9 pkt
2.
0,4 pkt
Paweł Wąsek
8.
31 sierpnia
2019
Râșnov
Trambulina Valea Cărbunării
K-90
HS-97
98,0 m
88,5 m
228,0 pkt
1.
–
9.
1 września
2019
Râșnov
Trambulina Valea Cărbunării
K-90
HS-97
94,5 m
97,0 m
236,8 pkt
1.
–
10.
14 września
2019
Lillehammer
Lysgårdsbakken
K-123
HS-140
131,0 m
–
115,7 pkt
3.
3,4 pkt
Klemens Murańka
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie[ edytuj | edytuj kod ]
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie [ edytuj | edytuj kod ]
Lp.
Dzień
Rok
Miejscowość
Skocznia
Punkt K
HS
Skok 1
Skok 2
Nota
Lok.
Strata
Zwycięzca
1.
6 lutego
2011
Kranj
Bauhenk
K-100
HS-109
104,5 m
105,5 m
250,5 pkt
3.
11,5 pkt
Matej Dobovšek
2.
14 stycznia
2012
Predazzo
Trampolino Dal Ben
K-95
HS-106
103,5 m
99,0 m
268,6 pkt
1.
–
3.
15 stycznia
2012
Predazzo
Trampolino Dal Ben
K-95
HS-106
104,0 m
102,5 m
275,0 pkt
1.
–
4.
5 lutego
2012
Kranj
Bauhenk
K-100
HS-109
105,0 m
104,5 m
248,1 pkt
2.
17,2 pkt
Anže Lanišek
5.
23 stycznia
2016
Pjongczang
Alpensia Jumping Park
K-98
HS-109
98,5 m
103,5 m
240,1 pkt
3.
8,8 pkt
Choi Heung-chul
6.
24 stycznia
2016
Pjongczang
Alpensia Jumping Park
K-98
HS-109
101,5 m
103,5 m
233,7 pkt
1.
–
↑ Wisla (POL) Men's HS134 Extended Start List . fis-ski.com. [dostęp 2020-09-17]. (ang. ) .
↑ Sonia Ogrocka: EYOWF 2013: Triumf Słoweńców, fatalnie Polacy . nicesport.pl, 20 lutego 2013. [dostęp 2016-06-28].
↑ Anna Szczepankiewicz: PK w Neustadt: Manuel Fettner triumfuje w jednoseryjnym konkursie . skijumping.pl, 2013-01-27. [dostęp 2013-03-16].
↑ Andrzej Mysiak: CoC Niżnyj Tagił: Justin wygrywa, Ziobro na podium . skokinarciarskie.pl, 2013-02-16. [dostęp 2013-03-16].
↑ Paweł Stawowczyk: PŚ: Jacobsen najlepszy w kwalifikacjach . skokinarciarskie.pl, 2013-02-21. [dostęp 2013-03-27].
↑ JUSTIN Rok - Biographie . data.fis-ski.com. [dostęp 2013-12-30]. (ang. ) .
↑ Dominik Formela: Rok Justin kończy karierę . skijumping.pl, 2021-03-23. [dostęp 2021-03-23].
1 2 3 JUSTIN Rok - Athlete Information - World Cup Standings . fis-ski.com. [dostęp 2023-09-30]. (ang. ) .
1 2 3 4 5 Adam Kwieciński: JUSTIN Rok 1993.04.06 SLO . wyniki-skoki.pl. [dostęp 2022-10-05].
↑ Season 2020/2021 - PLANICA 7 STANDINGS . fis-ski.com, 2021-03-28. [dostęp 2023-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-22)]. (ang. ) .
↑ Season 2019/2020 - Titisee - Neustadt 5 . fis-ski.com, 2020-01-19. [dostęp 2023-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-04)]. (ang. ) .
↑ JUSTIN Rok - Athlete Information - Grand Prix Standings . fis-ski.com. [dostęp 2023-09-30]. (ang. ) .
1 2 JUSTIN Rok - Athlete Information - Continental Cup Standings . fis-ski.com. [dostęp 2023-09-30]. (ang. ) .
↑ FIS Continental Cup Ski Jumping 2012/2013 - Cupstandings . fis-ski.com, 2013-03-17. [dostęp 2023-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-28)]. (ang. ) .
↑ FIS Continental Cup Ski Jumping - Cup Standings 2011 . fis-ski.com, 2011-09-25. [dostęp 2023-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-25)]. (ang. ) .
↑ FIS Continental Cup Ski Jumping - Cup Standings 2013 . fis-ski.com, 2013-09-22. [dostęp 2023-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-25)]. (ang. ) .
↑ JUSTIN Rok - Athlete Information - FIS Cup Standings . fis-ski.com. [dostęp 2023-09-30]. (ang. ) .
↑ FIS Cup 2009/2010 Cupstandings . fis-ski.com, 2010-03-07. [dostęp 2023-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-07-05)]. (ang. ) .