ข้ามไปเนื้อหา

ว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
อักษรไทย
ว
รูปพยัญชนะ
ก ข ฃ ค ฅ ฆ ง
จ ฉ ช ซ ฌ ญ
ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ
ด ต ถ ท ธ น
บ ป ผ ฝ พ ฟ ภ ม
ย ร ล ว ศ ษ ส ห
ฬ อ ฮ
รูปสระ
ะ ◌ั า ◌ํ ◌ิ ' "
◌ุ ◌ู เ โ ใ ไ ◌็
อ ว ย ฤ ฤๅ ฦ ฦๅ
รูปวรรณยุกต์
◌่ ◌้ ◌๊ ◌๋
เครื่องหมายอื่น ๆ
◌์ ◌๎ ◌ฺ
เครื่องหมายวรรคตอน
ฯ ฯลฯ ๆ
๏ ๚ ๛ ┼
Va
Va
ตัวอักษรตัวอย่าง
เบงกอล-อัสสัมVa
ทิเบต
ཝ
ทมิฬVa
ไทย
ว
มลยาฬัม
വ
สิงหล
ව
พราหมีอโศกVa
เทวนาครีVa
ร่วมเชื้อสาย
ฮีบรูו
กรีกϜ (Ϛ), Υ (Ȣ)
ละตินF, V, U, W, Y, Ⅎ
ซีริลลิกЅ, У (Ꙋ), Ѵ, Ю
Properties
หน่วยเสียง/ʋ/ /w/
IASTv V
จุดรหัส ISCIID4 (212)

ว เป็นพยัญชนะในตระกูลอักษรพราหมี มาจากอักษรพราหมี ng หลังผ่านอักษรคุปตะ

เสียง

[แก้]

อักษร ว เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้น ให้เสียง /w/ และพยัญชนะสะกด ให้เสียง /w/

อักษรไทย

[แก้]

ว (แหวน) เป็นพยัญชนะตัวที่ 37 ในบรรดาพยัญชนะ 44 ตัวของอักษรไทย ในลำดับถัดจาก ล (ลิง) และก่อนหน้า ศ (ศาลา) จัดอยู่ในกลุ่มอักษรต่ำ ในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า “ว แหวน”

ว. ย่อมาจาก

วว. ย่อมาจาก สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย

พยัญชนะที่ควบกล้ำ ว ได้แก่ กว ขว คว

รูปสระ

[แก้]

รูปสระ ตัววอ (ว) ยังสามารถใช้เป็นสระอัวลดรูป เมื่อมีพยัญชนะสะกด เช่น สวน และใช้ประสมสระอัวะ และ อัว

การประสมรูปปรากฏใช้เป็นสระสัทอักษรสากล
(พยัญชนะต้น) + ตัววอ + (พยัญชนะสะกด)–ว–อัว (มีตัวสะกด)/ua/
(พยัญชนะต้น) + ไม้หันอากาศ + ตัววอ–ัวอัว (ไม่มีตัวสะกด)/ua/
(พยัญชนะต้น) + ไม้หันอากาศ + ตัววอ + วิสรรชนีย์–ัวะอัวะ/uaʔ/

วิธีเขียน

[แก้]

เริ่มที่ลากเส้นเป็นวงกลม จากนั้นลากเส้นตรงขึ้นไปข้างบน และลากเส้นโค้งไปทางซ้าย

การคณานับอารยภัฏ

[แก้]
  • व [ʋə] = 60 (६०)
  • वि [ʋɪ] = 6,000 (६ ०००)
  • वु [ʋʊ] = 600,000 (६ ०० ०००)
  • वृ [ʋri] = 60,000,000 (६ ०० ०० ०००)
  • वॢ [ʋlə] = 6×109 (६×१०९)
  • वे [ʋe] = 6×1011 (६×१०११)
  • वै [ʋɛː] = 6×1013 (६×१०१३)
  • वो [ʋoː] = 6×1015 (६×१०१५)
  • वौ [ʋɔː] = 6×1017 (६×१०१७)

