ห

บทความนี้ไม่มีการอ้างอิงจากแหล่งที่มาใด กรุณาช่วยปรับปรุงบทความนี้ โดยเพิ่มการอ้างอิงแหล่งที่มาที่น่าเชื่อถือ เนื้อความที่ไม่มีแหล่งที่มาอาจถูกคัดค้านหรือลบออก หาแหล่งข้อมูล: "ห" – ข่าว · หนังสือพิมพ์ · หนังสือ · สกอลาร์ · JSTOR (เรียนรู้ว่าจะนำสารแม่แบบนี้ออกได้อย่างไรและเมื่อไร)

Ha
ตัวอักษรตัวอย่าง
เบงกอล-อัสสัม	হ
ทิเบต	ཧ
ทมิฬ	ஹ
ไทย	ห
มลยาฬัม	ഹ
สิงหล	හ
พราหมีอโศก
เทวนาครี	ह
ร่วมเชื้อสาย
ฮีบรู	ה
กรีก	Ε
ละติน	E, Ɛ
ซีริลลิก	E, Є, Э, Ҩ
Properties
หน่วยเสียง	/h/
IAST	h H
จุดรหัส ISCII	D8 (216)

บทความนี้มีอักขระยูนิโคดที่ไม่พบบ่อย หากไม่มีการสนับสนุนการแสดงผลที่เหมาะสม คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถาม กล่อง หรือสัญลักษณ์อื่น ๆ แทนที่จะเป็นอักขระที่ระบุ

ห เป็นพยัญชนะในตระกูลอักษรพราหมี มาจากอักษรพราหมี หลังผ่านอักษรคุปตะ

อักษร ห เป็นพยัญชนะต ให้เสียง /h/

ในภาษาไทยไม่ใช้เป็นพยัญชนะสะกด ถึงแม้เป็นคำที่มาจากภาษาบาลี ห ก็จะไม่ออกเสียง แต่จะออกเสียงเป็นพยัญชนะตัวถัดไปแทน เช่น พราหมณ์ (พราม) พรัหมา (พรัม-มา) เป็นต้น

ห (หีบ) เป็นพยัญชนะ ตัวที่ 41 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ส (เสือ) และก่อนหน้า ฬ (จุฬา) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูง ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ห หีบ”

ห สามารถใช้เป็นอักษรนำสำหรับพยัญชนะเหล่านี้ ง ญ ณ น ม ย ร ล ว ฬ เพื่อให้สามารถผันวรรณยุกต์ได้ครบ 5 เสียง

• ह [hə] = 100 (१००)
• हि [hɪ] = 10,000 (१० ०००)
• हु [hʊ] = 1,000,000 (१० ०० ०००)
• हृ [hri] = 100,000,000 (१० ०० ०० ०००)
• हॢ [hlə] = ×10¹⁰ (१०^१०)
• हे [he] = ×10¹² (×१०^१२)
• है [hɛː] = ×10¹⁴ (×१०^१४)
• हो [hoː] = ×10¹⁶ (×१०^१६)
• हौ [hɔː] = ×10¹⁸ (×१०^१८)

อักษรลาวมีอักษรนำเช่นเดียวกับอักษรไทย มี ໜ ໝ ຫຼ ใช้แทน ຫມ(หม) ຫນ(หม) ຫລ(หล) ตามลำดับ

อักษรไทเวียดมีอักษรสองหมู่ ต่ำและสูง ꪬ (ห ต่ำ) เชื่อมกับอักษรตัวอื่นให้เป็นคู่อักษร ต่ำ-สูง เช่น ꪈ-ꪉ(ง) ꪐ-ꪑ(ญ) ꪘ-ꪙ(น) ꪢ-ꪣ(ม) ꪨ-ꪩ(ล) ꪪ-ꪫ(ว)

อักษรไทลื้อใช้ ᦠ (ห สูง) ทำให้เป็นคู่อักษร สูง-ต่ำ เช่น ᦄ-ᦇ(ง) ᦐ-ᦓ(น) ᦖ-ᦙ(ม) ᦜ-ᦟ(ล) ᦛ-ᦞ(ว)

