Przejdź do zawartości

Syafaat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Syafaat (19)
Ilustracja
„Syafaat” na próbach w 2009 roku
Klasa

okręt patrolowy

Typ

Ijhtihad

Projekt

FPB 41

Historia
Stocznia

Lürssen(inne języki), Vegesack Niemcy

Wodowanie

2010

 Brunei
Wejście do służby

luty 2010

Los okrętu

w służbie (2025)

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

pełna: 262 ton

Długość

41,3 metra

Szerokość

7,7 metra

Zanurzenie

1,7–1,9 metra

Napęd
2 silniki wysokoprężne MTU o łącznej mocy 6,9 MW (9225 KM)
2 śruby
Prędkość

33 węzły

Zasięg

1500 Mm przy prędkości 12 węzłów

Sensory
radar Furuno(inne języki) 2217
Uzbrojenie
1 działko rewolwerowe kal. 27 mm
2 km kal. 7,62 mm (2 x I)
Wyposażenie
system walki Thales Cutlass
głowica elektrooptyczna Zeiss MEOS II
Załoga

16

Syafaat (19) – brunejski okręt patrolowy z początku XXI wieku, jedna z czterech zamówionych w Niemczech jednostek typu Ijhtihad. Okręt został zwodowany w 2010 roku w niemieckiej stoczni Lürssen(inne języki) w Vegesack, a do służby w Królewskiej Marynarce Wojennej Brunei(inne języki) wszedł w lutym 2010 roku. Jednostka, oznaczona numerem taktycznym 19 nadal znajduje się w składzie floty i ma status operacyjny (stan na 2025 rok).

Projekt i budowa

[edytuj | edytuj kod]

Okręty patrolowe typu Ijhtihad zostały zamówione przez rząd Brunei w stoczni Lürssen(inne języki) w Vegesack (projekt o nazwie FPB 41)[1][2]. Przeznaczeniem jednostek są operacje patrolowania i nadzoru morskiego, kontrola granic i operacje na płytkich wodach przybrzeżnych[3].

„Syafaat” został zwodowany w 2010 roku[2][4].

Dane taktyczno-techniczne

[edytuj | edytuj kod]

„Syafaat” jest okrętem patrolowym o długości całkowitej 41,3 metra, szerokości 7,7 metra i zanurzeniu 1,7–1,9 metra[1][3][a]. Wyporność pełna wynosi 262 tony[1][3]. Okręt napędzany jest przez dwa silniki wysokoprężne MTU 16V 4000 M93L o łącznej mocy 6,9 MW (9225 KM), poruszające poprzez wały napędowe dwoma śrubami o stałym skoku[1][b]. Maksymalna prędkość jednostki wynosi 33 węzły[1][c]. Zasięg wynosi 1500 Mm przy prędkości 12 węzłów[1][2].

Uzbrojenie jednostki składa się z dziobowego działka rewolwerowego Rheinmetall MLG 27 kalibru 27 mm oraz dwóch pojedynczych karabinów maszynowych kalibru 7,62 mm[1][2]. Wyposażenie radioelektroniczne obejmuje radar nawigacyjny Furuno(inne języki) 2217, system walki Thales Cutlass i głowicę elektrooptyczną Zeiss MEOS II[1][2]. Okręt może również przenosić czterometrową łódź hybrydową, obsługiwaną przez żurawik[1][3].

Załoga okrętu składa się z 16 oficerów, podoficerów i marynarzy, z możliwością zaokrętowania dalszych pięciu osób[1][3].

Służba

[edytuj | edytuj kod]

„Syafaat” został przyjęty do służby w Królewskiej Marynarce Wojennej Brunei(inne języki) w lutym 2010 roku[2][4]. Jednostka otrzymała numer burtowy 19[1][4]. Gotowość operacyjną „Syafaat” osiągnął w sierpniu 2010 roku[1]. Okręt nadal znajduje się w składzie floty i ma status operacyjny (stan na 2025 rok)[4].

  1. ↑ Gogin 2021 ↓ podaje, że zanurzenie okrętu wynosi 2,6 metra.
  2. ↑ Gogin 2021 ↓ podaje, że moc siłowni wynosi 9400 KM, zaś FPB 41 2021 ↓, że 6670 kW (9069 KM).
  3. ↑ Gogin 2021 ↓ podaje, że prędkość maksymalna wynosi 32 węzły, zaś FPB 41 2021 ↓, że 30 węzłów.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • FPB 41. luerssen-defence.com. [dostęp 2021-08-11]. (ang.).
  • Ivan Gogin, Alexander Pavlov: Fighting ships of the world 2025. Part One A–M. Independently published, 2025. ISBN 979-8315815044. (ang.).
  • Ivan Gogin: IJHTIHAD patrol craft (2009-2010). Navypedia. [dostęp 2021-08-11]. (ang.).
  • Jane’s Fighting Ships 2015-2016. Stephen Saunders (red.). Jane’s Information Group Ltd, 2015. ISBN 978-0-7106-3143-5. (ang.).