อักษรอื่น

[แก้]
ว ในอักษรต่าง ๆ
แอราเมอิก
ว
ขโรษฐี
𐨬
พราหมีอโศก
ว
พราหมีกุษาณะ[a]
ว
โทแคเรียน[b]
ว / ว
พราหมีคุปตะ
ว
ปัลลวะ
ว
กทัมพะ
-
อักษรไภกษุกี
𑰪
สิทธัม
ว
ครันถะ
𑌵
จาม
ꨥ
สิงหล
ව
ปยู /
มอญโบราณ[c]
-
ทิเบต
ཝ
ปรัจลิต
𑐰
อาหม
-
มลยาฬัม
വ
เตลูกู
వ
พม่า
ဝ
เลปชา
ᰟ
รัญชนา
ว
เสาราษฏร์
ꢮ
ดิเวส อกุรุ
𑤩
กันนาดา
ವ
กะยา
ꤠ
ลิมบู
ᤘ
สวยัมภู[d]
𑩾
เขมร
វ
ทมิฬ
ว
จักมา
𑄤
ไทธรรม
ᩅ
มีไตมะเยก
ꯋ
เคาฑี
-
ไทย
ว
ลาว
ວ
ไตเหลอ
ᥝ
มาร์เชน
𑲅
ติรหุตา
𑒫
ไทลื้อใหม่
ᦞ / ᦛ
ไทเวียด
ꪫ / ꪪ
กวิ
ว
พักปา
ꡓ
โอริยา
ଵ
ศารทา
𑆮
เรอจัง
ꥀ
บาตัก
ᯋ / ᯍ
บูกิส
ᨓ
ชญานวัชระทรงเหลี่ยม
𑨭
เบงกอล-อัสสัม
ว
ฏากรี
𑚦
ชวา
ꦮ
บาหลี
ᬯ
มากาซาร์
𑻯
ฮันกึล[e]
-
นาครีเหนือ
-
โฑครี
𑠦
ลัณฑะ
-
ซุนดา
ᮝ
ไบบายิน
ᜏ
โมฑี
𑘪
คุชราต
વ
โขชกี
𑈨
ขุทาพาที
𑋛
มหาชนี
𑅯
ตักบันวา
ᝯ
เทวนาครี
ว
นันทินาครี
𑧊
ไกถี
ว
คุรมุขี
ਵ
มุลตานี
𑊤
บูฮิด
ᝏ
อักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดา[f]
-
สวยัมภู[g]
𑩾
สิเลฏินาครี
ꠛ
คุญชลาโคณฑี
𑵭
มสรามโคณฑี[h]
𑴨
ฮานูโนโอ
ᜯ
หมายเหตุ
  1. ↑ อักษรพราหมีแบบ "กุษาณะ" เป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นภายหลังเมื่ออักษรพราหมีเริ่มแพร่หลาย อักษรพราหมีสมัยราชวงศ์คุปตะสืบทอดรูปแบบมาจากกุษณะอย่างแน่นอน แต่ตัวอักษรอื่นๆ ที่ได้มาจากพราห์มีอาจสืบทอดมาจากรูปแบบก่อนหน้านี้
  2. ↑ ภาษาโทแคเรียนน่าจะสืบเนื่องมาจากรูปแบบ "กุษาณะ" ของอักษรพราหมีในยุคกลาง แม้ว่าหลักฐานจากยุคนั้นจะไม่มากพอที่จะยืนยันการสืบทอดได้อย่างแน่นอน
  3. ↑ อักษรปยูและอักษรมอญโบราณน่าจะเป็นต้นกำเนิดของอักษรพม่า และอาจมีที่มาจากอักษรปัลลวะหรือกทัมพะ
  4. ↑ อาจมาจากอักษรเทวนาครี (ดูล่างซ้ายของตาราง)
  5. ↑ กำเนิดของอักษรฮันกึลจากอักษร 'พักปา' มีอิทธิพลจำกัด โดยเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดรูปทรงตัวอักษรพื้นฐานเพียงไม่กี่แบบเท่านั้น อักษรฮันกึลไม่ได้ทำงานแบบอักษรสระประกอบอินเดีย
  6. ↑ แม้ว่ารูปแบบตัวอักษรพื้นฐานของอักษรพยางค์พื้นเมืองแคนาดาจะมาจากอักษรเทวนาครีที่เขียนด้วยมือ แต่ระบบอักษรนี้แสดงเสียงสระโดยการหมุนรูปแบบตัวอักษร แทนที่จะใช้เครื่องหมายกำกับเสียงสระอย่างที่เป็นมาตรฐานในระบบอักษรอินเดีย
  7. ↑ อาจมาจากอักษรรัญชนะ (ดูข้างบน)
  8. ↑ อักษรมสรามโคณฑี จัดเป็นอักษรสระประกอบอินเดีย แต่รูปแบบตัวอักษรไม่ได้มาจากอักษรต้นแบบใดอักษรหนึ่งโดยเฉพาะ