ช

บทความนี้ได้รับแจ้งให้ปรับปรุงหลายข้อ กรุณาช่วยปรับปรุงบทความ หรืออภิปรายปัญหาที่หน้าอภิปราย (เรียนรู้ว่าจะนำสารแม่แบบนี้ออกได้อย่างไรและเมื่อไร)

Ja
ตัวอักษรตัวอย่าง
เบงกอล-อัสสัม
ทิเบต
ทมิฬ	ஜ
ไทย	ช
มลยาฬัม	ജ
สิงหล	ජ
พราหมีอโศก
เทวนาครี
ร่วมเชื้อสาย
ฮีบรู	ז
กรีก	Ζ
ละติน	Z, Ʒ, ẞ
ซีริลลิก	З
Properties
หน่วยเสียง	/d͡ʒ/ /t͜ɕʰ/B /s/C /t͜ɕ/D /t͜s/E /z/F
IAST	ja Ja
จุดรหัส ISCII	BA (186)
^B ในภาษาไทย ^C ในภาษาลาว ^D ในภาษาไทยภาคเหนือ, ภาษาเขิน ^E ในภาษาไทลื้อ ^F ในภาษาพม่า

บทความนี้มีอักขระยูนิโคดที่ไม่พบบ่อย หากไม่มีการสนับสนุนการแสดงผลที่เหมาะสม คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่จะเป็นอักขระที่ระบุ

ช เป็นพยัญชนะในตระกูลอักษรพราหมี มาจากอักษรพราหมี

ช เข้าในพวกตาละวยะ (เกิดจากเพดานแข็ง) เสียงสปรรศะ ออกเสียงทับศัพท์ภาษาไทยให้เสียง ช และทับศัพท์ภาษาอังกฤษให้เสียง /ɟ,d͡ʒ/

ในอักษรไทย ช เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น (แทนเสียง [t͡ɕʰ]) และพยัญชนะสะกด (แทนเสียง [t̚]) กรณีทับศัพท์ภาษาต่างประเทศ ใช้แทนเสียง [t͡ʃ], [ʃ] หรืออื่น ๆ ที่ใกล้เคียง ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะสะกด

ช (ช้าง) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 10 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ฉ (ฉิ่ง) และก่อนหน้า ซ (โซ่) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ช ช้าง”

ช. อาจหมายถึง เพศชาย หรือใช้ในพจนานุกรมคือภาษาชวา

• ज [d͡ʒə] = 8 (८)
• जि [d͡ʒɪ] = 800 (८००)
• जु [d͡ʒʊ] = 80,000 (८० ०००)
• जृ [d͡ʒri] = 8,000,000 (८० ०० ०००)
• जॢ [d͡ʒlə] = 8×10⁸ (८०^८)
• जे [d͡ʒe] = 8×10¹⁰ (८०^१०)
• जै [d͡ʒɛː] = 8×10¹² (८०^१२)
• जो [d͡ʒoː] = 8×10¹⁴ (८०^१४)
• जौ [d͡ʒɔː] = 8×10¹⁶ (८०^१६)

ชะ เป็นพยัญชนะตัวหนึ่งในอักษรเทวนาครี โดยเขียนว่า ज

ช ในอักษรต่าง ๆ

แอราเมอิก ขโรษฐี 𐨗 พราหมีอโศก พราหมีกุษาณะ[a] โทแคเรียน[b] พราหมีคุปตะ ปัลลวะ กทัมพะ - อักษรไภกษุกี 𑰕 สิทธัม ครันถะ 𑌜 จาม ꨎ สิงหล ජ ปยู / มอญโบราณ[c] - ทิเบต ปรัจลิต 𑐖 อาหม 𑜊 มลยาฬัม ജ เตลูกู జ พม่า ဇ เลปชา ᰈ รัญชนา เสาราษฏร์ ꢙ ดิเวส อกุรุ 𑤓 กันนาดา ಜ กะยา - ลิมบู ᤈ สวยัมภู[d] 𑩣 เขมร ជ ทมิฬ ஜ จักมา 𑄎 ไทธรรม  /  มีไตมะเยก ꯖ เคาฑี - ไทย ช / ซ ลาว ຊ / ຌ ไตเหลอ ᥗ มาร์เชน 𑱸 ติรหุตา 𑒖 ไทลื้อใหม่ ᦋ / ᦌ ไทเวียด - กวิ พักปา ꡆ โอริยา ଜ ศารทา 𑆘 เรอจัง ꤺ บาตัก ᯐ บูกิส ᨍ ชญานวัชระทรงเหลี่ยม 𑨒 เบงกอล-อัสสัม ฏากรี 𑚑 ชวา ꦗ บาหลี ᬚ มากาซาร์ 𑻪 ฮันกึล[e] - นาครีเหนือ - โฑครี 𑠑 ลัณฑะ - ซุนดา ᮏ ไบบายิน - โมฑี 𑘕 คุชราต જ โขชกี 𑈐 ขุทาพาที 𑋂 มหาชนี 𑅛 ตักบันวา - เทวนาครี นันทินาครี 𑦵 ไกถี คุรมุขี ਜ มุลตานี 𑊌 บูฮิด - อักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดา[f] ᒉ สวยัมภู[g] 𑩣 สิเลฏินาครี ꠎ คุญชลาโคณฑี 𑶀 มสรามโคณฑี[h] 𑴓 ฮานูโนโอ - หมายเหตุ ↑ อักษรพราหมีแบบ "กุษาณะ" เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นภายหลังเมื่ออักษรพราหมีเริ่มแพร่หลาย อักษรพราหมีสมัยราชวงศ์คุปตะสืบทอดรูปแบบมาจากกุษณะอย่างแน่นอน แต่ตัวอักษรอื่นๆ ที่ได้มาจากพราห์มีอาจสืบทอดมาจากรูปแบบก่อนหน้านี้ ↑ ภาษาโทแคเรียนน่าจะสืบเนื่องมาจากรูปแบบ "กุษาณะ" ของอักษรพราหมีในยุคกลาง แม้ว่าหลักฐานจากยุคนั้นจะไม่มากพอที่จะยืนยันการสืบทอดได้อย่างแน่นอน ↑ อักษรปยูและอักษรมอญโบราณน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอักษรพม่า และอาจมีที่มาจากอักษรปัลลวะหรือกทัมพะ ↑ อาจมาจากอักษรเทวนาครี (ดูล่างซ้ายของตาราง) ↑ กำเนิดของอักษรฮันกึลจากอักษร 'พักปา' มีอิทธิพลจำกัด โดยเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดรูปทรงตัวอักษรพื้นฐานเพียงไม่กี่แบบเท่านั้น อักษรฮันกึลไม่ได้ทำงานแบบอักษรสระประกอบอินเดีย ↑ แม้ว่ารูปแบบตัวอักษรพื้นฐานของอักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดาจะมาจากอักษรเทวนาครีที่เขียนด้วยมือ แต่ระบบอักษรนี้แสดงเสียงสระโดยการหมุนรูปแบบตัวอักษร แทนที่จะใช้เครื่องหมายกำกับเสียงสระอย่างที่เป็นมาตรฐานในระบบอักษรอินเดีย ↑ อาจมาจากอักษรรัญชนะ (ดูข้างบน) ↑ อักษรมสรามโคณฑี จัดเป็นอักษรสระประกอบอินเดีย แต่รูปแบบตัวอักษรไม่ได้มาจากอักษรต้นแบบใดอักษรหนึ่งโดยเฉพาะ

บทความภาษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล

• ด
• ค
• ก