Ha ในอักษรต่าง ๆ

แอราเมอิก ขโรษฐี 𐨱 พราหมีอโศก พราหมีกุษาณะ[a] โทแคเรียน[b] พราหมีคุปตะ ปัลลวะ กทัมพะ - อักษรไภกษุกี 𑰮 สิทธัม ครันถะ 𑌹 จาม ꨨ สิงหล හ ปยู / มอญโบราณ[c] - ทิเบต ปรัจลิต 𑐴 อาหม 𑜑 มลยาฬัม ഹ เตลูกู హ พม่า ဟ เลปชา ᰝ รัญชนา เสาราษฏร์ ꢲ ดิเวส อกุรุ 𑤭 กันนาดา ಹ กะยา ꤟ ลิมบู ᤜ สวยัมภู[d] 𑪂 เขมร ហ ทมิฬ ஹ จักมา 𑄦 ไทธรรม ᩉ / ᩌ มีไตมะเยก ꯍ เคาฑี - ไทย ห ลาว ຫ ไตเหลอ ᥞ มาร์เชน 𑲎 ติรหุตา 𑒯 ไทลื้อใหม่ ᦠ ไทเวียด ꪬ / ꪭ กวิ พักปา ꡜ โอริยา ହ ศารทา 𑆲 เรอจัง ꥁ บาตัก ᯂ บูกิส ᨖ ชญานวัชระทรงเหลี่ยม 𑨱 เบงกอล-อัสสัม হ ฏากรี 𑚩 ชวา ꦲ บาหลี ᬳ มากาซาร์ - ฮันกึล[e] - นาครีเหนือ - โฑครี 𑠪 ลัณฑะ - ซุนดา ᮠ ไบบายิน ᜑ โมฑี 𑘮 คุชราต હ โขชกี 𑈪 ขุทาพาที 𑋞 มหาชนี 𑅱 ตักบันวา - เทวนาครี ह นันทินาครี 𑧎 ไกถี คุรมุขี ਹ มุลตานี 𑊦 บูฮิด ᝑ อักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดา[f] - สวยัมภู[g] 𑪂 สิเลฏินาครี ꠢ คุญชลาโคณฑี 𑶇 มสรามโคณฑี[h] 𑴬 ฮานูโนโอ ᜱ หมายเหตุ ↑ อักษรพราหมีแบบ "กุษาณะ" เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นภายหลังเมื่ออักษรพราหมีเริ่มแพร่หลาย อักษรพราหมีสมัยราชวงศ์คุปตะสืบทอดรูปแบบมาจากกุษณะอย่างแน่นอน แต่ตัวอักษรอื่นๆ ที่ได้มาจากพราห์มีอาจสืบทอดมาจากรูปแบบก่อนหน้านี้ ↑ ภาษาโทแคเรียนน่าจะสืบเนื่องมาจากรูปแบบ "กุษาณะ" ของอักษรพราหมีในยุคกลาง แม้ว่าหลักฐานจากยุคนั้นจะไม่มากพอที่จะยืนยันการสืบทอดได้อย่างแน่นอน ↑ อักษรปยูและอักษรมอญโบราณน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอักษรพม่า และอาจมีที่มาจากอักษรปัลลวะหรือกทัมพะ ↑ อาจมาจากอักษรเทวนาครี (ดูล่างซ้ายของตาราง) ↑ กำเนิดของอักษรฮันกึลจากอักษร 'พักปา' มีอิทธิพลจำกัด โดยเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดรูปทรงตัวอักษรพื้นฐานเพียงไม่กี่แบบเท่านั้น อักษรฮันกึลไม่ได้ทำงานแบบอักษรสระประกอบอินเดีย ↑ แม้ว่ารูปแบบตัวอักษรพื้นฐานของอักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดาจะมาจากอักษรเทวนาครีที่เขียนด้วยมือ แต่ระบบอักษรนี้แสดงเสียงสระโดยการหมุนรูปแบบตัวอักษร แทนที่จะใช้เครื่องหมายกำกับเสียงสระอย่างที่เป็นมาตรฐานในระบบอักษรอินเดีย ↑ อาจมาจากอักษรรัญชนะ (ดูข้างบน) ↑ อักษรมสรามโคณฑี จัดเป็นอักษรสระประกอบอินเดีย แต่รูปแบบตัวอักษรไม่ได้มาจากอักษรต้นแบบใดอักษรหนึ่งโดยเฉพาะ

บทความภาษานี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยการเพิ่มเติมข้อมูล

• ด
• ค
• ก